MISTRZ ZAGŁADY

PrzeMocarki - okładka

2012-01-28T00:41:00.005+01:00

W dobie corocznych podsumowań rynku komiksów, tęsknoty za zeszytówką i renesansu bohatera V FOR VENDETTA podczas powszechnej walki z ACTA, ja siedzę po nocach i skrobię nowe komiksy.
Ubiegły rok rzeczywiście obfitował w wiele wydań komiksów zeszytowych, czy to z nostalgii autorów, czy sympatii do wydań z zza oceanu.
Zawsze uważałem, że format "amerykański" jest optymalną wielkością dla komiksów seryjnych. Stąd też zresztą wszystkie komiksy DOMU KOMIKSU wydane zostały w tym formacie. Zarówno DEMONY SEKSU, jak i seria MORFIUM (poza ostatnim albumem), jak też DRUGA LIGA to materiały stworzone pod wydania zeszytowe.
W ubiegłym roku wyszły dwa komiksy, które współtworzyłem: MORFIUM 1/2 i DRUGA LIGA 2, ale przygotowanych mam kilka kolejnych projektów, które aktualnie wciąż są w produkcji.

DRUGA LIGA jako typowy komiks o typowych superherosach to w zasadzie początek większej historii. Ostatnio zresztą na rynku polskim pojawił się kolejny polski superheros, wprawdzie ani nie pierwszy - jak to chętnie reklamują autorzy, ani też zapewne nie ostatni, więc może coś jeszcze w tej materii na rynku polskim zostanie powiedziane. Nie znaczy to, że nagle nastąpi jakiś przełom, bo zapewne nie nastąpi, ale dobrze, że coś się dzieje w temacie.
W każdej wolnej chwili robię też kolejne kadry kolejnych opowieści. Dismas wciąż siłuje się z czasem by wyrwać kilka minut pod ukończenie kolejnych zeszytów MORFIUM. Niestety, nie wszystko udało się zrobić z godnie z terminami. Mam jednak nadzieję, że kiedy już ruszymy, to ruszymy zdecydowanie regularnie, by ukończyć w miarę szybko tę 13-odcinkową serię.

Tymczasem PrzeMocarki powoli nabierają kształtów. Będzie to, jak wspominałem, webkomiks, ale w formie takiej właśnie wirtualnej zeszytówki. Mam teraz od pierona roboty, więc zmykam, ale jako bonus na pożegnanie - po korektach, szlifach i zerwaniu pazłotka - okładeczka:

PrzeMocarki nadchodzą!

2012-01-19T18:47:00.005+01:00

Tegoroczny styczeń, to dla mnie bardzo pracowity okres. Jestem aktualnie zaangażowany w tworzenie kilku projektów. Pośród nich są także te komiksowe.
Robię jednocześnie kilka komiksów, w tym przede wszystkim najwięcej uwagi pochłania od dawna zapowiadany komiks o superbohaterkach. Nazwa przedsięwzięcia? PrzeMocarki.
Moc i przemoc jakoś się tam dopełniają. Będą walki w kisielu i fruwająca bielizna, będą krótkie spódniczki i cycki. Dużo cycków!
Jestem także w trakcie opracowywania strony, na której komiks będzie się ukazywał w formie typowego webkomiksu z - jeśli Bozia pozwoli - cotygodniowymi aktualizacjami.
Poniżej szkic konceptualny, jedna z bohaterek.

Teraz muszę wracać do roboty.

Strzał w głowę

2012-01-12T15:28:00.006+01:00

Kilka miesięcy temu ukazała się druga część DRUGIEJ LIGI. Komiks narysowałem do scenariusza Jerzego Szyłaka.
Kiedy rysowałem tę scenę, stwierdziłem, że sam motyw superbohaterów jest bardziej prawdopodobny niż to, że jakiś polski wojskowy pod wpływem kryzysowej sytuacji będzie chciał strzelić sobie w głowę. Długo nie trzeba było czekać, by rzeczywistość zweryfikowała mój pogląd.

Jeśli chcielibyście zapoznać się z całą opowieścią, zachęcam do odwiedzenia sklepu, gdzie komiks jest w ofercie. No i to tyle na dziś.

BEDE GRAŁ W GRE DZIFFKO!

2012-01-03T17:54:00.015+01:00

Kim jest tajemniczy młody mężczyzna z filmiku „Jak Pan spędzi Sylwestra?” i dlaczego jest mistrzem dobrej pointy.

Wpierw przypomnijmy sobie tę pamiętną scenę:

Lata temu, w czasach kiedy komiksy wydawało się w formie ksero, istniała na Śląsku całkiem prężna ekipa twórców komiksu, skupiona głównie wokół zabrzańskiego LSP. Wbrew niektórym przesadzonym i nierzetelnym opiniom, ludzie ci żyją do dziś i wciąż coś tam po nocach komiksowego tworzą, ale jednak tamte czasy wszystko, mimo skromnych środków produkcji, działało całkiem prężnie.
Na owy okres przypadły lata, kiedy zajmowałem się redagowaniem undergroundowego Magazynu Komiksowego KATASTROFA. Czasy liceum, to były dobre czasy. Doskonała ekipa tworząca komiksy sprawdzała się w praktyce i przyciągała nowych adeptów z coraz to nowych roczników. Wtedy też pojawił się on – człowiek, który zmienił oblicze LSP – Bartek Nowak.
Szybko okazało się, że jest nie tylko wielce sympatyczną postacią, ale jest również szalenie inteligentny i dowcipny. Swoją wrodzoną małomówność nadrabiał zawsze celną arcyzabawną pointą do każdej sytuacji, czym turlał całe rzesze ludzi, zwłaszcza na niezapomnianych imprezach plenerowych. Co jednak najważniejsze – tworzył również komiksy. Szybko więc zwerbowałem go do naszej katastrofowej ekipy i tam już hulaliśmy sobie w komiksowym światku, tworząc nasze śląskie komiksowe andergrandy. Bartek przyjął pseudonim Ukwiał i pocisnął kilka niezapomnianych historii, które ukazywały się w kolejnych numerach Magazynu Komiksowego KATASTROFA. Ukwiał miał współtworzyć też legendarne DEMONY SEKSU, ale drogi nam się jakoś rozeszły a Bartek zaprzestał komiksować na rzecz malarstwa. Dziś ludzie już starsi, ale jak widać sarkazm wciąż młody.
Tak więc po latach dla fanów Bartka komiks jaki stworzył przed laty do KATASTROFY:

Szkoda, że Bartek nie robi już komiksów, bo ze swoim nieprzebranym ładunkiem ironii i sarkazmu oraz mieszanką talentu graficznego, pomysłowości i pracowitości z pewnością byłby dziś czołowym polskim twórcą opowieści rysunkowych. Może kiedyś jeszcze powróci do tej profesji, kto wie, kto wie...

A tak już przy okazji, jeśli jest firma, która chciałaby zwerbować Bartka do promocji jakiejś gry i zaoferowałaby mu dobrą wypłatę, niech próbuje, zachęcam;)

POSTKATO - stronki dwie

2011-12-15T11:36:00.002+01:00

Dwie strony do komiksu o postapokaliptycznym Śląsku. Jak już zapewne wspominałem nieraz, rysuję tu do scenariusza Daniela Gizickiego. Jest to część większego projektu. O szczegółach poinformuje pewnie Daniel albo Tomek Kontny, ale to w swoim czasie. A tymczasem stronki:

POSTKATO - kolejna panorama

2011-12-08T04:52:00.001+01:00

Jeden z nowych kadrów.

SILESIA AD 3482

2011-11-23T08:30:00.003+01:00

Wrzucam dziś pierwszą stronkę komiksu, do scenariusza Daniela Gizickiego.
To część opowieści, do której co jakiś czas wrzucam tu kadry. Dziś wgląd strony w całości, jeszcze bez dymków.

SICK & SHITTY

2011-11-16T06:45:00.005+01:00

E for ECONOMY for VENDETTA

2011-11-09T03:28:00.005+01:00

Moi Drodzy, jesteśmy w przededniu globalnego konfliktu, który niebawem rozszaleje się wpierw gdzieś na Bliskim Wschodzie, rozlezie się po świecie a potem uderzy rykoszetem i w nas. Nadchodzi poważny, tym razem prawdziwy kryzys. Socjalizm doprowadza gospodarki do ruiny. Potrzeba nam więc trochę zdrowej ekonomii. Zapewni nam to nowy antysystemowy bohater. Imię jego E.
A jak już nie chcesz dać fajnego komenta, to E! Dej se pozor.

JANUSZ CHE LIKOT

2011-11-06T18:47:00.005+01:00

Człowiek z nakazem pedałowania.

Szkice

2011-10-25T12:36:00.004+02:00

Dziś miałbym tyle do napisania na blogu, że nie wiem jak to ogarnąć, więc chyba dziś nie napiszę nic. Wrzucam tymczasem taki oto fragment przed obróbką do szorciaka, który kończę. Kilka rysunków jednej z postaci. No i w zasadzie tyle póki co, wracam do roboty.

Major RP i jego wrogowie

2011-10-15T20:24:00.006+02:00

DRUGA LIGA 2 - komiks o polskich superbohaterach od kilku tygodni do nabycia w dobrych, szanujących czytelnika księgarniach komiksowych.
A tymczasem pracuję już nad kolejnymi epizodami. Postanowiłem, że będzie to komiks internetowy. Nie wiem zatem jeszcze czy zachowam klasyczny układ strony czy też będzie to coś bliżej formatu dopasowanego do monitora, ale z wydaniem papierowym nie śpieszę się.
Jak to wygląda fabularnie? Otóż podczas pracy nad komiksem DRUGA LIGA do scenariusza Jerzego Szyłaka, rozmawiałem jednocześnie z Jerzym odnośnie kontynuacji. Nie ukrywam, że chciałbym komiks ciągnąć w stronę typowej trykociarskiej serii, bez nadzwyczajnego odchodzenia od takowego schematu. Jerzy przygotował już jednak wcześniej scenariusze, które podążają w nieco innym kierunku, w dodatku pracę nad nimi rozpoczęło w owym czasie kilku innych rysowników. Doszliśmy zatem do porozumienia, iż herosi podzielą się na dwa alternatywne wszechświaty - jeden tworzony wg oryginalnego konceptu Jerzego Szyłaka, tworzony przez innych już rysowników - oraz drugi wszechświat - gdzie Major RP i robot Rudy walczą ze złem zagrażającym Polsce, w typowo superbohaterskiej scenerii i fabule. Nie wiem niestety nic na temat tamtych wersji, natomiast już z rozpędu zabrałem się za projekty ciągu dalszego opowieści. Mam kilka pomysłów na fajną historię, projektuję wstępnie nowy dizajn postaci i nowych przeciwników. Dziś dwa koncepty graficzne. Będą oczywiście poprawki, ale zasadniczo tak to wygląda:

Pamiętajcie jednak, aby nie przegapić dwóch wydanych już części DRUGIEJ LIGI - komiksów wprowadzających do universum polskich superbohaterów (i ich złych wrogów zza granicy:) Będzie ich więcej, oj będzie.

Wiozę drewno do lasu - czyli co biorę na MFKiG

2011-09-30T02:17:00.010+02:00

Czas się spakować. Tak. Tak właśnie, czas najwyższy przygotować komiksy na MFKiG.
Co biorę ze sobą? Szykuję wszystko co ukazało się pod szyldem DOMU KOMIKSU, będzie oczywiście DRUGA LIGA 2 (wygląda zajebiście), no i uwaga – będzie KATASTROFA #7! Znalazłem niedawno kilkadziesiąt egzemplarzy jakie pozostały mi z niegdysiejszych stu. Jakoś się widać uchowały przez lata pośród różnorakich rzeczy i tak oto wydobyłem ten pakiet po latach. Jest tak na oko nieco ponad 20 sztuk.
Jest to numer, w którym zadebiutował Maciej Pałka fragmentem „Pożogi”, komiksu który uważam wciąż za jedną z najlepszych historii w dziejach nowożytnych (po '89) polskiego komiksu. Ten fragment dostał akurat straszne baty od recenzentów, ale ja tam wiem swoje. Ta opowieść w całości jest świetna. Komiks nie był szczytem rysunkowej wirtuozerii, choć był narysowany sprawną kreską. Niestety, zaprezentowane kilka stron komiksu, nie odzwierciedla całej maestrii fabularnej dzieła, natomiast jako ciekawostka jest to rzecz bezwzględnie obowiązkowa dla każdego kolekcjonera. Prócz Macieja szereg innych, dziś już uznanych twórców. Trafiony dobór autorów świadczy rzecz jasna o moim nadzwyczajnym redaktorskim wyczuciu, w co chyba i tak nikt nigdy nie wątpił:p Także zachęcam do odnalezienia mnie tam gdzieś na giełdzie.
KATASTROFA #7 to ta z szyciem jakie musiałem zastosować po debilnej decyzji któregoś z drukarzy, który mi ściął arkusze zamiast złożyć na pół. Na nic zdały się tłumaczenia przed drukiem, na nic makieta - ściął i chuj. Nie było już czasu kleić, no i stąd takie szycie. Nadaje to jednakże uroku całej publikacji i jest jak podróż w czasie do czasów, gdy xero było podstawą egzystencji twórców komiksu.
A tymczasem pakuję się.

W druku

2011-09-27T11:45:00.006+02:00

DRUGA LIGA 2 dziś już ma zostać wydrukowana. Niebawem odbiorę, jeśli dobrze pójdzie, gotowe, pięknie pachnące farbą drukarską, egzemplarze komiksu. Szaleństwa z nakładem nie ma, będzie niewielki. O jakość techniczną druku, oglądając fantastyczną robotę drukarzy przy MORFIUM ½, jestem spokojny. Jestem przekonany, że będzie i tym razem rewelacyjna.
Poniżej ostateczna wersja okładki, ilustracja autorstwa Grzegorza Mitasa:

Skoro zaś jesteśmy przy MORFIUM, kilka słów o kontynuacji. Publikację trzeciej części musieliśmy z Dismasem przełożyć. Okazało się, że jest zbyt wiele materiałów do przygotowania, aby z drukiem zdążyć na MFKiG. Jednakże wraz z #3 chcemy już wrzucić komiks na tryb regularnych publikacji. Bez trybu imprezowo-eventowego.
Tymczasem zapraszam serdecznie do polubienia porucznika na Facebooku. Poza blogiem, będzie to zapewne najszybsze źródło informacji i komunikacji.

POSTKATO panorama

2011-09-07T17:51:00.003+02:00

Taki tam kadr z nowego komiksu w postapokaliptycznych Katowicach, a w zasadzie w mojej postmodernistycznej wersji postapokaliptycznych Katowic.

Z pamiętnika MORFIUM

2011-09-06T22:52:00.002+02:00

Dziś w sumie krótko będzie. Prace nad kolejnymi częściami komiksu MORFIUM trwają, pojawiam się więc w terenie, by robić risercz i umawiać się ze ślicznymi dziennikarkami na wywiady. Jeden z nich znajdziecie na przykład na stronach MM Silesia.
Co tam więcej w temacie? Kończę komiks do antologii komiksu śląskiego, będzie to postapokaliptyczny szorciak, którego fragmenty już widzieliście w poprzednich wpisach. Z częścią gotowych prac zapewne niebawem się też w Wami podzielę.
No i w sumie na dziś wiele więcej do napisania nie mam, ale miejcie baczenie, bo pojawią się niebawem naprawdę długie teksty, więc moje pisanie jeszcze Wam pewnie bokiem wyjdzie.

KATO O TAKK!

2011-09-06T00:23:00.007+02:00

Minął sierpień, komiksowy sezon ogórkowy niby w pełni, ale wydarzeń pod dostatkiem. Ostatnie tygodnie wykorzystałem w zasadzie w większości na na kwestie związane, jakby nie patrzeć, z komiksami. Przede wszystkim ustaliłem ostatecznie termin premiery DRUGIEJ LIGI 2. Opowiadam o tym na łamach Ziniola.
Czas ostatecznie wydać tą część i zakończyć ten etap pracy nad komiksem o Majorze RP. Chciałbym po tej publikacji wrócić do postaci i to w sumie jak najprędzej, ale jaką ostatecznie komiks przyjmie formę, to się dopiero zobaczy. Może papier, może webkomiks, może pdf. Jeśli papier to zapewne w formie zeszytowej, jeśli w Internecie, to raczej jako część szerszego projektu.

A co prócz tego? W Katowicach odbyły się spotkania w ramach wakacyjnej Tymczasowej Akcji Kulturalnej. Były więc warsztaty prowadzone przez Jacka Frąsia i Śledzia. Wstąpiłem tam na chwilkę obadać i stwierdzam, że uczestnicy dali radę. Dobra atmosfera, przyjemny klimat, młodzież w twórczej akcji. Skompletowano ekipę z przewagą sympatycznych dziewczyn - co oczywiście cieszy dalece bardziej.
Poniżej kilka fotek z Akcji, na których przewijają się m.in. Jacek Frąś, Śledziu i Perła, który sprawę koordynował:

Kilka dni później do Ronda Sztuki zawitał Robert Sienicki, ponoć już jako ostatni uczestnik spotkań z komiksiarzami w Rondzie. Jak to bywa w ramach tego typu przedsięwzięć i tak najistotniejszy okazał się afterek na Mariackiej, gdzie pojawiła się tzw. nieistniejąca ekipa śląskich twórców komiksu. Po odrobinie alkoholu gadka potoczyła się ekspresowo, zaś rozmowę umilał nam stos komiksów „Nowe przygody Mega Wybora” znaleziony w miejscowym hasioku.
Fotka poniżej, czyli ostateczny dowód pobytu Belego w Katowicach oraz kolejna - spotkanie w Rondzie Sztuki, prowadzone przez Daniela Gizickiego:

Tak to właśnie było. Dziś już nie ma co się rozpisywać, ale na dłuższe teksty przyjdzie jeszcze niebawem czas.

Zmutowane ziomy

2011-07-25T23:05:00.003+02:00

Kolejny fragment nowego komiksu.

Postapokaliptyczny Spodek

2011-07-24T21:15:00.002+02:00

Jeden z kadrów do nowego komiksu.

Ogłoszenia drobne

2011-07-03T23:40:00.005+02:00

Tym razem wpadam na bloga tylko na moment, z drobnym komunikatem.

Od dziś możecie śledzić dział komiksowy na stronie eknurow.pl gdzie postaram się wrzucać w miarę cyklicznie komiksy, które zrobiłem bądź współtworzyłem. Prócz tego znajdzie się tam zapewne kilka tekstów w temacie.
Przy okazji filmik, który już wprawdzie pojawił się np. w Ziniolu, ale tak może dla przypomnienia – niestrudzony Dismas robi kolejne strony MORFIUM. Z niesamowitą przyjemnością oglądam kolejne zrobione przez niego nowe stronki trzeciej części serii, która coraz bliżej premiery.

Making of Morfium: Powidok from Dismas on Vimeo.

Tu się było, tam się było

2011-05-22T06:01:00.003+02:00

Byłem w Warszawie. Tak, byłem w stolicy i nie wstydzę się do tego przyznać!
W ramach II Targów Książki, Pałac Kultury i Nauki gościł również Komiksową Warszawę. Tym razem organizatorzy tej komiksowej imprezy postanowili wczepić naszą skromną działkę w pole należące do książek. Zgodnie z moimi przypuszczeniami, stało się podobnie jak w przypadku niegdysiejszych Krakowskich Dni Komiksu, które w ramach podobnych targów książki zostały równie zmarginalizowane jak Komiksowa Warszawa. Taki tam ubogi brat z prowincji. Zasadniczo koncept wydaje się całkiem OK, do czasu realizacji w praktyce. Nie wiem czy jest to kwestia zwyczajnego braku poważania komiksowego działu ze strony organizatorów targów, czy może zbyt późna aneksja, no ale tak niestety się złożyło, że część komiksowa była gdzieś całkiem w undergroundzie, dosłownie. Frekwencyjnie zatem wypadło to kiepsko, ale byłem tylko w piątek, więc w zasadzie sam nie wiem czy później coś się poprawiło w tym temacie. Problemem był prawie zerowy przepływ publiki z pięter, gdzie rozstawione były stoiska książkowe, a więc cały plan integracji obu światów, runął w posadach. Choć w sumie, jak sądzę, problem jest czysto logistyczny i do rozwiązania, przynajmniej jeśli chodzi o scalenie obu imprez w przyszłości.

MORFIUM ½ zostało rozdysponowane i nakład rozszedł się w okamgnieniu. Ponieważ dopiero na imprezie Dismas wręczył mi gotowy egzemplarz, tam też mogłem pierwszy raz przyjrzeć mu się z bliska. I byłem zachwycony. Zresztą wciąż jestem, wyszło super. Jest to zresztą najlepiej wydana rzecz spośród tych, w których maczałem palce. Choć przydałby się jakiś szerszy feedback w tym względzie od samych czytelników.
Z Dismasem i Jerzym Szyłakiem na spotkaniu autorskim, opowiedzieliśmy nieco więcej o naszych komiksach. Trochę przegadałem cały panel dyskusyjny i w efekcie Dismas nie powiedział zbyt wiele, ale taki już jestem rozgadany, sorka Dismasie raz jeszcze:)
Przy okazji przepraszam, w imieniu swoim i Dismasa, że nie pojawiliśmy się przy stolikach do autografów, bo w sumie zorientowaliśmy się, że mamy w ogóle tam być, już grubo po wydarzeniach. Nie sądziliśmy nawet, że mamy tam swoje miejsce gdzieś w programie, to przez tą naszą zafajdaną skromność.
Po imprezie wybyliśmy z Dismasem na afterek. Były i dziewczyny, były i chłopaki, był alkohol. No i ostatecznie była też męcząca podróż pociągiem do domu. Tak wyglądała Komiksowa Warszawa moimi oczami.

A ponadto? A ponadto byłem w Katowicach i piszę to z dumą!
Był też Śledziu, było też sporo innych osób, wszystko w ramach spotkań „Kto zabił polski komiks?” - cyklicznych paneli dyskusyjnych odbywających się w Rondzie Sztuki. Swego czasu gościł tu Szymon Holcman i Maciej Pałka, tym razem przybył Michał Śledziński.

Spotkanie trwało grubo ponad godzinę, Śledziu tradycyjnie sporo nawijał. Opowieść dotyczyła głównie PRODUKTU, ale też wszelkich pobocznych sytuacji wynikających z redagowania pisma i relacji międzyludzkich, jakie temu towarzyszą. Było o nowych, właśnie realizowanych przezeń projektach, a jest ich, jeśli się nie mylę, aktualnie pięć. Śledziu poopowiadał o swojej różnorodnej kresce i stylistyce od cartoonowej po „chamski realistyczny styl komiksów frankofońskich” (czy coś w ten deseń) w "zupgrejdowanej" wersji Śledź4.0. Było o grach i o fabułach na nie.

Dla fanów PRODUKTU jest dobra wiadomość. Jest plan. Jak to zwykle z planami bywa, ich realizacja może być jakakolwiek, bądź żadna. Kwestia tyczy się bonusowego, 24 numeru pisma, jakie miałoby powstać w ramach jednorazowego eventu wydawniczego. Przypuszczam, że połowa zainteresowanych autorów jeszcze nawet o tym nie wie, ale plan jest właśnie taki. Dlatego warto nękać redaktora Śledzińskiego, by go nieco w tym zakresie zmotywować. No i cóż. To chyba tyle na dzisiaj, bo już świta, a ja dopiero idę spać. Tak więc miłych snów, dobranoc.

Młodzież szumi, młodzież dźga

2011-05-11T02:41:00.010+02:00

To naturalne, że po starych – niegdyś przecież młodych - dziadach, pojawia się zwykle nowe pokolenie, które chce wiedzieć lepiej, robić mocniej, działać szybciej i w dodatku z większą bezczelnością. Bo za naszych czasów, to młodzież... no wiadomo.
Jako stary ramol, zwracam czasem uwagę na to co piszą w temacie młodsi, co tworzą i co publikują. Czasem nawet czytam. Taki jestem.
A dziś wpadłem na trop, trop straszliwy bo zakrawający niemal o „kłamstwo oświęcimskie” i „prawdę smoleńską”. To sprawa na skalę romantycznej postawy w pozytywistycznych czynach Wokulskiego. To jak maturalny klucz w charakterystyce wiersza Miłosza. I równie łatwo jest się tu wyłożyć.
Niedawno Daniel Gizicki na swym blogu wstawił notkę, w ramach szerszej dyskusji, która nawiązała się na innym blogu. Zaglądam więc do źródła sporu, czyli komentarzy pod wpisem, czytam, czytam, no i przeżywam coś na kształt załamki Napieralskiego po odejściu Arłukowicza.
Trochę zatrwożyła mnie ta definicja spod ręki Janka Mazura:

"Widzę to tak - zin służy głównie komunikacji, reakcji na rzeczywistość, stąd ich "ideowość". Druga rzecz - szybkość powstawania i forma. Zina skleja się błyskawicznie i można go powielić tego samego wieczoru na kserokopiarce. Magazyn ma bardziej wymagającą w przygotowaniu formę, sito doboru jest gęstsze, no i zazwyczaj działa legalnie. "

Pierwsza myśl – gdzie jest krzyż?
Dajcie mi krzyż a nie zawaham się go użyć. Ktoś musi wypędzić demona swawoli z tych niejasnych definicji. Nie pozwólmy na fałszowanie historii. Definicyjnej Eryce Sztajnbach mówimy stanowcze NIE! Na takie definicje Malcolm McLaren spuściłby napalm i zalał kwasem solnym wyłuskanym z łez Catherine Deneuve i Sida Viciousa. Tak być nie może.

Moi Drodzy, kiedyś to były ziny, a dzisiaj to dupa blada a nie ziny. A tak poważnie... zacznijmy od początku.
Kompletnie nie wiem, co ma szybkość powstawania czy sito doboru do definiowania ogólnej formy, komiksowych publikacji. To jest jakieś nieporozumienie. Nie tak duże jak ściema z „globalnym ociepleniem”, ale nadal nieścisłość do sprostowania pozostaje. To jest całkowite mylenie pojęć i konstruowanie definicji na siłę.
Zacznijmy od słowa "zin", bo właściwie powinniśmy używać określenia "fanzin", jest to bowiem określenie bardziej odzwierciedlające charakter tego typu publikacji. I tak zasadniczo było onegdaj używane. A tyczy się to tego prostego faktu, iż fanzin, jest to pismo zrobione przez fanów dla fanów. Stąd też zresztą w określeniu „fanzin” ważniejsze znaczenie odgrywa przedrostek „fan”, zwracający uwagę na fanowski charakter.
Zaś „magazyn” to pojęcie odnoszące się do zawartości. Szerszego doboru materiałów. Tak więc w magazynie komiksowym, wedle życzenia, możesz sobie pan poczytać i komiksy i artykuły, możesz tam pan znaleźć i niusy i felietony, recenzje, ilustracje, zapowiedzi i co tam pan jeszcze wolisz. Po lewej mleko, po prawej półtusze wieprzowe. I na tej zasadzie używamy określenia „magazyn”, czyli miejsce różnorodnych publikacji o różnym charakterze.

Magazynem był i SUPER BOOM i AQQ i PRODUKT. Dla przykładu KOMIKS-FORUM czy nawet KOLEKTYW mają bardziej charakter antologii, zdecydowanie bardziej niż CZAS KOMIKSU – ANTOLOGIA, która z kolei była w zasadzie bliżej tego, co pisałem przy definicji magazynu komiksowego.
A fanzin to fanzin. Ponieważ punkowcy czy nawet skinheadzi lub kibice. tworzyli w podziemiu, poza głównym obiegiem, publikowali w ramach własnego środowiska pisma fan4fan. Tworzyli zatem fanziny. I tak też było z komiksami, zwłaszcza w latach '80 i '90. No i tyle w temacie. Nie wiem co mają tu do rzeczy kserokopiarki, klej czy nożyczki, tzn. wiem; tak to było wydawane, ale tylko z braku dostępu do technologii jakimi dysponujemy dziś – od składu komputerowego począwszy, po druk cyfrowy w mikronakładzie. To jest jednak całkiem inna kwestia.
Moi Drodzy, nie mylmy zatem pojęć. Starajmy się nie wprowadzać zamieszania w ten nikomu niepotrzebny podział na magazyny wysoko- i niskonakładowe, na ziny, na issnowe legale i undergroundowe nielegale. To nic nie wnosi, a komplikuje.

A tymczasem przypominam o ukazującym się lada dzień komiksie MORFIUM ½, do nabycia którego zachęcam.

Trzynastego w piątek

2011-05-10T01:21:00.010+02:00

Tego właśnie dnia nastąpi premiera komiksu MORFIUM ½ .
Dismas odebrał dziś komiks z drukarni i wpadł w zachwyt nad jakością druku. Z przesłanych fotek wynika, iż jest powód do radości.

MORFIUM ½ to zbiór szorciaków, jakie ukazały się drukiem na przestrzeni ostatnich miesięcy w różnych miejscach. Jest to w zasadzie album, całość to 36 stron, niemal całość to full kolor w formacie A4. Nakład jest ściśle ograniczony. Wydaliśmy to w zaledwie 80 egzemplarzach i dodruku nie będzie. A warto mieć taką perełkę w kolekcji.
Poniżej foteczki z odebranego nakładu, jeszcze przed ścięciem. Komiks pod gilotynę wędruje jutro a do nabycia już na Komiksowej Warszawie w Pałacu Kultury i Nauki w ramach II Warszawskich Targów Książki.

Zapraszam też na spotkanie, które odbędzie się w piątek z Jerzym Szyłakiem, Dismasem, no i ze mną. Opowiemy o DRUGIEJ LIDZE i MORFIUM. Mimo iż, DRUGA LIGA 2 ukaże się już po Komiksowej Warszawie, to na spotkanie przyniosę wydrukowane wglądówki. Komiks jak wspomniałem jest przygotowany do druku i czeka na dobry moment, czyli prawdopodobnie czerwiec, bądź łódzki festiwal. Co do szczegółów, to rzecz jasna, wszystko tu u mnie na blogu.

DRUGA LIGA 2 - wgląd

2011-05-07T22:21:00.002+02:00

Ponieważ ostatnie tygodnie poświęciłem intensywnej pracy nad komiksami i pracy jako takiej, nie miałem czasu by udzielać się na blogu. Jednak teraz mogę trochę odetchnąć i wrzucić kilka informacji odnośnie tego co i kiedy się ukaże.
Długo biłem się z myślami w kwestii planów publikacji poszczególnych komiksów.
MORFIUM ½ jest już skończony i powędrował do drukarni, natomiast premiera komiksu DRUGA LIGA 2, mimo ukończenia, odłożona jest na chwilę później. Termin premiery nie jest jeszcze precyzyjny, ponieważ nie chcę za bardzo czekać na MFK w Łodzi, tylko wydać komiks nawet w okolicy czerwca. Problem jest oczywiście z dystrybucją. Jeśli ukazać miałby się na MFK to razem z MORFIUM 3 lub z innym komiksem, np. AGNOLOGMATEM. Tak naprawdę wszystko zależy od sprzedaży MORFIUM ½.
Tymczasem poniżej wglądówka z komiksu DRUGA LIGA.

Od Dismasa wiem, że w druku kolorowym, wizualnie MORFIUM ½ wygląda wręcz obłędnie, szczegóły odnośnie komiksu od poniedziałku.
Niestety druk kolorowy ma to do siebie, że jest w miarę drogi, zwłaszcza cyfrowy w tym nakładzie jaki zaplanowaliśmy. Jeśli jednak taka forma, mimo ceny, znajdzie uznanie wśród nabywców, to kolejne komiksy z serii MORFIUM, również będą już tylko w full kolorze i full HD. DRUGA LIGA 2 raczej na pewno, choć jak już wspomniałem, teraz wszystko zależy od sprzedaży MORFIUM.
Co do DRUGIEJ LIGI, to powyższy fragment jest już ostatnim do wglądu, acz i tak większość materiału została zaprezentowana w takiej czy innej formie. Mam nadzieję, że ogólnie się podoba, no i oczywiście, że kontynuacja doczeka się dobrego przyjęcia wśród czytelników i znajdzie nabywców. Na dziś to tyle.

Kartka od porucznika Morfium

2011-04-25T15:36:00.001+02:00

Wiosenne natężenie pracy

2011-04-06T02:11:00.003+02:00

Kiedy nic nie robię, to nie robię. Kiedy jednak już biorę się za robotę, to chwytam kilka projektów naraz.
Zdecydowanie preferuję tryb pracy, w którym dużo się dzieje. Praca nad kilkoma różnymi projektami ma również ten plus, że każdy odrębny projekt stanowi odskocznię od poprzedniego. Ważne, by było w miarę różnorodnie. Nie czuje się wówczas przemęczenia materiałem.
Obecnie wziąłem się za dopracowywanie kilku komiksów. Na tapecie są AGNOLOGMAT, MORFIUM, DRUGA LIGA oraz komiks o superbohaterkach.

Na jakim etapie są te komiksy...
Zacznę może od AGNOLOGMATu. Ten legendarny komiks czeka na dokończenie od dekady. Prace rozpocząłem jeszcze, kiedy Marcin Palmąka i Krzych Kałuszka mieli zdecydowanie więcej determinacji w twórczości komiksowej. Przypominając pokrótce historię komiksu, należy wspomnieć kilka faktów. Kiedy ponad 10 lat temu opracowywałem fabułę komiksu, Krzysiek i Mąka zgłosili chęć współrealizacji tego komiksu. Zaproponowałem główny storyline i każdy w ramach własnej części komiksu wykreował bohaterów i wątki poboczne. Wszystkie postaci w efekcie miały się spotkać w finalnej scenie. Opowieść nadzwyczaj skomplikowana nie jest. Choć narracja sprawia miejscami wrażenie zakręconej, po sprawdzeniu na betatesterach mogę zdecydowanie stwierdzić, że jest przyjazna użytkownikowi. Komiks to awanturniczo-przygodowy cyberpunk, miejsce akcji – Śląsk.
Na wstępie powstało około 35 z 60 stron, potem projekt zamarł na jakiś czas. Kiedy znów go odwiesiłem – już sam – dorobiłem kilka kolejnych stron. W efekcie stwierdziłem, że najwygodniej i najszybciej będzie dokończyć całość własnymi rękami i teraz konsekwentnie brnę do finału. Zremasterowałem kilka starych stron, powstają kolejne. Oznacza to także lekką homogenizację stylu, ponieważ po przejęciu pracy, staram się, wyłapując charakterystyczne motywy graficzne współautorów, zharmonizować całość, tym bardziej, że fabularnie jestem już na etapie zagęszczania i nakładania się wątków. Staram się by było spójnie i elegancko.
Poniżej prezentuję grafiki, które wykorzystane zostaną jako tła akcji.

MORFIUM to komiks, w którym odpowiadam w zasadzie tylko za warstwę fabularną. Graficznie rządzi Dismas. Jak wspominałem nie raz, całość to 13 odcinków plus kilka szortów, jako historie wiążące. Szorciaki zostaną wydane już niebawem w jednym zeszycie. A ponieważ jesteśmy już na etapie wstępnego składania materiału do druku, nie ma problemu z brakiem treści. Tymczasem główny trzon fabularny – te 13 zeszytów to już całkiem odrębna sprawa. Dwa z nich już ukazały się drukiem. Trzeci jest jeszcze w produkcji, jednak prace są dosyć zaawansowane. Teraz z mojego punktu widzenia, najistotniejsze jest wykończenie scenariuszy kolejnych części. Mam to wprawdzie wszystko rozpisanie, natomiast wciąż widzę momenty, w których warto poprawić scenariusz czy dialogi. Czasem takie odleżenie na półce, służy całej opowieści. Można ją trochę przetrawić w myślach i potem, tam gdzie trzeba – wyszlifować.

Co zaś się tyczy DRUGIEJ LIGI – części drugiej, tu sprawa jest prosta. Komiks jest dokończony, ale... Chcąc zdynamizować nieco akcje, postanowiłem dorzucić kilka „akcyjnych” kadrów. W sumie nie będzie tego dużo, bo zaledwie dwie strony, acz i tak jest to zdecydowanie trafne rozwiązanie, bo lepiej się na to teraz patrzy w całości. Te strony jeszcze dopracowuję, więc nie wrzucam. Ta część w przeciwieństwie do poprzedniej ukaże się w kolorze, będą to 24 strony komiksu plus okładka. Nakład też nie będzie duży bo w granicach około stu egzemplarzy. Choć w przeciwieństwie do MORFIUM ½, tu możliwe będą dodruki, ale też nieprędko. Po prostu chciałbym, aby każdy kto posiada część pierwszą i chciał nabyć kontynuację, mógł to zrobić. Jeśli będzie taka potrzeba, zrobię dodruk. Tak czy inaczej, pierwsze wydanie, będzie miało niewielki, numerowany nakład.

Na koniec zostawiłem sobie superheroiny. Wyselekcjonowałem postaci do pierwszego sezonu i rozpisałem ogólny trzon fabularny. Jako główne superniunie pojawią się trzy dziewczyny:

Antagonistą jest Hrabia Cyklotron, którego już prezentowałem kilka wpisów niżej. Prócz tego, pojawi się kilka drugoplanowych postaci i bohaterek. No i jeden podstawowy, którego oczami będziemy śledzić całą historię. Szczegóły opisze w miarę tworzenia samego komiksu. Dziś już jestem po castingach i powyższe wstępne rysunki, choć są jeszcze w czerni i bieli, to w efekcie całość będzie ostatecznie w kolorze i projekt planuję jako typowy webkomiks, z cotygodniowymi uaktualnieniami etc.
No i tak to z grubsza wygląda u mnie. Na dniach będę dorzucał kilka pojedynczych ilustracji z każdego projektu, żeby na bieżąco pokazywać, jak toczą się prace. Dziś priorytetem są dwa tytuły - MORFIUM ½ oraz DRUGA LIGA 2 i drukiem ukażą się – jeśli wszystko dobrze pójdzie, do końca miesiąca. O wszystkim poinformuję od razu. Pamiętajcie jednak, że komiksy te są w edycji limitowanej, a więc później ciężko będzie je dostać.

Niewykorzystane pomysły się mszczą

2011-03-26T01:13:00.003+01:00

Przeglądając ostatnio swoje notatki sprzed lat, znalazłem jeden zapis, dotyczył pomysłu na fabułę.
Opowieść miała być serią. Treść z grubsza formowała się tak: lecący samolot, pasażerowie w wiadomościach widzą informację dotyczącą zaginięcia ich samolotu, zmuszeni awaryjnie lądować rozbijają się na bezludnej wyspie, wyspie, na której miejsce mają dziwne zjawiska... Tak z grubsza to sobie wówczas wymyśliłem, było to w 1997 roku. Może gdybym faktycznie przysiadł nad tym pomysłem i dopracował go przez lata, dziś serial LOST kręcony byłby na Helu, a JJ Abrams przyjeżdżałby na półwysep, przyglądać się produkcji z podziwem. Dziś wiemy, że stało się inaczej, a ja mam kolejną średnio ciekawą anegdotę do kolekcji.
Wiele lat temu, jeszcze gdy byłem bardziej kreatywny niż doświadczony, wpadałem na przeróżne, momentami całkiem niezłe koncepty fabularne. Niektóre z nich realizuję dopiero dziś, niektóre zaś nie doczekały się realizacji. Są też takie, które zacząłem robić i raczej ich nie skończę, z prostej przyczyny – ktoś inny w międzyczasie już je wykonał.
To uczucie... Macie czasem zapewne to uczucie - wpadacie na genialny pomysł, po czym okazuje się, że nie tylko ktoś już na niego wpadł, ale też i wykonał, a przy okazji zarobił na tym krocie. Tak, to potrafi zdemotywować.
Powyższy przykład odnalezionej po latach notki, jest tylko kroplą w morzu pomysłów, które były całkiem niezłe w swym zamyśle, a których nie zdążyłem wystarczająco wcześnie opracować i ukończyć. Zwykle jest tak, że im fajniejszy pomysł, tym większe prawdopodobieństwo, że ktoś wpadnie na niego również. No i wykona go, często lepiej.
Z realizacją trzeba się zatem śpieszyć.

Jeszcze w czasach studiów, miałem w Cieszynie całkiem konkretną ekipę, nie tylko od imprez, ale również od twórczości – komiksowej, filmowej, w zasadzie wszelakiej. Powstało kilka ciekawych konceptów. Kilka zaczęliśmy wstępnie realizować. Zaproponowałem wówczas filmową (wiadomo, po taniemu, na zasadzie DIY) realizację mojego scenariusza. Projekt nosił nazwę DUSZPASTERZ i fabularnie był w zasadzie kompilacją kilku komiksowych motywów uzupełnionych o nowe idee. Był więc mściciel - samotny, zamaskowany, w klimacie Rorschacha, sprawiedliwy ale bezwzględny wobec bandziorów niczym Hartigan, trochę klimaciarski jak stary Sandman, nieodgadniony jak Vendetta, no i bluźnierczy jak Jesse Custer. Całość w alternatywnej Polsce, w której rządzi charyzmatyczny dyktator, z poparciem zwyrodniałej części kleru. Rozpisałem scenariusz na 3 części. Dużo akcji, dużo widowiskowych scen – to dało się zrobić, nawet przy naszych skromnych amatorskich środkach. Wizualne założenia były proste – połączenie, na tyle, na ile będziemy w stanie zrobić to technicznie, światów filmowego Matrixa z komiksowym Sin City.
Było to w roku 2003. Wiedziałem, że ktoś wcześniej czy później zekranizuje dzieło Franka Millera, czy komiksy Alana Moore'a. Wiedziałem, że istnieje szansa objęcia rządów w Polsce przez coś w stylu późniejszego konglomeratu PiS-Samoobrona-LPR z poparciem kościoła. To co trzeba było zrobić, to nakręcić ten film przed tymi wydarzeniami. Tym razem pośpiech okazałby się dobrym doradcą, a my zbawcami polskiej kinematografii... Niestety projekt przepadł w czeluściach ulicy Srebrnej w Cieszynie i już chyba nie czeka go jakakolwiek reaktywacja.
Tu przykładowe kadry ze wstępnej nakrętki, wersja pierwsza:

Tymczasem kilka dni temu w ramach pooskarowej retrospektywy, odwiedziłem kino, by zobaczyć Incepcję. To wyśmienite dzieło Christophera Nolana sprawiło, że po raz kolejny przypomniałem sobie o tej prostej zasadzie, jaką zawarłem w nagłówku tego wpisu. I tu po raz kolejny podirytowałem się, że ktoś zrobił pomysł nad jakim już pracowałem.
Oddzielnym motywem są walizki z kablami. Oddzielnym zagubienie w sztucznych światach naszego umysłu. Wprawdzie Philip K. Dick był mistrzem podkręcania tego typu rozwiązań fabularnych niemal do granic możliwości - i zrobił to w niejednej książce, jednak ten konkretny incepcyjny zamysł zacząłem robić w opisywanym już niegdyś CYBERNOIR. Z tą wprawdzie różnicą, że historia rozbudowana była o rzeczywistość wirtualną.

Niech ten wpis będzie więc przestrogą. Przestrogą dla leniwych, bo tak oto raz za razem, koncepty i pomysły wymykają się z naszych rąk. I możemy je utrwalić tylko wówczas, jeśli podejdziemy do sprawy rzetelnie i wytrwale. W przeciwnym wypadku zrobi to za nas ktoś inny. Niekoniecznie lepiej.

Tymczasem, żeby nie było, że się obijam, w kolejnym wpisie podzielę się z Wami efektami mojej pracy - a robię jednocześnie: komiks o superbohaterkach, bonusowe strony do DRUGIEJ LIGI, wykończenia do komiksu AGNOLOGMAT oraz precyzuję scenariusze do kolejnych części MORFIUM. Taki tryb pracy, w którym dużo się dzieje, bardzo mi odpowiada, o czym jeszcze nie raz napiszę. Zatem, do kolejnego wpisu.

Hrabia Cyklotron

2011-03-19T23:27:00.005+01:00

Praca nad komiksami tradycyjnie w wre. Dziennie te kilka kadrów z każdego projektu jakoś tam powoli robię.
Jeśli pamiętacie mój projekt o superbohaterkach, to dziś przedstawiam Wam jedną z kluczowych postaci komiksu.
Oto HRABIA CYKLOTRON. Czyli główny badass tej opowieści.

Wkrótce podrzucę więcej materiału do wglądu. Również z pozostałych komiksów, nad którymi obecnie pracuję.

Jubileusze i festyny

2011-03-18T10:44:00.006+01:00

Jak wieść gminna niesie, już niebawem w ramach promowania Katowic, jako przyszłej europejskiej stolicy kultury, urzędnicy sprowadzą górników z Chin. Też spoza Śląska, a tańsi.

Gdy tymczasem... delikatnie minęła nas 15 rocznica twórczości Marka Turka. Kilka dni temu tradycyjnie, po raz drugi, zajrzałem do gliwickiej Galerii Melina, gdzie celebrowaliśmy to niepozorne, na pierwszy rzut oka wydarzenie.
Ekipa Meliny bardzo kreatywnie podeszła do sprawy i nie skończyło się tylko na planszach komiksowych. Komiks wszedł zatem w interakcję z przestrzenią. Żeby to zobaczyć, zachęcam nie oglądać zdjęć, tylko samemu wybyć w ramach ukulturalniania i dosłownego niemal - zabijania czasu.
Kolekcjonerom i fanom twórczości Marka przypominam, że gdzieś tam jeszcze po świecie krąży kilkadziesiąt egzemplarzy undergroundowego Magazynu Komiksowego KATASTROFA #4 - z końca lat '90, który niemal w całości wypełniony jest komiksami tego twórcy.

Samej wystawie towarzyszył film dokumentujący proces powstawania komiksu, a także wywiad z autorem.
Więcej znajdziecie na jego blogu. O wystawie zaś napisał już np. - Daniel Gizicki. A tu kilka dokumentacyjnych fotek:

Dobra, idę teraz w pokorze zaszyć się w mojej mrocznej jaskini, by zająć się promocją innych śląskich miast, bo Katowice niestety już są obstawione;)
I tym optymistycznym akcentem, żegnam się z Wami do kolejnego wpisu, który być może już niebawem.

O podatkach i komiksach

2011-03-12T00:36:00.005+01:00

Dziś będzie nudno. Tego, kogo nie interesują kwestie finansowe, podatkowe i cenowe w branży – może spokojnie sobie ten wpis odpuścić. Raz, że będzie długo, dwa – raczej smętnie, trzy - bez obrazków.

Tak się niefortunnie złożyło, że mamy okres składania PITów i nowe stawki VAT, a przy okazji, na kwestie podatkowe nakłada się sprawa sponiewierania komiksu jako dziedziny sztuki i kultury oraz mocniejsza niż dotąd zapaść samego rynku. Można by rzec - same nieszczęścia. Same nieszczęścia, ale...
Fakt jest taki, że wszystkie te kwestie naraz, mimo, że powiązane ze sobą, nie mają, wbrew pozorom, specjalnego związku przyczynowo skutkowego. Jeśli zaś w niektórych wypadkach mają, to skala wpływu i tak jest nieznaczna. A więc ani obciążenie nową stawką VAT, niespecjalnie wpływa w obecnej sytuacji na spadek czytelnictwa, ani też sprowadzenie komiksu do kulturowego parteru (m.in. za sprawą tzw. Chopingate) niewiele wnosi do sprawy. Coś tam wnosi, ale niespecjalnie dużo.
Trzeba się zacząć godzić z faktem, że spadek czytelnictwa jako takiego, to fakt. Ludzie w swej masie są coraz – unikam pejoratywnych określeń – mniej chętni doznań, jakie niesie ze sobą kultura i nauka. Ostatnio polskie media obiegła nowina, że jakieś 56% Polaków nie przeczyło żadnej książki. Nikt wprawdzie nie sprawdził ilu Polaków nie przeczytało żadnego komiksu (co już w ogóle pokazuje nam, komiksiarzom, miejsce w szeregu), ale jakoś nikogo nie przejąłby nawet fakt, że wyszłoby z 99,9... no, może 99,8%. Jednocześnie zarobki idą, przynajmniej średnio, w górę - i to grubo ponad poziom inflacji. Wniosek jest prosty, mamy jako społeczeństwo inne potrzeby niż czytelnictwo, a nawet jeśli w narodzie jest jakaś chęć czytania, to wolelibyśmy mieć nieodpłatny dostęp do treści (legalnie czy też nielegalnie). I w takiej oto sytuacji kilka procent więcej z ceny okładkowej, nie zmienia zasadniczo sytuacji – zawsze pozostaje to kwestia wyboru, na co chcemy przeznaczyć pieniądze. Bilety do kina czy na koncert kosztują, alkohol tani nie jest, wypad z dziewczyną lub kumplami na nocną poniewierkę też grosza z kieszeni trochę wyżre. Krótko mówiąc – rozrywka kosztuje i tylko od nas zależy jak zagospodarujemy portfelem. Widać, komiksy są na ostatnim miejscu w łańcuchu pokarmowym potrzeb i wydatków. Co nie zmienia sytuacji, że ich produkcja (czysto fizyczna) kosztuje i samo opodatkowanie VATem jest, w obecnym systemie, rzeczą raczej oczywistą.
Truizmem jest stwierdzenie, że lepiej jest za produkt zapłacić mniej, a najlepiej, to płacić niewiele a zarabiać krocie. Tyle tylko, że jak to bywa w życiu, nie ma nic za darmo i trzeba się pogodzić z tym, że pewne rzeczy kosztują, a niektóre – kolejny truizm, kosztują więcej niż inne. Choć cała sprawa spadku czytelnictwa, to kwestia wyboru przez odbiorcę innego produktu czy dziedziny rozrywki, ze względu na atrakcyjność, raczej nie faktu nieco wyższej ceny któregoś z nich.

Teraz mała dygresja. Jakiś czas temu padało pytanie - np. tutaj, dlaczego komiks jako gatunek – nie jest reprezentowany na jakichś przeróżnych kongresach kultury. No i w zasadzie pytanie jak pytanie, ale zanim się je zada, to należy zapytać – z czym? Z czym do ludzi? Co takiego ciekawego ostatnio powstało – a mam na myśli polskie komiksy, że w ogóle komiks powinien się tam pojawić? Sam fakt organizacji takich kongresów uważam wprawdzie za poroniony pomysł, no ale skoro już istnieją, to nadal nie wiem po cholerę się tam pchać – i przede wszystkim - z czym?

Dlaczego o tym wspominam. Otóż nawiązuję do tego, co pisałem na samym początku o opodatkowywaniu komiksów bodaj 5% stawką VAT. Mając w pamięci ten sympatyczny happenig-protest, chciałbym ustosunkować się osobiście do samej kwestii VATu na komiksy, czy też podatków w ogóle.
A moje zdanie jest w tej kwestii takie, że komiksy powinny być opodatkowane podstawową stawką VAT, co więcej uważam, że nie powinno być wyjątków, czyli ulgowych stawek na cokolwiek. Jestem zwolennikiem jednej, acz niewysokiej stawki VAT. Ujednolicona stawka VAT na każdy produkt, ma jednak sens wtedy, gdy likwidacji, bądź drastycznemu zmniejszeniu ulegnie podatek dochodowy, czyli opodatkowanie dochodów z pracy. I jeśli miałbym protestować, to właśnie przeciw podatkowi dochodowemu i, już przy okazji, obowiązkowym składkom na ZUS.
Z czego wynika taka moja postawa i jak wiąże się z tą kwestią uczestnictwa komiksu w ramach kultury? Najprościej pisząc, sądzę, że komiks to produkt jak każdy inny i fakt, że przy okazji jest elementem szeroko rozumianej sztuki i przynależy do świata naszej kultury, nie powinien nic zmieniać w kwestii jego opodatkowywania. Oczywiście nie jestem ani samobójcą ani masochistą, żebym żądał zwiększenia opodatkowywania, ale jak wspomniałem, skoro przyjmujemy, że systemowo istnieje coś takiego jak VAT, to nie widzę wymówek na to, by jakikolwiek produkt, z komiksem włącznie, miał być traktowany ulgowo. Ciągle uważam, że to nie VAT jest problemem, a podatek od zysków. Wychodząc z założenia, że tworzenie komiksów, to taka praca jak każda, to istotą tworzenia komiksów, jest m.in. tworzenie produktu przeznaczonego do sprzedaży i zarabiania na nim.
I o ile mogę przystać na takie podatki pośrednie, wynikające z obrotu towarem (przystać na takiej zasadzie, iż rozumiem, że państwo musi za coś funkcjonować), to samo opodatkowywanie zarobków uważam za patologię. Czyli, jakoś tam od biedy akceptuję podatek od inwestycji w moje przyszłe zyski (papier, ołówek czy cokolwiek co pomoże mi stworzyć doby produkt), ale jeśli dzięki mojej pracy już coś zarobię, nie chciałbym być za to karany kolejnym podatkiem. Tak to widzę.
Nie chciałbym w żadnym wypadku deprecjonować wspomnianego protestu, bo przypominanie o osaczających nas podatkach, to ważna sprawa, jednak ogólnie model podatkowy chciałbym mieć w Polsce nieco inny.
Co zaś się tyczy tych wszystkich opinii, już po aferze z komiksem o Chopinie – odnośnie tego, iż cała praca u podstaw i nauczanie gawiedzi, że komiks to sztuka i że nie dla dzieci i że w ogóle szlachta popkultury – to generalnie nic takiego komiksowego nie poszło w świat, co miałoby zarabiając na siebie i przy okazji, przyciągając tłumy czytelników, urealnić to nasze chciejstwo, co do powszechnej akceptacji gatunku.
Tu napiszę coś banalnego, ale ciągle mam wrażenie, że jako środowisko, zapominamy o tym... Otóż, przekonywania ludzi, że komiksy są fajne, nie powinno zaczynać się od próby wtłaczania w sposób łopatologiczny frazesów o zajebistości tego medium, tylko od stworzenia takiego dzieła, które to unaoczni i będzie jednocześnie na tyle przystępne i chwytliwe, że sięgną po nie tłumy i powszechnie sami dotrą do pewnych wniosków.
Póki co nie mamy nic takiego pod ręką, a to co mamy, może nas cieszy i łechta podniebienie, ale to za mało.

Reasumując. Kapitał gdzieś tam po rynku krąży. Jako twórcy musimy naszą pracą przyciągnąć go, a wraz z nim nowych ludzi, na ten fragment rynku, na którym są komiksy.
A jako obywatele, pamiętając, że cesarzowi co cesarskie - dbać, by wypracowany kapitał, pozostał w jak największej części do naszej dyspozycji.

MORFIUM 1/2

2011-03-07T13:42:00.009+01:00

A jednak coś się dzieje. Jak wspominałem już wielokrotnie, prace nad MORFIUM trwają. Dziś do wglądu okładka zbioru szorciaków z ponurym porucznikiem, czyli MORFIUM 1/2, o którym także nieraz już tu pisałem. Graficznie do pooglądania więcej u Dismasa.
Co do samego zbioru, to jest to kompilacja prac publikowanych na przestrzeni lat w kilku miejscach, doszliśmy więc do wniosku, że najlepiej byłoby to wydać w jednym zeszycie. Chcemy to wydać w niewielkim nakładzie około 100 egz., w kolorze. Prace są już przygotowywane do druku, lecz wciąż nie znaleźliśmy odpowiednio niedrogiej drukarni cyfrowej. W związku z powyższym nie wyrobimy się z drukiem w tym miesiącu na Bydgoską Sobotę z Komiksem, ale publikacja MORFIUM 1/2 i DRUGIEJ LIGI 2, to jest kwestia tygodni.
No to miłego oglądania.

Fahrenheit 451

2011-03-04T01:33:00.004+01:00

Do ogrodu kultury zakradła się świnia
Ryje ryjem w ziemi zamroczona w gniewie
Bluzga, szydzi, bruździ, każdego uślinia,
Po Twą godność przyszła, by ugnoić w chlewie!

Co zrobisz gdy przyjdzie, gdy ryj swój wsadzi podły
W Twe polskie wartości wepchnie swe oblicze
Bo dom Twój to Polska, tu lament i modły
Bo jakże inaczej – tu wciąż płoną znicze!

A Chopin? Nasz polski, z kart historii chwały
Coś go tak wytargał w majestacie glorii
Coś go sponiewierał w tym medialnym huku
To nie Chopin już, nie Polska
To druk sięgnął bruku!

Ten dźwięk, co wybrzmiewa pośród wódki haustu
Śród polskości trzewi przebija się w serce
By głębiej, niczym echo cweloholocaustu
Zapłakać jak wierzba lub zczeźć w poniewierce

A to plemię obce? To zaborców dziecię
Na to już czekało i jest już gotowe
By zszargać świętości i plugawić w świecie
Przegermanić znów nam, tę sarmacką mowę

Woluminy wstydu niech na stosach spłoną
Przez tych pierwej zdarte, co niosą kaganiec
A imię ich będzie pod nocy zasłoną
Prędzej szlachty, pędźmy, w ten chocholi taniec!

Spiżowy to pomnik? Czy z zapałek może
Poświęcą go wszyscy w imieniu ojczyzny
Wrony, kruki szpony ostrzą, to jakoby noże
W tej pośmiertnej masce dogrzebując blizny

A gdy dom nasz w potrzebie, gdy kraj cały płonie
Od moralnej, serc naszych, rewolucji wielkiej
Do Ciebie Chopinie, wznosimy swe dłonie
natchnienia nam użycz i pomocy wszelkiej!

Nie odchodź Chopinie, pozostań w pamięci
Tu tacy są jeszcze, co wielbią Waszmości
Ten kraj – Twoja Polska, z nami Wszyscy Święci
To Polska Twa Mistrzu, kraj Solidarności!

Zrzuć ten płaszcz Konrada, tę przetartą kliszę
Nie Polskę, nie wiosnę, niech Ciebie usłyszę!

Tobie więc to mówię, Tobie niczym bratu
Chopinie graj nadal,
Graj
Tyś to jeszcze winien światu!

Był Mickiewicz, był Słowacki
JEST Mariusz Zawadzki

W Gliwicach na Melinie

2011-02-26T03:54:00.010+01:00

Tu wystawa, tam wystawa i ani się człowiek nie obejrzy, a już zostaje wernisażowym alkoholikiem.

Kilka miesięcy temu (nie chce mi się szukać daty w moim Kajecie Ważnych Wydarzeń Artystycznych, w każdym bądź razie zimno było) w gliwickiej Galerii Melina wystawiono prace najznamienitrzych twórców komiksowych... do jakich Daniel Gizicki znalazł tylko mejla. I było, działo się.
Wystawa się udała, tłumy ludzi i powszechne zadowolenie.
O wystawie przeczytacie zapewne więcej tam lub gdzie indziej. Zasadniczo, to już nie istotne, bo dawno temu było.

Przez wystawowe ciasnoty przewinąłem się slalomem i ja, pstrykając kilka okolicznościowych fotek. Wrzucam je tu zatem ku radości ogólnej.
Tagi, przypisy, nazwy postaci i komentarze, musicie sobie wpisać sami. Dziś mam już lenia i nie kwapię się by sprzyjać Waszej potrzebie informacji.

No i tyle oglądania.
Mój niesamowity szósty zmysł wernisażowego kipera, podpowiada mi, że nie była to ostatnia wystawa komiksowa w Galerii Melina, i nie jest to ostatnia zimna noc tej zimy. A skoro tak, to byłoby na tyle, jeśli idzie o ten nocny wpis.
Bądźcie tu zaś.

Uwaga, artysta na uchodźstwie!

2011-02-25T02:36:00.031+01:00

Wróciłem.
Prowadzenie bloga to odpowiedzialna sprawa. Nie można ot tak sobie zaprzestać. Oczywiście pierwszy wpis po powrocie powinien rozjaśniać kwestię mojej nieobecności. Tak też będzie. Nie będzie za to ilustracji, bo nic specjalnego w międzyczasie nie stworzyłem. A co robiłem? Oczywiście pracowałem, ciężko, fizycznie, za granicą. Taka karma.
Teraz jestem w Polsce i jestem zadowolonym Polakiem. Nie ma presji.
A co w międzyczasie... Świat bez Internetu, ba, bez komputera – nadal wygląda pięknie, a może wręcz piękniej. Ponad pół roku bez kompa odświeżyło moje zmysły. Nabrałem fizycznej krzepy i schudłem, takie pozytywy.
Oczywiście garść spostrzeżeń i uwag nawiedziła mnie tuż po przyjeździe i nie omieszkam o tym nie wspomnieć dalej, bądź w kolejnych wpisach, ale zasadniczo widzę większość rzeczy w większych pozytywach niż rok temu. Jest to zatem dobry moment na ruszenie z kopyta.
Przez ostatnie tygodnie uzupełniałem, ile mogłem, niedomiar informacji. Pół roku bez netu, to jednak wyczyn. Ostatnie wydarzenia z komiksem o Chopinie ostatecznie sprowadziły mnie na ziemię. Tę Ziemię.

A poza tym? W październiku zaproszono mnie i Dismasa do Regensburga na wernisaż wystawy Schlesien/Slezko/Śląsk w Galerii Graz. W Niemczech zauważono naszą twórczość, więc MORFIUM dotarł i pod niemieckie strzechy. Kuratorki wystawy – Marian Mure i Katrin Doeppe (bardzo sympatyczne dziewczyny tak swoją drogą) – wyczaiły nasz komiks i jako reprezentant śląskiej sceny artystycznej, porucznik Morfium ruszył na podbój Bawarii. Dismas ze względów osobistych nie mógł dotrzeć, więc o polskim komiksie musiałem ponawijać sam. Wystawę współdzieliliśmy ze zdolną graficzką - Magdą Drobczyk.
Wernisaż i cały wyjazd spędziłem w bardzo przyjemnej atmosferze z przyjaznymi ludźmi. Tu serdeczne ukłony i podziękowania dla Joli Jackiewicz oraz Jiříego, czyli ludzi, którzy wprowadzili mnie w klimat miasta i stanowili ogromną pomoc w całym przedsięwzięciu.
Poniżej kilka fotek z wyprawy i wystawy.

Galeria Graz z zewnątrz:

Jiří, a w zasadzie po prostu Jurek - z Czech, ale nasz człowiek. Mówi świetnie m.in. po polsku zatem bardzo przyjemnie było sobie pogaworzyć, wprowadził mnie w niemiecką rzeczywistość:

Plansze MORFIUM wiszą radośnie na ścianach galerii:

Kuratorki wystawy - Katrin i Marian, introdukcja przebiegła pomyślnie, publiczność dopisała:

Magda Drobczyk - Kobieta z Kato, w konwersacji w Marian:

Tutaj w przemiłym towarzystwie Joli Jackiewicz, która tłumaczyła na język niemiecki moje smętne wywody na temat komiksu w Polsce:

I już po wernisażu - Kati, następnie wszyscy razem zusammen alle, no i na ostatniej foteczce sprawczynie zamieszania - uśmiechnięte i zadowolone - Kati i Marian:

Ostatnie miesiące upływały mi więc na nieustannej pracy na przemian z podróżami tu i tam. Się bywało, się człowiek woził po świecie.
Tradycyjnie będąc w Zjednoczonym Królestwie Niderlandów nie zapomniałem wpaść do Amsterdamu. I to nie raz. Swoją drogą spędzenie tam Nowego Roku było zajebiście pozytywnym przeżyciem. Nie ukrywam, że jest to jedno z tych pozaśląskich miast, w którym mógłbym mieszkać.

Tak wygląda impreza sylwestrowa w stolicy rozpusty:

Jeden z fajniejszych sklepów, wewnątrz figurki, gadżety, zabawki, artbooki - no cuda, tuż przy redlajtach:

Tu mógłbym pracować - dobra muza, dobra miejscówa - Red Light Radio:

No i na koniec, nie mogło mnie tam zabraknąć, sklep komiksowy Henk, też w tym dystrykcie:

Tak to było z grubsza.
Tymczasem od powrotu wzięliśmy się z Dismasem do roboty. Kończymy powoli trzecią część MORFIUM oraz składamy MORFIUM ½, czyli zebrane w zeszyt szorciaki.
Kibicuje nam ZINIOL, więc nie ma obaw, że staniemy w miejscu. Robię też dodatkowe strony do DRUGIEJ LIGI. Wprawdzie skończyłem już ten komiks wiele miesięcy temu, jednak po sugestiach Macieja Pałki, stwierdziłem, że dorobię kilka dynamicznych scen. Choć zasadniczo komiks mógłby się ukazać tak jak jest. Skoro jednak zacząłem, ukończenie to kwestia kilku tygodni.
Prawdopodobnie drukiem pojawi się na najbliżej imprezie komiksowej, choć sam nie wiem, która jest najbliższa. No ale będzie.

Sądzę, że teraz, mając więcej czasu i swobodny dostęp do netu, wpisy pojawiać będą się tu znacznie częściej. Zaglądajcie tu zatem.

Wpis informacyjny.

2010-12-05T16:55:00.000+01:00

Wrócę.
Pozdrawiam.
Mariusz.

JAKI ŻAL

2010-06-22T15:04:00.005+02:00

Pamiętacie fokę Dema? Tak, genialne to było. Bardzo smutne i inspirujące. Tak bardzo, że zrzynając koncept, przygotowałem coś smutniejszego...

Boże, jaki żal.

PLAMAK ROPAMA

2010-06-21T09:04:00.003+02:00

Dziś ilustracja, którą zaprojektowałem do jednej z gazet.

SPIDER-WOMAN

2010-06-03T18:19:00.005+02:00

Zawsze chciałem pracować dla Marvela... no cóż, może kiedyś. Dziś tylko okładeczka, żebym poczuł się choć trochę jak rysownik dużego wydawnictwa komiksowego.
Zrobiłem ten projekcik zresztą tak przy okazji prac nad komiksem o superbohaterkach, który wciąż robię. Nie ma lekko. No nic, wracam do roboty.

The Ancient Crisis - odwieczny wróg Kosmosu

2010-05-26T22:23:00.003+02:00

(Z dedykacją dla Belego:*)

Dobry risercz

2010-05-21T17:16:00.006+02:00

Gdyby na kuli uniesień umieścić na jednym biegunie zły dotyk, na drugim koniecznie musiałby się znaleźć dobry risercz. Ponieważ jednak nie wybieram się w najbliższym czasie do Watykanu, młodym klerykiem czy poznańskim chórzystą także nie zostanę, wśród dostępnych opcji pozostał mi tylko wyjazd do Katowic, by odwiedzić zjawiskowy Nikiszowiec.
Dobry risercz to podstawa każdej dobrej fabuły, a ponieważ akcja kreowanych przeze mnie komiksów na ogół dzieje się gdzieś na Śląsku, to i trzeba się porządnie do wyzwań, takich jak osadzenie fabuły w konkretnym świecie, przygotować.
Do samego MORFIUM zrobiłem już grubo ponad tysiąc, może nawet ponad 1500 fot. Warto mieć zawsze pod ręką takie materiały, przydają się bowiem choćby i w innych projektach. Jeśli złapiecie kiedyś w swe rączki AGNOLOGMAT, tam również spostrzeżecie wiele graficznych nawiązań do istniejących miejsc (w poprzednim wpisie doskonały przykład).
Dzisiaj kilka fotografii z katowickiego Nikiszowca, ot tak do wglądu.
Nikiszowiec cenniejszy niż Wawel!

AGNOLOGMAT - kadr panoramiczny

2010-05-20T13:18:00.005+02:00

Jak widzicie legendarny AGNOLOGMAT wciąż powstaje, choć bardzo powoli. Taki oto kadr wyciukałem ostatnimi czasy.
Jeśli na dniach nie zadzwoni do mnie Joe Quesada z ofertą publikacji w Marvelu, to komiks najprawdopodobniej ukaże się z końcem tego roku. Możliwe, że całość wyszlifuję wręcz jeszcze przed wakacjami, jednak na MFK planuję wydać bonusowe wydanie DEMONÓW SEKSU oraz, jak ustaliliśmy z Dismasem, nim ukaże się numer 3 MORFIUM, wydamy zbiór szorciaków w formie zeszytowej i w kolorze. Będą one jednak dostępne w pakietach z poprzednimi numerami serii. Choć w ograniczonym nakładzie oraz w promocyjnej niemal cenie. Szczegóły zapewne w niedalekiej przyszłości.

Wiarygodna menstruacja, czyli lesby, bydło i czarny pijar (bez obrazków)

2010-05-07T17:02:00.002+02:00

Ferment. To określenie kształtuje ostatnie dni w komiksowym światku internetowym.
Tak naprawdę jednak ferment jest wyznacznikiem życia w tym mikro-universum freaków i geeków i wcale nie jest wymysłem ostatnich tygodni.
Dziś fermentu jest mniej, bo i w zasadzie nie ma o co kruszyć kopii. Rynek się załamał. Wychodzi niewiele komiksów, w bardzo małych nakładach i nie widać szans na zarobki w tej branży, na splendor i sławę, czy chociażby na regularność wydań. Przynajmniej jeśli chodzi o komiksy papierowe.
Nie tak dawno w sieci pojawił się Witold Idczak rozbijając forumowy bank opinii i inwektyw. Tu większość osób zapyta kim do jasnej cholery jest Witold Idczak. I tu warto zatrzymać się na tej postaci, bowiem jest to jeden z tych ludzi w branży, którzy siedzą w niej niemal od początku, a w każdym bądź razie od początku lat 90, kiedy to rozpoczynała się „nowożytna” era polskiego komiksu. Stanowi on też ognisko zapalne jednego z pierwszych bardziej konkretnych flejmów środowiskowych, który miał miejsce na łamach poczytnego wówczas AQQ. Także, co by tu nie mówić, jest to awanturnik, nie przebierający w słowach, ale i animator kultury – jeden z organizatorów pierwszych konwentów Łódzkich. Idczak jest też całkiem niezłym redaktorem. Całe lata dziewięćdziesiąte, ale i obecnie, redaguje i wydaje antologie komiksów polskich pod szyldem KOMIKS FORUM oraz wcześniej kilka numerów gazety ŚWIAT KOMIKSU (nie mylić z egmontowym magazynem) – z recenzjami i przedrukami tekstów z prasy krajowej. Warto także dodać, że w czasach kiedy komiksy zagraniczne nie były łatwo osiągalne w Polsce, a były takie czasy, ten prowadził, jako Vitek Komiks, sprzedaż wysyłkową po całkiem przystępnych cenach, co również w owych czasach było nie bez znaczenia (zwłaszcza w stosunku do konkurencyjnego Comics Universum z Gdańska). Ostatnim większym wydarzeniem związanym z tym człowiekiem było ostre starcie z organizatorami łódzkiej imprezy, przekształconej wtedy z konwentu w festiwal, poszło wówczas o szefowanie imprezie i kwestie finansowe. Podsumowując gość, mimo ciulatego dosyć charakteru - i o organizacji i kulisach imprez, o wydawaniu komiksów, czy też o ich sprzedawaniu, wie całkiem całkiem sporo. Beef Idczakowo-ŁDKowy kończy w zasadzie medialną aktywność Pana Komiks Forum, jak się go obecnie powszechnie nazywa, kończy aż do momentu gdy... ale nie uprzedzajmy faktów.

Z mojego punktu widzenia lata 2003-2006 są kluczowe dla polskiego komiksu. Dla rynku, dla promocji, dla twórców i wszystkiego co wiąże się z tym zagadnieniem. Jest to okres stykowy pomiędzy starą szkołą lat '90, czyli w zasadzie tzw. Nową Falą - a wchodzącą powoli w dojrzałość grupą japiszonów. Japiszonów, którzy wyrośli już bez bagażu PRLu, znający nowe produkcje mangowe, najlepsze seriale z HBO i obyci z mediami – w Internecie czując się jak w domu. Część analogowych twórców przenosi się do świata Matrixa, siedząc tam już na co dzień i kształtując tą internetową przestrzeń.
Mnożą się podówczas serwisy komiksowe, fora, magazyny on line oraz wszelkie różnorakie inicjatywy sieciowe. Kształtują się też pewne, nazwijmy to – strefy wpływów, czyli środowiska i dziwne zbiory osób chcących uchodzić za opiniotwórcze. Problem polega jednak na tym, że większość pretendentów ma żenująco słabą wiedzę o komiksie – zarówno jako o medium jak i o samej historii gatunku. Irytuje anonimowość i wychodzące w trakcie takich starć, jakieś ukryte intencje, wynikające ze wzajemnych animozji lub zwykłej zazdrości. No ale zła fama to zła fama. Raz pójdzie w sieć i jak trafi na podatny grunt, to gdzieś tam zakiełkuje.
Wtedy też, po latach publikowania w trybie undergroundowym, postanawiam wejść na rynek z oficjalnym wydawnictwem. Szybko więc orientuję się w sieciowym kto gdzie i co, po to by trzymać rękę na pulsie i pojawiać się wszędzie gdzie się da, by wypromować komiksy naszej ekipy w tych nowych warunkach. Szybko też orientuję się, jak to wszystko, mimo pozornej dynamiki jest skonstruowane.
A był to kolos na glinianych nogach. Rodzące się w ekspresowym tempie wydawnictwa zarzucające serie w połowie; niesprzedane nakłady na wyprzedażach po 50 groszy, sklepy biorące towar w komis i płacące za towar miesiące po sprzedaży, zbyt wiele drogich komiksów rzuconych na zbyt mały rynek w krótkim czasie, serwisy zamieszczające recenzje grubo po terminie publikacji. No i nie zapominajmy o złej famie.
Zła fama, to kluczowa kwestia w tym wszystkim. W tamtym czasie, gdy wielu jeszcze myślało, że komiks to prosta ścieżka do międzynarodowej kariery, podziwianego twórcy, zła fama była bronią groźną. Ale obosieczną.
Mój ulubiony przykład złych, nieeleganckich praktyk. Ówczesne środowisko NetKolektywu (na stronach Polskiego Centrum WebKomiksu), złożone z dosyć młodych autorów, w ramach forumowego towarzystwa wzajemnej adoracji, w wulgarny sposób uderzało w twórczość i osobę Jerzego Szyłaka. Sytuacja kuriozalna, z jednej strony mamy Szyłaka, który kształtował wiedzę o komiksie poprzez publikacje prasowe już gdzieś od lat 80, współtworzył łódzkie konwenty i czynnie uczestniczył w spotkaniach komiksowych - a z drugiej strony mamy ekipę dobrze zorganizowanych małolatów przychodzących w zasadzie na gotowe i w całkowicie pozamerytoryczny sposób walących na ślepo inwektywami jak z kałacha dla zabawy. Takie i podobne działania kompletnie rozłożyły fandom. Efekty tego zbieramy dziś, patrząc na topniejącą ilość czytelników, ale zwłaszcza niegdyś aktywnych animatorów, którym się po prostu nie chce. Wiem, że niektórzy patrząc na swoje słowa z tamtego okresu trochę się tego wstydzą, ale takie akcje przynosiły potem swoje efekty na tak niewielkim rynku.
Wspominam o tym, bo dla mnie był to jaskrawy przykład tego jak podkopać wizerunkowo dobre i cenne inicjatywy (wydawnicze i publicystyczne), poprzez ignorancję i brak wyobraźni odnośnie konsekwencji własnych działań. Jednak też dlatego, iż akurat wtedy byłem w trakcie końcowych prac nad pierwszym zeszytem DRUGIEJ LIGI i składania do druku tego – rysowanego do scenariusza Jerzego Szyłaka komiksu. A więc dla przykładu, przy okazji swawolnego besztania scenariuszy Jerzego oberwałem rykoszetem i jako rysownik i jako wydawca jeszcze w trakcie tworzenia. Nie ma to jak się dowiedzieć przed wydaniem, że twój komiks jest chujowy, bo robił go scenarzysta, którego nie lubimy, a nie lubimy bo sami nic nie robimy a byśmy chcieli. To nie był tylko mój problem, ponieważ do scenariuszy Szyłaka powstało wtedy całkiem sporo komiksów.
Jerzy Szyłak jako jeden z niewielu polskich scenarzystów komiksowych był w stanie po pierwsze napisać scenariusze od początku do końca (jest w Polsce tylko kilku takich scenarzystów), po wtóre napisać je dobrze technicznie (jeszcze mniej), po trzecie na tyle ciekawie, by zainteresować nim rysowników (pierwiastek z mniej). A jak oceniać należy fabuły? Cała więc ocena tego czy komiksowe historie są ciekawe czy nie to już jest kwestia recenzji i opinii PO przeczytaniu gotowego, wydanego komiksu, nie zaś zakładania czegoś a priori.
I tu z kolei pojawił się problem multifunkcyjności naszych recenzentów, gdzie, bywało, jako tzw. obiektywny krytyk, recenzje pisał konkurencyjny wydawca, albo niespełniony twórca, albo osoba zawistna, która weszła w konflikt słowny z autorem recenzowanego komiksu np. na forum. Rzeczowość i merytoryka przytrafiały się niezwykle rzadko, acz były oczywiście. W deficycie.
Ofiarą takiego multifunkcyjnego podejścia stał się zresztą jeden z aktywniejszych wydawców - Timof, łącząc swego czasu funkcje i recenzenta i wydawcy i aktywnego forumowicza. Widać to po niewybrednych opiniach na temat wydanych przez niego, często ciekawych komiksów gdy, za mało wyszukany język Timofa w debacie, niejednokrotnie obrywa się w efekcie wydanym przez niego twórcom. Na zasadzie jakiejś projekcji, z którą zresztą mamy do czynienia też przy KOMIKS FORUM, podczas której potencjalny czytelnik przenosi swoje „lubię/nie lubię” z wydawcy na jego publikacje. Jakby bucowatość piekarza miała wpływ na smak chleba.
W efekcie ciężko o dobry feedback, o informacje czy twój komiks jest dajmy na to chujowy, bo jest chujowy, bo rysunki są słabe, bo scenariusz nie wciąga, bo złe liternictwo, czy po prostu jest chujowy bo cię nie lubimy.
Jak ciężko jest wydawać i sprzedawać komiksy mogą się przekonać dziś twórcy Kolektywu na własnej skórze, bowiem dopiero teraz, po latach, można powiedzieć, że obecnie wydany, 6. numer rokuje dobrze na przyszłość. Co nie znaczy, że jest super, po prostu dobrze rokuje. No i w końcu, mając do dyspozycji całą ekipę twórców, wydawanie jednego komiksu na rok, to też nie nadzwyczajny rezultat. I piszę to tylko po to, by wykazać, jak bardzo konfrontacja swoich chęci w starciu z rzeczywistością i twardą materią wygląda czasem mało efektownie. Każdy kto nad czymś długo i wytrwale pracuje i widzi efekty dopiero po latach, odnosi się z większym szacunkiem do cudzej twórczości i pewnie kolektywna ekipa przeszła dziś tę szkołę organoleptycznie. Takie jednak wnioski można snuć po konfrontacji z materią, już po latach, a szkoda się dokonała.
Choć i tak rozwój tego i innych pism papierowych widzę marnie, bo rynek nie tyle upadł, co został skopany przez samo środowisko. Ludzie którym jeszcze kiedyś zależało na rozwoju fandomu, rynku, gatunku - mają już kreowanie nowych inicjatyw w dupie, bo właściwie nikomu nie chce się użerać z anonimowym gówniarstwem na forach, psującym opinie twórcom zza bezpiecznego monitorka (jak chociażby ostatnie figle na forum Alei Komiksu).
Zresztą przytoczona wyżej sytuacja czarnego PR jest pokrewna innej, wcześniejszej, z PRODUKTU, gdzie notorycznie obrywało się Michałowi Antosiewiczowi. O ile jeszcze rozumiem delikatne naigrywanie się ze specyfiki charakteru Michała, bowiem może być drażniący, o czym przekonałem się z racji naszej kiedyśniejszej znajomości, nieraz; o tyle sposób, w jaki to wszystko pojawiało się w PRODUKCIE budził już mój niesmak, bo był naśmiewaniem się z osoby, nie z charakteru. Michała Antosiewicza poznałem jeszcze w czasach gdy Jeż Jerzy był zbiorem kilku nieporadnie stawianych kresek a fanzin Tomasza Leśniaka MIĘSO – wyglądał jak ostatnie strony w zeszycie szkolnym nastolatka. Sposób w jaki Antosiewicz wydawał i system sprzedaży jaki obrał w tamtym czasie dla swojego kserowanego KRAKERSA, budził podziw nawet wśród starych wyjadaczy. Umiejętności marketingowych mógłby mu pozazdrościć niejeden, zwłaszcza wydawca PRODUKTU. I fakt, że potrafił wbić się do empików i księgarń w tamtym trudnym dosyć czasie, tuż po AQQ, na dłuuugo przed PRODUKTEM, z dobrze złożonym i niedrogim magazynem komiksowym budzi mój podziw do dziś. Nie stało za nim żadne duże wydawnictwo lub duże środki finansowe i marketingowe, był wtedy jednoosobową oficyną wydawniczą. Z dobrymi jak na charakter pisma i nieinwazyjne, łagodne treści, rezultatami. Znając zresztą kulisy powstawania KRAKERSA wiem ile pracy musiał wykonać Michał i z ilu rzeczy i zagwozdek wybrnął. I tu raczej Antoś ma mój szacunek. Jednak taki, w niskim stylu, atak dużego gracza na bądź co bądź aktywną komiksowo i środowiskowo postać był już mega chamski. A już biadolenie na jakieś niesnaski kogokolwiek z produktowej ekipy traktuję w kontekście tamtej sytuacji jako kpinę, bo takie szydery raczej jebały rynek i budziły środowiskowe podziały niźli budowały jakieś struktury czy zwykłą zdrową konkurencję. Także znajmy proporcje i pamiętajmy jak to właściwie było.

Tymczasem stara ekipa wykruszyła się z forów, każdy ma jakieś inne zajęcie, mało komu zależy, na imprezy jeździ się już tylko spotkać z ludźmi i to niekoniecznie na salonach, a gdzieś w knajpie. Inicjatywa Polskie Stowarzyszenie Komiksowe skupia już tylko fragment środowiska, aktywnego, ale inicjatywy powstają już na gruzach pradawnych idyllistycznych oczekiwań. Ostatnia impreza, czyli Komiksowa Warszawa miała reklamę o jakiej marzyć tylko mogli twórcy wszystkich tych niegdysiejszych inicjatyw środowiskowych, a jednak już tłumów nie uświadczysz. W mojej opinii dlatego, że nic specjalnego w twórczości komiksowej na bieżąco się nie dzieje. Nowości niewiele, problemów z wydawaniem dużo, z organizacją sprzedaży jeszcze więcej. Czytelników można liczyć na palcach. Poniesione koszty niewspółmierne do efektów. No i komu się chce...
Dzisiaj środowisko się skurczyło, wyluzowało, anonimowość się ukróciła. Twórcy się zintegrowali towarzysko, tworząc kameralne inicjatywy i spotkania, aż...
I tu z hibernacji budzi się Witold Idczak, który przespał wprawdzie ostatnie 10 lat, ale... ma sporo racji. Ponieważ niemal jak prehistoryczny troglodyta wkraczający do świata XXI wieku widzi, że to już wszystko może i działa, ale jest tylko cieniem tego twórczego chaosu lat 90. I może ja osobiście daleki jestem od porad typu „jak bezpiecznie zapakować płytę i wysłać pocztą”, ale po wykluczeniu obelg i inwektyw oraz niefrasobliwych sformułowań z jego opinii na blogu i forach, sens kilku poruszonych przezeń kwestii widzę jednak podobnie. A podstawowy motyw jest taki, że jest pewien produkt i należy go sprzedać, bo to rozwija rynek i służy wszystkim, zaś system (czytaj: szeroko pojęte środowisko komiksowe) w którym działamy nie sprzyja sprzedaży produktu a więc rozwojowi rynku.
Paradoksalnie jako jeden z pierwszych, o ile nie pierwszy – Idczak po złej sprzedaży papierowej wersji KOMIKS FORUM, okraszonej fatalnym public relations, zamierza sprzedawać antologię w formie PDFa w sieci za symbolicznego piątaka. Nie twierdzę, że i tu osiągnie sukces, ale widzę w tym sens, o czym zresztą już nieraz pisałem. Podoba mi się to podejście, bo w sumie w tym wszystkim o to chodzi. Jest towar i trzeba go sprzedać. Tylko to może rozwijać jakkolwiek rynek.

A co rodzi jeszcze środowiskowy ferment? Tak, wiernie oddany motyw menstruacji i męskie szowinistyczne świnie. Zachęcam do poczytania na Gildii na blogu Olgi Wróbel oraz na Comix Grrrlz.
Choć mimo bajdurzenia zadziornych feministek-aktywistek, muszę przyznać, że w końcu pojawił się w prasie tekst, w którym nikt nie przeprasza, że ma prawie 30 lat i robi komiksy. Nikt się nie tłumaczy. Nie wyjaśnia, czym jest sztuka a czym rzemiosło i co się jak czyta lub ogląda.
A poza tym... Przepraszam Was dziewczyny, że blokowałem Wam dostęp, w razie czego zapraszam. Jestem przyjemny w dotyku, serio.

I CO TERAZ - komiks

2010-05-07T09:14:00.009+02:00

Wcześniej wrzucałem już wglądówki. Komiks ukazać miał się drukiem, nie ukazał się. Publikuję zatem tukej. Scenariusz Karol Konwerski, rysunki ja.

IRONMAN 2

2010-05-06T11:06:00.002+02:00

Po raz pierwszy, o tym, że IRON MAN to niezły film, usłyszałem od Joe Quesady udzielającego wywiadu jakiemuś serwisowi internetowemu. Joe Quesada, który z racji faktu sprawowania swojego stanowiska w Marvelu widział film na długo przed premierą, był tak podekscytowany, że stwierdził coś w stylu: „Wiem, że SPIDER-MAN był super, ale IRONMAN jest mega zajebiaszczy”. No i już pozostało mi wierzyć, że to fakt. W wyobraźni jednak widziałem spajdermanowe CGI podciągnięte do kwadratu. I to takie, po którym widać, że pół filmu poszło prosto z kompa na taśmę filmową.
No ale Quesada nie ciula i wie co mówi. Jedynka Żelaznego była bardzo udanym widowiskiem. Świetne efekty, dobre dialogi, idealna obsada i brawurowe podejście do tej marvelowskiej postaci.
A co najważniejsze – rola komputerowo generowanej rzeczywistości została ograniczona tylko do sytuacji, w których rzeczywiście była niezbędna.
Tak, część pierwsza, to był kawałek dobrego hollywoodzkiego kina.
Czego można było spodziewać się po drugiej części? Tego samego, tyle, że więcej, szybciej, mocniej. Twórcy filmu poszli jednak drogą dobrej tradycji sequeli, czyli ścieżką drugich Spajera, Batmana, X-menów, tak jakby znaleźli patent na dobrą kontynuację.
Sukces pierwszego Żelaznego Chopa był chyba zaskoczeniem nawet dla samych twórców. Z tego, co pamiętam, dochodami wyprzedził nawet murowanego blockbustera - powracającego Indianę Jonesa. Co jednak ważniejsze, twórcy odbrązowili tę drugoligową postać Marvela. Robert Downey Jr zagrał Tony'ego Starka z gracją i wdziękiem. W zasadzie stworzyli tę postać na nowo i to w bardzo, bardzo dobrym stylu.
A część druga? jaka jest...
Druga część mogłaby spokojnie być scalona z jedynką i w ten sposób stanowić spójną, sprawnie opowiedzianą historię. Jest to bowiem konsekwentnie poprowadzony ciąg narracyjny i stylistyczny - nie ma zaskoczeń formalnych, fabularnych, nadzwyczajnych patentów na koloryzowanie tej opowieści. Jest to fachowo przedstawiona linearna opowieść, którą ogląda się znakomicie. Dialogi dopieszczone na etapie scenariusza, w ustach aktorów brzmią nadzwyczaj naturalnie i dowcipnie, acz nie bez przyjemności ogląda się też cycki Scarlett Johansson powleczone w obcisły kombinezon Czarnej Wdowy. Co to, to na pewno:) Rozkosz dla oczu.
Tak więc patrzę na to co napisałem powyżej i myślę sobie, że nie ma w tym filmie zbyt wielu słabszych momentów. Jest za to, co najwyżej, niedosyt – za mało scen akcji ze Scarlett, za mało cycków Scarlett, brak rozbieranych scen ze Scarlett. No i nie było analnego fistingu z udziałem Pepper Potts. Poza tym film jest naprawdę miłym widowiskiem, odrywającym człowieka od codziennej prozy życia.
Marvel obrał dobrą drogę tworzenia filmowego universum przeniesionego z kart komiksu w realia taśmy filmowej. Jednakże wciąż zastanawiam się jak twórcy wybrną ze scalenia światów ironowego sci-fi oraz fantasy z Thora, wciąż mnie zatem ciekawi czy film pójdzie w kierunku lekkiego pastiszu w objaśnianiu tej rzeczywistości widzom, czy też stworzą jakąś, nazwijmy to – uprawdopadabniające wyjaśnienie tej, jakby nie było, formalnej sprzeczności.
Tu przy okazji Avengersów przypomniała mi się znakomita scena z IRONMANA 2 – z tarczą Kapitana Ameryki. Nie chcę zdradzać pointy tej zabawnej scenki, ale szczerze mówiąc bardzo, bardzo mądrze i sprytnie wybrnęli z tego scenarzyści, ech, ten scenariusz jest w pizdeczkę. Dopracowany, dowcipny, inteligentnie rozpisany. Jeśli więc objaśnienie konfliktu rzeczywistości - magiczno-fantasy z Thora oraz sci-fi z Ironmana zostanie objaśniony jak problem oddawania moczu przez Tony'ego w zbroi, to ja to z miejsca zaakceptuję.
Teraz zostaje mi jeszcze obadać KICK-ASS i zastanowić się czy to już era dobrze skręconych adaptacji komiksów, czy jednak tylko przestój w filmowej rebelii Joela Schumachera.

Ogłoszenia parafialne

2010-05-05T00:14:00.003+02:00

Dzisiaj tylko garść drobnych newsów. Przede wszystkim na temat MORFIUM.
W intymnych listach do mnie, często pytacie mnie jak tam stoją sprawy morfiumowe. To bardzo trafne ale i trudne pytania i przyznam, że postawiliście mnie tą kwestią pod przysłowiową ścianą odpowiedzi.
Co najważniejsze jeden z szorciaków MORFIUM pojawił się właśnie drukiem w najnowszym KOMIKS FORUM. Dołączył tym samym ów periodyk do CZACHOPISMA i ZINIOLA, które również gościły, na swych zacnych łamach, naszego śląskiego milicjanta.
Zachęcam zatem do nabycia drogą zakupu KOMIKS FORUM. Warto mieć i trzymać na gorsze czasy.
Ponadto nasz ponury porucznik doczekał się konta na MySpace. Wcześniej mając już swój profil na Naszej Klasie.
Trzecia część, czyli POWIDOK, jest już w połowie drogi do zakończenia. Dismas obiecał, że zepnie co nie spięte i wyrwie ze swojej 25godzinnej doby jeszcze z 20 minut, by sukcesywnie realizować plan podboju naszego i nie naszego rynku komiksowego.

Co poza tym? Byłem na nowym Iron Janie. Druga część jest w pyteczkę, o czym zapewne napiszę już niebawem. Bardzo dobra rozrywka, dużo dobrej jakości humoru i akcji. No ale to już w kolejnym wpisie.

Imprezki komiksowe

2010-04-22T11:49:00.010+02:00

Jak to zwykle bywa, kiedy pył wulkaniczny unosi się nad światem - towarzyszy mu szereg zdarzeń, wieszczących koniec cywilizacji białego człowieka.
Oto jeden z symptomów - imprezy komiksowe i z komiksem związane.
W najbliższym czasie są, z grubsza rzecz biorąc - trzy. Nadchodząca sobota niesie ze sobą widmo Komiksowej Warszawy oraz Międzygalaktycznego Zlotu Superbohaterów w Bytomiu. Potem zaś - 29. kwietnia - kolejna odsłona Ligi Bitew Komiksowych.

No i to z grubsza tyle jeśli chodzi o ten wulkan, a kolejny, który zatopi południowe Włochy już tam gdzieś się czai... Także bądźcie gotowi na kolejny konwent. Maski przeciwpyłowe w kieszeni watro mieć na równi z chusteczkami higienicznymi i paczką prezerwatyw.

CZERŃ BROOKLINU

2010-04-06T19:32:00.011+02:00

Dzisiaj CZERŃ BROOKLINU, komiks sporządzony przez trio: scenarzystę - Daniela Gizickiego, rysunkowo przeze mnie samego we własnej osobie, a także Roberta Ładę. Roberta, po którym zresztą przejąłem ten komiks.
Początkowo ze strony Daniela pojawiła się oferta na dokończenie lub narysowanie od nowa tej krótkiej fabuły. Miałem do wglądu wcześniejsze, niedokończone dwie plansze wyrysowane przez Roberta Ładę, który ten komiks odpuścił i w zasadzie miałem coś z tym scenariuszem dalej zrobić. Stwierdziłem, że wkomponuję dwa najlepsze kadry Roberta (te widowiskowe, klimaciarskie panoramki). Resztę dorysowałem już po swojemu. Wstawiając w dymkach niezawodnego fonta - legendarny comic sans.
Wprawdzie chciałem Daniela namówić by akcja działa się w Rudzie Śląskiej a komiks nosił nazwę CZARNI Z BROOKLINU, ale sugestia została zbanowana:)
Szorciak ma swoje rozwinięcie fabularne w dalszych epizodach, jednak z tego co wiem, nikt nie dokończył prac graficznych nad nimi jak dotąd. Jeśli więc jest gdzieś tam przed monitorem, młody, ambitny rysownik chcący chwycić byka za rogi i zilustrować pozostałe scenariusze - wpraszam nieuprzejmie acz serdecznie w pielesze kontaktowe Daniela.
Tymczasem - miłej lektury.

KAPLICA, czyszczenie szuflady.

2010-03-28T13:46:00.007+02:00

Po morderczym tempie publikowania, narzuconym poprzedniego miesiąca, marzec przynosi zasłużone chwile odpoczynku. Idą święta, czas na wiosenne porządki. Idąc tym tropem wrzucam dosyć stary w sumie już, nieco mignolowaty komiks, jaki popełniłem pewnie z 7-8 lat temu. Przypuszczam, że mniej więcej wtedy go stworzyłem, ponieważ powstał on pierwotnie jako prolog do kontynuacji AGNOLOGMATU, który to zresztą AGNOLOGMAT ani wtedy nie był skończony ani dziś jeszcze nie widać na nim sygnatury końca. Choć coś tam się jednak robi pomiędzy innymi projektami jednocześnie.
Ponadto pamiętam, że wysłałem go poleconym na konkurs w temacie "magia i technika" organizowany przez AQQ. Jak się jednak później okazało, nawet nie odnotowano przy ogłaszaniu listy uczestników, że tak praca kiedykolwiek do nich dotarła. Stawiać można na niefrasobliwość poczty lub nierzetelność redaktorów. Ktoś spierdolił sprawę:) Ale nic to. Tak tylko mi się przypomniało.
Komiks ostatecznie pojawił się w cyberpunkowej KATASTROFIE.
Zatem jak widzicie - komiks jest. Jeśli kontynuacja AGNOLOGMATU kiedykolwiek powstanie, z pewnością przerysuje go od nowa. Endżoj.

KOSMOSŁAW i tajemnica rajskiej plaży.

2010-03-06T22:28:00.005+01:00

Dzisiaj kongres. Na czele Partii stanął ponownie ów Wódz Wielki ze zdolnościami prekognicji. Partia wie co dobre, więc uruchamia portal społecznościowy nowej generacji - dla frustratów. Tymczasem miliony mieszkań wciąż niezasiedlone.
A Kazimierz pomyka chyżym krokiem dzierżąc swoją Izabel na barana i ma głęboko gdzieś futurystyczne wizje swojego dawnego mistrza. Także... do Egiptu, alleluja i w kosmos. Krokiem żwawym, przed siebie. Łubudubu, niech żyje nam!

Nowa niunia.

2010-02-25T20:32:00.003+01:00

Dzisiaj kolejny projekcik do komiksu o superbohaterkach.

DZIH LEŚNICZY - zapomniany bohater.

2010-02-22T20:19:00.003+01:00

Pojawił się na pewnego dnia w liceum. Liceum, do którego chodziła większość śląskich twórców komiksu. Było to w Roku Pańskim 1997, na łamach zeszytu szkolnego któregoś z nas. Zaczynaliśmy wówczas okres intensywnej pracy nad nowymi postaciami komiksowymi, których pewnie wymyśliliśmy tamtego czasu około tysiąca. Pierwszy był jednak on - DZIH LEŚNICZY.
Powstał ot tak. Byliśmy z niego niezwykle zadowoleni. Ja i Krzysztof Kałuszka - jego twórcy.
Postać pojawiła sie pierwszy raz w zapowiedziach na ostatniej stronie magazynu komiksowego KATASTROFA #2. DZIH LEŚNICZY debiutuje ostatecznie w numerze trzecim kilka miesięcy później. Jest wówczas rok 1998.
Jako lokalny bohater cieszy się uznaniem podmiejskich społeczności Śląska, by nagle pojawić się w okolicach innych regionów Polski, na przykład za sprawą KGB - pisma Huberta Ronka. Tam też ukazuje się w crossoverze z Gorgulcem, którego następstwem jest megacrossover: DZIH LEŚNICZY vs Gorgulec vs Nomico - kreski Macieja Pałki.
Gdzieś tam jeszcze zahacza o ZESZYTY KOMIKSOWE i same piekło, ukazując się cyklicznie wciąż w KATASTROFIE. Ostatecznie następuje restart cyklu pod szyldem DEMONÓW SEKSU, jednakże pismo w 2007. przestaje się ukazywać.
Czy DZIH LEŚNICZY jeszcze powróci?

:)

MIŚ WOJTEK a kwestia polskiej kultury i sztuki.

2010-02-21T21:04:00.006+01:00

Dlaczego nowe polskie filmy są zazwyczaj chujowe?
Inaczej: dlaczego znaczna część polskich producentów to szemrane towarzystwo a pieniądze z budżetu państwa mogą być łatwo trwonione przez złodziei i tandeciarzy?
Jeśli myślicie, że filmy polskie są ciulate, bo scenarzyści są chujowi, to macie zapewne sporo racji, bo tak faktycznie jest. Zapewne nie wszyscy, ale niestety zdecydowana większość, to jacyś przypadkowi chałturnicy z łapanki. Na bank. Tak, wiem, na pewno mi teraz ktoś wytknie, że DOM ZŁY, że REWERS, że coś tam, coś tam, że się niby ruszyło. A ja mówię – chuja tam się ruszyło. Nawet ślepej kurze trafi się ziarnko. Problem fabuł leży w beznadziejnym doborze scenarzystów i ich marnych scenariuszach, ale problem scenariuszy rozbija się o producentów, którzy ich zatrudniają. A to takich producentów, którzy ciągną państwową kasiurkę.
Finansowanie filmów z budżetu państwa to patologia, powtarzam – PATOLOGIA. Możliwość złodziejstwa i przekrętów jakie idą w parze z tą niewiarygodnie idiotyczną ideą – finansowania filmów z budżetu państwa – jest przeogromna.

Sprawa nie tyczy się tylko finansowania filmów fabularnych, ale także seriali oraz w zasadzie wszelkiego chłamu telewizyjnego w publicznej telewizji. Finansowania kompletnie niepotrzebnej instytucji jaką jest telewizja polska w obecnej formie.
Bo trzeba sobie jasno powiedzieć, że ostatnimi ludźmi, którzy powinni pisać ustawę o finansowaniu telewizji – są tzw. środowiska twórców oraz publicyści. Tu nie chodzi o możliwość złodziejstwa w majestacie prawa, zapisaną jako środki na jakąś mityczną misję publiczną mediów. Tu chodzi o to, że jest to zapisane ustawowo źródło, z którego mogą cieknąć w nieskończoność publiczne pieniądze, które jako podatnicy będziemy płacić na jakichś darmozjadów pod groźbą kary.

Żeby jeszcze na coś wartościowego, ale kurwa, nie na jakiegoś doktora Lubimocza z KuKuKlanu, jebane „B jak Bracia M”, albo no nie wiem – programy typu „Misja specjalnej troski” czy jakieś „Warto pomawiać“, które prowadzić mogą na zmianę albo jakiś tępy buc, który nie poruchał i chce na siłę wszystkim wmówić, że seks oralny jest niefajny a geje powinni iść prosto do piekła - albo dla odmiany za prowadzenie może wziąć się jakaś niedorobiona pseudogwiazda polskiej szkoły reportażu i wdrażania moralności IVRP. Na koniec wszystko wyreżyseruje syn związkowca, który nie poradził sobie w życiu, bo nikt go nie chciał przyjąć do żadnej roboty, bo się opierdalał i dostał tymczasem ciepłą posadkę za kasę podatników.
I w tym wszystkim muszą odnaleźć się jeszcze twórcy. Tacy faktyczni twórcy, którzy mają pomysły i chcą coś zrobić. Nie na zasadzie wyłudzania pieniędzy i oszukiwania w fakturach, ale po prostu. Bo założę się, że tacy są. Oczywiście ci mogą zapomnieć o finansach na projekty.

Skąd ten powyższy wywód? Jakoś tak mnie zebrało na przemyślenia. Natchnął mnie bardzo pozytywnie przezajebisty MIŚ WOJTEK i z drugiej strony – dyskusja odnośnie rzekomego braku pieniędzy na polską kulturę i pełzających zmian w polskim kinie.
Słyszę co i rusz o patologiach wśród wszelkich środowisk żyjących z państwowej kasy – nie tylko tych związanych z kulturą i sztuką czy sportem. W rzeczywistości jest jednak tak, że tam gdzie są publiczne pieniądze – nie zapominajmy, że nasze, podatników – tam zawsze istnieje duże pole do nadużyć i żadne kontrole tu nie pomogą, jeśli będzie tak niesamowite pole do manewru. Nie ma się zatem co dziwić. Natomiast powkurwiać się można.
No ale skoro tak ogromne sumy przeznaczane są na telewizję publiczną, na jakieś instytuty filmowe i państwowe teatry – skąd tyle chłamu, tyle bylejakości?
No właśnie z racji tego, że nie ma realnej kontroli jakości, bo w komisjach oceniających projekty siedzą kumple tych, którzy pieniądze otrzymują, dotacje dzielą kumple, przyznają kumple, zatrudnia się ludzi po znajomości i mamy to co jest. Chłam, bylejakość. Na zasadach koleżeńskich.
Ale to nie komisje powinny oceniać jakość, tylko widzowie - odbiorcy. No ale skoro oni, to jak przyznawać dotacje? To proste – nie przyznawać.
Skończy się problem tandety, bo za swoje pieniądze nikt nie zatrudni ekipy wybitnie nieuzdolnionych ciuli do pisania scenariuszy. Każdy kto wykłada pieniądze na projekt, nie myśli żeby wtopić je i wydać jak najwięcej. Nie zrobi też tak, że coś zostanie źle nakręcone, bo np. za kamerę, scenografię i światło będzie odpowiadał niedouczony figurant.
Skończy się problem przepłacanych gwiazdek, wsadzania trefnych dziennikarzy, zatrudniania nadmiaru obiboków, nieracjonalnych kosztów produkcji, komisji, ponadkrajowych rad trefności i fajansu i innych dziwacznych tworów, przyznających gigantyczne odprawy swoim zwalnianym przed czasem koleżkom.

Jeśli więc sądzicie, że kinematografia polska ma problem tylko ze scenariuszami, to jesteście w błędzie. To nie kinematografia ma problem, a my – podatnicy. Bo jesteśmy zmuszani do finansowania pazernych, chciwych cwaniaczków nie mających nic do przekazania, nie mających pomysłu na życie, poza jednym – zagrabić udając przy tym, że robi się to dla dobra społeczeństwa. Tak niesamowite rozdawnictwo i trwonienie pieniędzy sprawiło, że te „środowiska twórców” stały się mega bezczelne, jeśli idzie o walkę o publiczne pieniądze. Zaś ta bezczelność nie idzie jakoś w parze z jakością. Wskażcie mi ile filmów, programów czy seriali w ciągu ostatniej dekady – tych finansowanych z funduszy publicznych – wartych było wyłożonych na nie pieniędzy. Wskażcie mi film, scenariusz, ba – pomysł – z tych zrealizowanych, który opłacilibyście z własnych pieniędzy, gdybyście mogli je w takie przedsięwzięcie zainwestować. Znajdzie się taki?
Napiszę inaczej – i tak wyłożyliście na nie kasę, już dawno. Pytanie czy było warto. Znacie odpowiedź, jeśli nie – udzielcie jej sobie sami.

A Miś Wojtek? Zapewne część z Was zapyta mnie kim jest, któż to taki ten Miś Wojtek. Nie, nie chodzi ani o żadnego znanego polityka, ani o postać z bajki. Na misia trafiłem przeglądając swego czasu dokumenty historyczne, które ktoś wrzucił na YouTube. A konkretnie ten.
Miś Wojtek, to prawdziwy niedźwiedź, który – można tak rzec – służył w polskiej armii w czasie II wojny światowej. Przygarnięty przez polskich żołnierzy, dorastał w wojennej atmosferze lat '40 i podobno wręcz pomagał na froncie, nosząc amunicję;) To fakt. Fakt na tyle mało znany, że ten, kto przeczyta tę informację po raz pierwszy, uzna ją za żart.
Wyobrażacie sobie, żeby w wojsku amerykańskim, była taka postać jak Miś Wojtek i nikt dotąd nie zekranizował takiej historii? Żeby taka opowieść nie była znana szerszej opinii publicznej... Powiem wprost – jeśli nikt do tej pory nie zekranizował dotąd wojennych przygód Misia Wojtka, to oznacza, że nasi scenarzyści są w głębokiej dupie. Tak głębokiej, że wychodzą przez gardło.
Jest to tak pozytywna i pełna niezwykłości historia, że aż nie mogę uwierzyć, że nikt jej w Polsce dotąd nie sfilmował, nie zrobił sztuki teatralnej, czy serialu animowanego. Dlaczego ten sympatyczny niedźwiadek nie pojawia się na okładkach podręczników do historii przeznaczonych dla najmłodszych? Pytań jest zbyt wiele. A odpowiedź jest nieprawdopodobna i nikt w nią nie uwierzy – dlatego napiszę. Jest tak ponieważ za kulturę i sztukę odpowiadają w znacznej mierze dyletanci, ignoranci i naciągacze.

NIE. Oczywiście, że tak nie jest! Żartowałem i kłamałem. Tak naprawdę wszystko powyżej zmyśliłem i przepraszam, że kłamałem odnośnie patologii w zakresie marnotrawienia publicznych pieniędzy, patologii której nie ma przecież, bo łgałem - nie ma naciągaczy, złodziejstwa, partaczy i oszustów. Nie ma ignorancji i tandety. Nie ma i nie było... tak samo, jak nie było Misia Wojtka. Jedynej pozytywnej postaci w powyższym tekście.

JAROSLAV HACZYNSKY, czyli mutanci naszych czasów.

2010-02-17T19:09:00.005+01:00

Kolejna z cyklu okładek przedstawiających nieistniejące postaci.
Mam jednak, do Was, przy tej okazji propozycję. Złóżcie ręce na sercu i zadajcie sobie pytanie: dlaczego głosowałem na PiS? Jeśli odpowiedź brzmi: bo Jarosław Kaczyński to wspaniały i kochany bohater naszych czasów - wymarzony, wymodlony, to możecie być pewni, że Bozia Wam to wynagrodzi w postaci 3 milionów mieszkań.
Jeśli odpowiedź jest inna, to nie chciałbym być teraz w Waszej skórze. Oj nie chciałbym.

SUPER i reszta.

2010-02-15T15:48:00.005+01:00

Kolejne niunie w zestawie. Kilka nowych wersji kostiumów wciąż w produkcji. Komiks ruszy, kiedy w końcu się zdecyduję na jakieś konkretne wersje, które pojawią się w pierwszym rozdziale.
Ogólnie bohaterek będzie kilka, ale postanowiłem fabularnie podzielić to na rozdziały, z poszczególnymi bohaterkami, żeby łatwiej było to jakoś ogarnąć. Zobaczymy czy taka opcja się sprawdzi.
Skoro jest to projekt głównie internetowy, to postaram się "sezony" dostosować do ram czasowych tygodnia i miesiąca, niźli do papierowych 24/48 stron. Jednak najłatwiej będzie sprawdzać funkcjonalność wszelkich rozwiązań w kwestii publikacji na bieżąco. Przypuszczam, że dwie stronki w tygodniu to w sam raz. Jak długie będą rozdziały, nie wiem. Zobaczymy, wszystko się wciąż jeszcze kształtuje.

OILPUNK, czyli Polak, Rusek i Niemiec.

2010-02-13T17:54:00.005+01:00

Ostatnio przeczesywałem swoje archiwa w poszukiwaniu zarzuconych projektów i inspiracji. Jest tego trochę. Część pomysłów jakby się już zużyła, część zrealizował już ktoś inny, ale jest też kilka dobrych patentów do kontynuacji.
Ponad 10 lat temu rozpocząłem zbieranie riserczu do komiksu w klimatach „Ach, co by było gdyby...?” - czyli poszerzonej o jakiś pokręcony wątek, wersji klasycznej „Co by było gdyby...?”.
Różnica między nimi jest taka, że zwykłe „co by było gdyby” jest wyświechtane i pojawia się w użyciu choćby przez byle patałacha z PiSu („bo kiedy znów wrócimy do władzy, to...”), natomiast „ACH, co by było gdyby”, to już wersja dla zaawansowanych marzycieli („Lech Kaczyński wygra wybory 2010”). Wersja light, to wersja katastroficzna, wersja hard – wersja apokaliptyczna.
I właśnie w wersję hard postanowiłem się pobawić, tworząc podwaliny pod scenariusz komiksu, którego jeszcze nie zrobiłem, a o którym chcę Wam opowiedzieć, licząc, że przypomnę sobie o co w nim chodziło;)
Lata '90 w polskim komiksie, to w ogóle okres niezrealizowanych do końca, niezłych projektów. Powstały śmiałe koncepty typu NO-MAN i NIE BAJKA Przemka Truścińskiego, których samo oglądanie przemeblowywało spojrzenie na możliwości graficzno-narracyjne komiksu. Ukazały się także rzeczy zrealizowane połowicznie, jak np. BURZA spółki Maciej Parowski (scenariusz) i Krzysztof Gawronkiewicz (rysunki). Ten ostatni projekt powstał wpierw jako scenariusz opublikowany w FANTASTYCE, potem słynny Gawron zrobił kilka kapitalnych plansz, które szlajały się po zacnych, niszowych publikacjach komiksowych. To było coś. Political fiction, mocno inspirowane PK Dickiem w klimacie jego „Człowieka z Wysokiego Zamku”. Rzecz narysowana wyśmienicie, a wszystko to w polskich realiach.
Tyle, że „Człowiek z Wysokiego Zamku”, to w zasadzie typowa obyczajówka, gdzie jedynie tło wydarzeń jest elementem fantastyki. To jedna z głównonurtowych powieści Dicka, z czasów, kiedy chciał pisać beletrystykę. Dla niezorientowanych, wspomnę, iż fabuła dotyczy alternatywnej wersji historii, kiedy, to nazistowskie Niemcy wraz z Japonią, po wygranej wojnie, okupują Stany Zjednoczone. W tym wszystkim odnaleźć muszą się jakoś główni bohaterowie, zwykli ludzie.
Ja, zainspirowany możliwościami, takiego podejścia do sprawy, stwierdziłem, że super byłoby zrobić komiks łączący i alternatywną historię i jakieś elementy steampunku wraz z nowoczesnymi technologiami. Wyszedłem zatem z prostego założenia, że historia potoczyłaby się inaczej gdyby w ekipie sanacyjniej nie było takiego tępego trepowego dziadostwa, jakie było. Gdyby wojsko angażowało się w rozbudowę nowych technologii, znacznie bardziej niż w politykę oraz gdyby Piłsudski cieszył się dobrym zdrowiem i nie umarł w 1935. Takie były podstawy. Polska zaś jest w ścisłym sojuszu unijnym z Ukrainą – ten wątek zdawał mi się wówczas mega naciągany, bowiem wymyślałem to w czasie, gdy trwały ostre spory o cmentarz Orląt Lwowskich, zaś w powszechnej świadomości Polaków, Ukraina jawiła się jako fragment Rosji z przeszłością kolaboracji z nazistami w okresie działania UPA. Inicjatywy typu „pomarańczowa rewolucja” i Euro 2012, nie tylko nie wchodziły wtedy w grę, ale też nie wiem czy należały do najbardziej skrajnych fantazji politycznych nawet Jerzego Giedroycia.
W takich też momentach, żałuję, że nie doprowadziłem projektu do końca, choćby z powodu samego faktu, że pomysł zdewaluował się w międzyczasie, wytracając swój fantastyczno-prowokacyjny charakter.
No ale wracając do samej fabuły, to z grubsza można dorzucić jeszcze to, o co w tym komiksie miało chodzić, a więc o walki współczesnych gladiatorów, które miały być główną osią fabuły. Takie walki, w których zwycięstwo byłoby nie tylko oznaką prestiżu, lecz także świadczyło o rozwoju i zaawansowaniu technologicznym zwycięskiego kraju, a poniekąd też o dominacji w regionie. Cała reszta, to wątek polskiego gladiatora – reprezentanta Polski i Ukrainy, wątek szpiegostwa przemysłowego, zbliżającej się wojny i sojuszy politycznych, a także dużo akcji pobocznych, w tym obyczajowych.
Zebrałem więc risercz, zrobiłem trochę szkiców i projekt zarzuciłem. Dlaczego, sam nie wiem. Może nie czułem się jeszcze na siłach, by ogarnąć tak spory materiał i siedzieć nad nim wiele miesięcy. Chciałem zająć się wtedy tworzeniem jakiegoś bardziej komercyjnego pisma komiksowego, zajmowałem się możliwością przekształcenia KATASTROFY z undergroudowego zina w szeroko dystrybuowany magazyn komiksowy i powstała wtedy też pierwsza makieta DEMONÓW SEKSU. Zabieranie się za tak spory, rozpisany nawet na kilka albumów, projekt wymaga zaś czasu i skupienia. Także przeleżał on swoje w szufladzie. Na naszym rynku zdążyły pojawić się już inne rzeczy w klimacie alternatywnej historii Polski np. komiks "Pierwsza Brygada" (Piątkowski/Janicz/Wyrzykowski) czy książkowy "Lód" Jacka Dukaja.
Natomiast do projektu pewnie powrócę, kiedy pokończę te, które robię aktualnie. Choć taki patriotyczny komiksowy „oilpunk” (na wzór steampunku), byłby chyba fajnym rozwinięciem i uzupełnieniem nieco zdziadziałej polskiej komiksowej martylologii.

SUPER super.

2010-02-12T15:18:00.005+01:00

Na pewno będą inne kolory, inaczej rozłożone. Później dopracuję to jeszcze, zaś tymczasem wygląda to tak, jak widzicie. Krystalizuje się scenariusz, krystalizują się wątki, nie wiem jeszcze czy ruszę z tym komiksem tu na blogu, czy zrobię jakąś oddzielną stronkę w oparciu o comicspress, który tak swoją drogą, wydaje się całkiem sensownym narzędziem do internetowej publikacji.
Wciąż rozważam po prostu stronę z komiksami zarabiającą na reklamach.
Wprawdzie każdy kto trochę orientuje się w reklamie internetowej, wie, że nie stanowi ona zazwyczaj głównych źródeł dochodu autorów stron i portali, ale też pieniądze z roku na rok w tym segmencie rynku reklamy stale się powiększają. Chcę uniknąć czegoś, co wchodzi obecnie szeroko w sieci, czyli opłat bezpośrednich za treści. Pomijam fakt tego, czy ktokolwiek chciałby za ten kontent płacić, i to w takiej mierze jak za jakieś porno, ale jednak taka forma dostępu do kontentu staje się ostatnio coraz bardziej powszechna. A w grę wchodzą przecież aplikacje na telefony, pdfy, ebooki etc. Jest wiele możliwości, ale tamte mają chyba sens przy bardziej popularnych materiałach.
Dlatego przy tego typu projektach, które mogą się rozkręcać, wraz ze wzrostem popularności, chyba najlepszym rozwiązaniem są reklamy typu AdTaily.
Czy uda się zarobić na takim przedsięwzięciu cokolwiek? To jest właśnie to pytanie, które mnie gnębi. Póki co na boli.blog Roberta Adlera - jednym z najbardziej rozpoznawalnych blogów z zakresu naszej branży, pojawiła się taka możliwość reklamy. Warto tu wspomnieć, że boli.blog plasuje się na pierwszym miejscu w tym rankingu. Przyznam, że z niesamowitym zaciekawieniem obserwuję losy tego przedsięwzięcia. Jego powodzenie dałoby bowiem szanse na zreorganizowanie całej naszej polskiej strefy komiksowej. To może być moment przełomowy. Gdyby okazało się, iż da się jednak zarobić w Internecie na komiksowych trściach wprost je publikując, reszta zależałaby już tylko od inwencji twórców i jakości materiału plus ewentualnie lansu na wykopie;)

Projekciki, projekciki.

2010-02-12T10:20:00.004+01:00

A dzisiaj kolejne warianty kolejnej superbohaterki. Kostium wprawdzie nie kładzie na kolana, ale nie jest to jeszcze ostateczna wersja, może niebawem wymyślę coś bardziej finezyjnego.
Najważniejsze, że są duże cycki.

Emblemat zastępczy.

2010-02-11T17:48:00.004+01:00

Kolejny szkic superbohaterki, nie przypasowałem jeszcze mocy, pseudonimów ani tym bardziej emblematów, ale coś tam się powoli klaruje. A tymczasem wglądówka ku powszechnej uciesze.

SUPERBOHATERKA - graficzny atak.

2010-02-10T21:13:00.004+01:00

W głośnikach napierdala Creedence Clearwater Revival, a spod żelpena wyłaniają się kolejne wersje superheroiny.

SuperHeroine Prodżekt - szkic.

2010-02-10T16:52:00.004+01:00

Poza wpisami emo i pustymi żalami siedzę i napierdalam kolejne komiksy. W zasadzie tu akurat jeszcze nie mam gotowca do wglądu, ale kolejne szkice. Kombinuje z kolorem, muszę porobić chyba więcej wersji. Zresztą myślę też nad innymi rozwiązaniami odnośnie kostiumów etc., więc tego blogowego spamu będzie tu więcej. No ale siedzę i robię 24h/d. Czy jak kto woli 24HWDP przez 7DWT, dlatego JK na 100%.

Nawet ON je kocha!

2010-02-10T15:11:00.005+01:00

A czy Ty kochasz je także?!

JK na 100%, czyli cierpienia niespełnionego twórcy komiksów.

2010-02-10T13:54:00.002+01:00

Mówię Wam, świat się kończy.
Jarosław Kaczyński chciałby grać w golfa, Auchan boi się sławy, zaś Andrzej Lepper wraca do życia. Jaka będzie Czwarta Pieczęć?
Tymczasem ja, będąc tradycyjnym zadymiarzem, znowu postanowiłem pluć i to pluć jadem. Udowodnię Wam, że rysownicy komiksu są jak misie Haribo, które spadły na chodnik. Takie smaczne coś, co każdy chce spróbować, ale nie za bardzo wie czy warto podnieść. I o ile misie żelowe w piasku są raczej ciulate w smaku, o tyle my jesteśmy całkiem niestrawni.
Czy wiecie jaka jest powszechna opinia na temat naszego polskiego światka komiksowego wśród nielicznych przecież czytelników? Można ująć jednym sloganem: „komiksy kumpli, wydane przez kumpli dla kumpli”. Co więcej dużo w tym prawdy. W zasadzie jest to sama prawda. Tak, jesteśmy hermetyczny środowiskiem, gdzie każdy albo robi, albo wydaje albo pisze na temat komiksów. Sporadycznie też czyta. Czasem nawet polskie komiksy.
Ale to wiemy, degradacja rynku jakoś tam postępowała. Bywa.
Paradoksalnie opinia na temat komiksu jako formy sztuki w tym samym czasie polepszyła się. Nobilitacja sztuki postępuje, ale wzrost znaczenia twórców już nie za bardzo. Czy zatem, to że rynek się ograniczył wynika z... otóż to. Można tu napisać cokolwiek. Tyle tylko, że ja mam tradycyjnie swoją pokrętną, całkowicie nieprawdopodobną teorię. I właśnie nią się z Wami podzielę.
Kilka uwag i definicji na wstępie: rysownik komiksu to tania szmata, rysownik to tylko szmata, a artysta komiksowy na pewno pochodzi tylko zza granicy. Przy czym grafik komputerowy to uczciwa praca. Może nie taka jak na budowie, ale jednak UCZCIWA PRACA, nie to co ten hobbysta, jebana ciota - rysownik komiksu.
Czy rysownik komiksu lubi rysować komiksy? Oczywiście, że lubi i oczywiście, że powinien się cieszyć, że może ZAISTNIEĆ. „- Jasne, że wydrukujemy, chcemy promować takie młode talenty. - Ale ja nie jestem ani młody, ani talent, po prostu chcę kasę za ten pasek do gazety. - No, ale to dla ciebie przecież promocja, i to dzięki nam, bo my cię wypromujemy, także daj więcej. - No ale wy zarabiacie kupę kasy na reklamach w tej gazecie, możecie mi zapłacić, jak tamtej sekretarce, przecież jej normalnie płacicie. - No tak, ale ona pracuje.”
I dlatego nie ma polskich komiksów w gazetach.
Ci sami ludzie potem przychodzą i pracują na normalnych zazwyczaj warunkach w tej samej gazecie przy składzie czy projektowaniu. I pieniądze są, ale komiksów już nie ma, bo wygodniej mieć etat jako grafik gdziekolwiek, zrobić swoje, mieć pieniądze, ubezpieczenie i po pracy odpocząć.

A co do tego mają agencje reklamowe/agencje reklamy? W komentarzach do poprzedniego wpisu Robert Adler i Maciej Pałka zauważyli pewne nieścisłości w moich dywagacjach. Przede wszystkim poprzez definicję „agencji reklamowej” rozumiemy co innego. Dodatkowo Adler wytknął mi, że te firmy nie mają nic do rzeczy w kwestii kondycji światka komiksowego w Polsce (po szczegóły odsyłam do komentów).
Uściślając. Ktoś kto mieszka i pracuje na co dzień w branży reklamowo-medialnej w Warszawie rozumie przez znaczenie wyrażeń „branża medialna”, czy „branża reklamowa” całkiem co innego niż ten, który mieszka na prowincji. Tak, Śląsk na dziś pod tym względem to mega prowincja. Nie tyczy się to tylko tego typu firm, ale też klientów. Sorka, jeśli idzie o klientów, to jest to już wręcz wiocha. Tyle, że takie są firmy jakie jest zapotrzebowanie. Co nie zmienia faktu, że podział na Warszawa i reszta to po prostu Warszawa i reszta.
No ale jak to się ma do Anus Mundi, czyli naszego środowiska... Nawet jeśli prowincjonalne firmy związane z reklamą czy wydawaniem, jak zaobserwowałem, powstają na styku zleceń samorządowych, czy zleceń związków zawodowych plus ewentualnie jakichś dotacji na rozwój i nietrafionych inwestycji przypadkowych lokalnych biznesmenów, to i tak potrzebują one pracowników, by ciągnąć ten majdan dalej. Zatem jeśli chcesz pracować w fachu grafika, to się gdzieś odnajdziesz i tak, bo firma musi działać, więc cię jako grafika komputerowego weźmie. I ok, tak robiłem ostatnie lata. Tyle, że – i tu docieram do sedna – rysownik komiksów w Polsce nie powinien pracować jako po prostu grafik. To tak jak marnotrawieniem speca od C++ byłoby zatrudnienie go do robienia prostych szablonów w HTMLu.

Specyfika twórczości komiksowej jest na tyle elitarna w Polsce, że jest nieosiągalna dla większości na takim poziomie na jakim jest obecnie wśród tej ekipy rysujących komiksy, bo za tym idą lata praktyki. Toteż powinna mieć swoją rynkową proporcjonalną cenę.
To nie jest tak, że nie ma zapotrzebowania czy to na komiks prasowy, czy reklamowy. Jest to tylko poziom zarobków za to. I nawet nie jest to kwestia też tego, że nie ma na to normalnych pieniędzy w budżetach firm, tylko jesteśmy postrzegani jako kolesie od chałturskich kolorowanek, których można wykorzystać po taniemu. A sam fakt, że komiks to towar ekskluzywny, zatraca się w świadomości zleceniodawców. Ale to jest już tylko nasza wina, ale też wyzwanie i problem do przejścia.

W przeciwieństwie do opinii Roberta Adlera, że ten komiksowy stuff reklamowy komiksem nie jest, uważam, że nie tylko jest sam w sobie komiksem ale – choć nasze opinie nie są tu istotne - jest, BO jest komiksem dla tego, który to zleca. I ten który to zleca ma w dupie co my uważamy, bo dla niego komiks, to te śmieszne obrazki, za które można zapłacić mniej, bo to tylko obrazki.

Jestem przekonany, że firma promocyjna, która zamieściła ten rysunek z boli.blog w ramach polepszania wizerunku firmy telekomunikacyjnej i przyciągania kontentem na swój facebookowy profil zarabia całkiem nieźle. Tak samo jak sama firma telefonii komórkowej, którą stać na wynajęcie takiego podwykonawcy posiłkującego się NIEzamówionymi materiałami. Tak samo jak ludzie z firmy od demotywatorów zarabiają na reklamach/oglądalności, tylko dlatego, że można u nich wrzucić kontent z pominięciem praw autorskich. To, że akurat padło na ten obrazek, nie jest przypadkiem. Nie wziął się on z dupy. Trzeba mieć pomysł, narysować, dopracować, posiedzieć. Praca. Ludziom się podoba. I teraz ktoś sobie to bierze, bo to jakiś anonimowy rysownik komiksów zrobił. I ciach. Wszyscy mają kasiurkę, poza tym, który to zrobił. Bo nic tak, nie wkurwia, jak fakt, że ktoś cie zrobił w chuja na kasie. Wyobrażacie sobie teraz, że jakaś duża firma nie płacąc, bierze ot tak sobie, niezamówiony rysunek Mleczki albo powiedzmy Raczkowskiego ze strony „Przekroju” i wrzuca, pisząc „o popatrzcie jakie zabawne”. Albo wyobraźcie sobie sytuację w której ta sama firma bierze sobie 30 sekund z piosenki Feela, albo jeszcze lepiej, że jeden bank bierze sobie za free z sieci piosenkę Feela zrobioną dla drugiego banku i podkłada swój baner. I piszą „obejrzyjcie sobie jakie fajne rzeczy na naszej stronie”. ZAIKS, proces sądowy, ugoda i grube odszkodowanie. Tyle, że tu materiał zrobił jakiś tam kolo sobie pewnie na kartce od zeszytu w liceum, to wrzucamy, niech spierdala.
Równie wkurwiające jest, kiedy gazeta, która płaci wszystkim dookoła, nawet tym, co wymyślają na poczekaniu horoskopy – zwłaszcza im, i napierdala reklamodawców o kasę, tobie nie zapłaci, bo ma cię za łacha, któremu wystarczy powiedzieć, że styknie ci jak się podlansujesz.
Na pytanie jak te firmy mają się do kondycji komiksu w PL, mam taką tylko odpowiedź – psują nam wizerunek i utrwalają go. A to tylko dlatego, ponieważ my sami o niego nie dbamy.
To jest cały sens moich dwóch tekstów: NIE DBAMY O SWÓJ WIZERUNEK TWÓRCÓW KOMIKSU. POZWALAMY NA DARCIE Z NAS ŁACHA.

Myślę więc, że dziś dla rysownika komiksów są dwie drogi. Pierwsza - olać robienie komiksów i zająć się czymś innym. Po prostu. Cokolwiek. Banalne zlecenia komercyjne, projektowanie stron, plakatów ulotek. Klasycznie, po bożemu, wektorek, gradiencik, Times New Roman. Albo praca gdzieś poza grafiką, drukiem i dtp.
Druga: upominać się o konkretne stawki za komercyjne zlecenia o charakterze stricte komiksowym. W tym komiks gazetowy, w odcinkach, czy reklamowy. Bez zażenowania. Chodzi mi o stawki, nie mniejsze niż płaci się po prostu ludziom w tych branżach za inny ekskluzywny kontent.
Bo jeśli Jan Maria Rokita jest w stanie zgarniać wg różnych źródeł około 30 patoli miesięcznie w „Dzienniku” za kilka prostych tekstów, to ja się pytam jak wartościową on do kurwy nędzy tworzy treść. Czym się zasłużył na takie wynagrodzenie. A to jest ta sama branża.
Myślę, że niepotrzebnie zbyt często myślimy o sobie jako twórcach kultury i sztuki, robiąc de facto w mediach w rozrywce. To jest nasza branża. Tak sądzę. Tyle, że jesteśmy tu mega nieudolni.

Na końcu widzę dopiero albumik czy zeszyt w wydawnictwie komiksowym, za free, bez wynagrodzenia, bez spiny, ale dobrze wydany. Gdzie jest to ukoronowanie w wydaniu zbiorczym. Dla tych nielicznych kolekcjonerów. Gdzie radością będzie sam fakt wydania w formie zwartej, na kredzie i zwrot kosztów wydawcy. Bo zarobek w Polsce na wydawaniu tylko komiksów, to raczej mit. Z każdym rokiem, prawdopodobieństwo zarabiania na takiej formie komiksu spada.
Bez komercji, bez reklam, ale za to jakościowo elegancko.

Bo znajomi, koledzy i przyjaciele są na specjalnych warunkach.
Także tam gdzie za free to za free dla satysfakcji i zrobienia komuś przyjemności. A tam gdzie kapitalizm, to bezwzględny.
Tak to widzę.

Sieroty z potencjałem.

2010-02-09T12:55:00.002+01:00

Tak moi mili, nazbierało się tego we mnie, wkurwu. Tego pozytywnego wkurwu nazbierało się we mnie. Nie żeby jakoś był powód jeden konkretny. Raczej kilka, średnio konkretnych, ale za to skrajnie irytujących.
Ostatnio zaś, wzięło mnie na rozmyślanie w temacie Legendarnej Kondycji Polskiego Komiksu. A to przy okazji własnoręcznie robionych komercyjnych zleceń, a to przy okazji wpisów na blogach, jak tu i tu oraz innych historii dookoła. W zasadzie główną przyczyną problemu jest poziom szacunku i zarobków w branży. W branży komiksowej.
Nie chodzi mi dokładnie o to, że każdy w zasadzie rysownik komiksów w Polsce mający kilkuletni staż pracy, to nieźle wyszkolony grafik, na dobrym poziomie. Bo w zasadzie większość polskich rysowników komiksowych, to kolesie po szkołach artystycznych lub goście, którzy są nieźle obeznani z rzemiosłem i wiedzą co to systematyczna praca w trudnych warunkach. To godziny praktyk przy biurku przy zarwanych nocach, tysiące zarysowanych kartek, grube setki przejrzanych stron w poszukiwaniu wiedzy i inspiracji. Są to ludzie, którzy na rzecz pasji poświęcili sporo czasu, niezłe imprezy, bywało, że zaniedbywali znajomych. Są to zazwyczaj nieźli i sprawni twórcy obeznani z projektowaniem, dizajnem, ba, ogólnie z kulturą i aktualnymi trendami w sztuce, rozrywce i technologiach. Także nie chodzi mi o to, że każdy mógłby robić cokolwiek w tych dziedzinach. Projektować strony internetowe, plakaty, ulotki, kreślić tysiące stron storyboardów, czy rzeźbić postaci do gier. Bo mógłby, bo w tym jest pieniądz. Dlaczego tam a w komiksie nie? Po prostu przyjęło się, że tam się płaci, a za komiksy... no właśnie.
Co to kurwa znaczy, że „komiksy to może pan tu puścić bo się pan wypromuje u nas”, albo „o robi pan komiksy, może będziemy mieli dla pana zlecenie, bo nasz klient chce prezentację w stylu komiksowym, ale nie za drogo”. Co to ma być kurwa. Jakieś łaskawie litościwe oferty, żeby dopomóc w czym kurwa się pytam. Przyjemność aby zrobić?
Może należy to sobie jasno powiedzieć, ale rysownicy komiksów w Polsce to elita. Tak, jebana ELITA.
Licząc swobodnie, to jakieś sto osób, może coś ponad. Natomiast rysowników aktywnych, takich, którzy rysują komiksy aktywnie i w miarę często (nie że w komiksowym klimacie, raz na rok, pół strony) jest kilkudziesięciu. Takich, którzy żyją tylko z komiksu i niczego innego? Nie wiem, może jest ktoś – nie znam. A znam wielu.
Do pewnego momentu żyłem w przekonaniu, że najlepsi i najbardziej popularni rysownicy w Polsce mogliby utrzymać się na niezłym poziomie z zarobków pochodzących z komiksów, ale skoro nawet Śledziu pierdoli już komiksy, zaś Adler i Trust od dawna robią w branży reklamowej, to jak to w zasadzie wygląda. Jak to jest, że elita robi chałtury (inaczej – zlecenia pozakomiksowe), bo tylko tam są sensowne pieniądze.
Wnioski są dwa – przyczyną są: zdezorganizowane środowisko i uszczuplony rynek oraz patałachy z branży mediów. Przy czym słowo „patałachy” jest tu bardzo łagodne. W zasadzie powinienem napisać „mega ciule”, „zjeby”, „ignoranci”. Pozostańmy jednak przy patałachach. Analogia z branżą komiksową gdziekolwiek w krajach zachodnich, zwłaszcza w USA będzie tu wskazana, bowiem tam jest to ewidentnie forma PRACY. Pracy, za którą się płaci. Takiej która daje profity w postaci zwyczajnej popularności. Jednak to po stronie ewentualnego zleceniodawcy stoi kwestia lansowania przyjętego do druku dzieła. I to nie po to, by robić łaskę twórcy lub być jego mecenasem. Jest to biznes. Twórca tworzy komiks, wydawca zajmuje się kwestią zarobku i dalszej sprzedaży tego „kontentu”. Tak to w zasadzie działa. I działa, bo żyją z tego tysiące osób. Nie tylko ze świata komiksu, ale także filmu i szeroko rozumianej popkultury, w branżach pośredniczących i handlowych. Tyle tylko, że jest to kwestia wiedzy i jakości tamtejszych biznesmenów. Ludzi, którzy inwestują po to, by zarobić jeszcze więcej. Wiedzą co i po co robią i nie udają, że są specami w dziedzinie, o której nie mają pojęcia. A słowa typu „nasza firma weźmie pana komiksy, ale nie płacimy jak innym, bo dla pana to promocja” to jest kurwa zwykła potwarz. Tu nie chodzi o to, że być może gazeta, czy ktoś tam wypromuje. Może faktycznie. Tylko co dalej, bo za wypromowanym nazwiskiem nic dalej nie idzie. Przynajmniej nie, jeśli idzie o komiksy. Możesz być wypromowanym nazwiskiem w agencji reklamy. Super. Tyle tylko, że wciąż nie zarabiasz na komiksach, tylko na jakichś chałturach. Możesz być w końcu wypromowanym frajerem.
Fakty są smutne, ale ludzie, którzy zajmują się branżą wydawniczą – tą bardziej komercyjną (poza wydawnictwami np. specjalistycznymi, w tym komiksowymi) i reklamową, to w zasadzie jakieś przypadkowe w większości osoby. Dorobiłeś się na giełdzie samochodowej, stoiskach handlowych, miałeś ściemnioną firmę fakturującą lewe dochody znajomych i nie wiesz co zrobić z zarobioną kasą? Hmm, sprawdźmy... poradnik dla nowoczesnego inwestora... co jest na topie... o! Agencja reklamy! Tadam. Robimy. Zatrudnijmy świeżego absolwenta studiów, najlepiej na staż, bo dostanie kilka stówek z urzędu pracy, będzie zadowolony, my nie zapłacimy nic, po taniemu jest biznesik. Robimy po taniemu i się rozkręci. No i to jest model. Model, który o dziwo w Polsce działa. Jak? No działa dlatego, że klienci to w większości w zasadzie idioci. Nie jakość a cena. Nie oryginalne spojrzenie, a skopiowane rozwiązanie. Prosto, tanio, się jakoś kręci.
Rysownicy komiksów, to pracownicy na wagę złota. Nie tylko dlatego, ze są świetnie obeznani w dziedzinie grafiki, ale też jako rysownicy komiksów stanowią naprawdę elitarną jednostkę twórców. Jednak docenić to mogą fachowcy, a nie patałachy. Nie drobne cwaniaczki, tylko faktycznie ludzie zasiedzeni w branży wydawniczej i reklamowej.

A gdzie w tym wszystkim jesteśmy my, rysownicy komiksów. W dupie. W głębokim anusie.
Zero lansu, zero organizacji. Promocja marna. Nikt nawet nie posunął jakiejś Dody Andrzejewicz czy Gosi Elektrody po pijaku, nikt nie podrywał Piaska ani w przypływie euforii nie łapał za tyłek Kazia Marcinkiewicza, ani nie zaśpiewał nawet w duecie z Piotrem Kupichą na gali wręczania Radiokamer. No sam nie wiem. Jakieś cioty. Siedzą i rysują. 300 egzemplarzy i radość po pachy. Mamy godność ale nie mamy kącika w TVN Turbo. Nie mamy pieniędzy, ale mamy za to złe samopoczucie.
Nikt nawet nie zorganizował spotkania z premierem w sprawie ograniczania wolności twórczej przez nadmiar rozrywek. Żadnej debaty o przekleństwach w komiksie w ramach nowopowstającej ustawy medialnej. Może jednak warto byłoby puknąć jakąś Kasię Cicho-Chłopek, albo napisać kilka białych wierszy w stylu Izabel M. Pokazać dupę albo choćby pocałować prezydenta.
Nie wiem.
Nie sądzę jednak, aby problem leżał po stronie czytelników. Czytelnik jak czytelnik. Kupi co mu się wsadzi do ręki. Jeśli jako twórcy sądzicie, że przeciętny czytelnik „Rzeczpospolitej”, „Wprost” czy „Dziennika” to jakiś inteligentny i mądry koleś, to się grubo mylicie. W większości są to zwyczajni wyborcy PiSu.
Wnioski są takie zatem, że i niemądry czytelnik jest i są beznadziejne gazety z pogranicza bruku. A jednak mają czytelników!
Stąd też nie należy winić czytelników za to, że głosują na PiS. Po prostu trzeba im wyjaśnić dlaczego komiksy są fajne i należy je kupować. Nie można powiedzieć, że są życiowymi ofermami. Trzeba delikatnie zasugerować, że koleś, który nie zakłada konta bo boi się, że wpłyną mu na konto pieniądze jest zazwyczaj idiotą i szkoda na niego głosować, zaś taki komiks warto mieć na półce.
Dlatego wnioski są proste PiS nie – KOMIKSY TAK.
A kto nie lubi komiksów, ten ciota i wyborca jarosławowego kota!

MORFIUM 3.

2010-02-08T13:57:00.004+01:00

Nareszcie konkrety w spawie nowego zeszytu MORFIUM. Ruszyliśmy chyba na całego. Dismas właśnie podesłał do wglądu gotowe pierwsze strony z trzeciej części. Teraz napinamy dalej, miejmy nadzieję, że bez obsuwy.

DRUGA LIGA - wglądóweczka.

2010-02-05T10:31:00.003+01:00

Dzisiaj mikrowglądówka z kontynuacji DRUGIEJ LIGI. Pracuję też nad bonusowymi stronami, chcę jeszcze wrzucić jakieś klasyczne epickie jebnięcie. Jakieś wybuchy, brutalne sceny i więcej dynamizmu. Żeby nie było za kolorowo. To tak z grubsza tyle na dziś.

AGNOLOGMAT - co tam słychać.

2010-02-04T14:34:00.002+01:00

Dzisiaj jeszcze bonusowa fota z prac nad AGNOLOGMATEM. Taka tam ciekawostka. Komiks powstaje pomiędzy innymi projektami, więc nie tak szybko, jak chciałbym, ale, metodą małych kroków powstanie i tak.

I co teraz z "I co teraz"?

2010-02-04T13:47:00.004+01:00

Bo zdaje się, że w KOLEKTYWIE się jednak nie ukaże. Nieważne. Ważne, że komiks zrobiłem, i cieszę się, że jakoś mnie motywował termin. Rozrysowałem się nieco i ruszam dalej z resztą projektów.
Pod spodem mini-wglądówka do wspomnianego komiksu.

Się zobaczy.

2010-02-02T01:03:00.003+01:00

Dzisiaj skończyłem pracę nad szorciakiem, o którym wspomniałem kilka wpisów niżej. Prawdopodobnie ukaże się w najnowszym KOLEKTYWIE. Komiks powstał rzecz jasna do scenariusza Karola Konwerskiego. Są cycki, przemoc i kilka sympatycznych scen.
Teraz czas wrócić do starych projektów.
Z Dismasem ciśniemy wciąż MORFIUM. Postanowiłem także za namową Macieja dorzucić kilka epickich stron do DRUGIEJ LIGI. No i ruszam już powoli z komiksem o superbohaterkach. Efekty zapewne niebawem. No ale to wszystko zależy od ilości czasu i motywacji. Się zobaczy.

AVATAR, czyli nagie niebieskie suczki.

2010-01-28T17:33:00.003+01:00

Tak, jest to film z przesłaniem. Podstawowym przesłaniem jest, że niebieskie laski też mogą być gorące. Nawet jeśli mają ogon. Drugi morał brzmi: jeśli jesteś Amerykanem - nikt cię nie lubi, a jeśli jesteś amerykańskim Żydem, nie lubi cie nawet Bóg.
Może to ostatnie, nie wynika wprost z opowieści, ale jednak coś jest na rzeczy.

Jestem pod bardzo dużym wrażeniem filmu. Nie żeby fabularnie mnie jakoś zmiażdżył, ale wizualnie na pewno.
Rozmach – tyle przychodzi od razu na myśl.
Oglądając AVATARA, zastanawiałem się dlaczego nasz filmowy Wiedźmin nie będzie nigdy tak wyglądał. Druga myśl, to w zasadzie żal, że BLADE RUNNER nie załapał się na technologie 3D. I w trakcie kilku scen od razu pomyślałem, że kolejnym filmem jaki zobaczyłbym w tej technologii jest następne SIN CITY, ale o tym może kiedy indziej. Choć myśl, że z założenia tak płaskie graficznie sceny można by przyprawić o całkiem nowy, dosłownie, wymiar, wciąż nie daje mi spokoju. A czy wspominałem, że ewentualna adaptacja HALO w tej technologii byłaby bezsprzecznym wypasem?

Jakie było moje nastawienie do filmu zanim go obejrzałem? Śledziłem od dawna wszelkie informacje w tym temacie. Pierwsze wglądowe sceny jakoś mnie nie porwały. Kiedy usłyszałem o fabule, trochę mnie zmogło. Po opisie filmu przez tych, którzy go widzieli, wnioskowałem, że warto się na film wybrać, choć zakładałem miałkość fabularną całej opowieści. Niepotrzebnie. A może w zasadzie potrzebnie, bo miło jest się rozczarować w ten sposób.
Pierwsza moja uwaga dla tych, którzy na film się wybierają, a nie chcą za bardzo dorzucić kilku złotych aby obejrzeć go w 3D. Nie żałujcie grosza. Ten film nie ma sensu w klasycznej, płaskiej formie. W żadnym wypadku. Jeśli jednak ktoś twierdzi, że film powinien się bronić niezależnie od technologii w jakiej go zobaczymy, ze względu na samą historię, to mogę napisać tylko jedno. Część wizualna, w sensie technologia 3D, jest integralną częścią tej opowieści. To nie jest film, w którym forma przykrywa treść. Nie spoilując za bardzo, żeby to jakoś unaocznić, dodam tylko, że istotnym motywem fabuły jest przejście z jednego świata do świata całkiem innego i fakt jak to wpływa na bohaterów. Nie dowiemy się tego wprost z fabuły, a co przełomowe w kinematografii – odczujemy razem z bohaterem, ale tylko oglądając to wszystko w trójwymiarze. Jest to dosyć dziwne, ale i przyjemne niezwykle uczucie. Można „wejść” w przedstawione miejsca niemal od razu, niemal razem z bohaterem. Choć i tak najprzyjemniejszą częścią filmu jest oglądanie tej ruchliwej niebieskiej laseczki z dużymi oczami i figlarnym biuścikiem.
Każdy chyba miał wrażenie, że jest to taka trójwymiarowa Pocahontas. Ja też, choć nigdy tej animacji Disneya nie widziałem. Serio, nie widziałem. Tak, wiem, żal. Króla Lwa też nie.
No ale jakoś tak bardziej, w trakcie tego filmu, nachodziły mnie skojarzenia z KSIĘŻNICZKĄ MONONOKE Hayao Miyazakiego. To tak odnośnie skojarzeń.

Film ten jest przełomowy, tak stwierdzam. Był zapowiadany jako dzieło przełomowe i taki jest. Nie chodzi tu ściśle o rozmach, nie tyle nawet o super dopracowaną technologię przekładaną na wizualną rozkosz. Bardziej idzie mi o nowe możliwości przekazu treści (o czym wspomniałem ogólnie wyżej) i zredefiniowanie słowa „reżyser”. Otóż wracamy tu do pierwotnego znaczenia tego słowa w kinematografii. A nawet wychodząc poza ramy kinematografii, można stwierdzić, że w wypadku tego projektu, definicja słowa reżyser zahacza w obszar reżyserii teatralnej, a nawet i cyrkowej (jeśli coś takiego w ogóle istnieje). Reżyser jako kreator i wizjoner oraz reżyser jako „ustawiacz” aktorów i władca całego planu i sceny. Miałem od jakiegoś czasu wrażenie, że współcześnie rola reżysera ograniczała się zbyt często do przyłożenia nazwiska. Filmy robione były przez scenarzystów i operatora kamery. A w zasadzie przez producenta i szwenkierów. A przynajmniej w Hollywood.
SIN CITY i 300 wprowadziły jakiś inny tryb pracy z aktorem. Zapewne wiele podobnych projektów powstało przed tymi filmami, ale chyba niekoniecznie na taką skalę. No może poza SKY CAPTAIN. Sytuacja, w której reżyser pracuje tylko z aktorem, to w jakimś sensie nowość. Nie ma rzeczywistego planu, tylko zielone ekrany. Liczy się więc ruch, finezja, wizjonerstwo. Bezpośrednia relacja reżyser-aktor, z której tylko ten pierwszy wie jaki będzie ostateczny efekt.
Reżyser na nowo stał się gościem, w którego głowie jest cała opowieść, wszelkie wymyślone światy, zaś cała reszta musi się go precyzyjnie słuchać i wykonywać polecenia, aby osiągnąć ostateczną wizję dzieła, która siedzi gdzieś tam u niego w głowie. I to właśnie dobrze ilustruje znaczenie słowa „reżyser”, jakie chciałbym mieć, myśląc o tym fachu.
Kolejnym przełomem jest nowa rola operatora kamery i montażysty. Jest to rozszerzenie ich udziału do zajęć wykraczających poza klasyczny zapis obrazu. Bo czy teraz ważniejsze stało się przedstawienie świata, w który chcemy się wtopić – czyli w sposób poniekąd bezinwazyjny? I to inaczej niż w kinie stylu zerowego. Czy może rzeczy, takie jak szybki zoom dostają nowego wymiaru do działania w przestrzeni, czyli jakiegoś wykorzystania przestrzeni filmu 3D do jej „przesuwania”?
A w takim razie jak zmontować przestrzeń, elementy wystające gdzieś z boku kadru, albo takie, które nagle wyskakują, szybko poruszające się dynamiczne elementy w przestrzeni? – czy traktować je jak zwykłe sceny gdzie ruch kamery i kadrowanie mają sens, czy wykorzystać już tylko jako regulowanie samą przestrzenią w najbardziej dogodny i trafiony sposób.
Pytań jest co niemiara. Film jest świetny. Polecam i czekam, co będzie kolejnym krokiem w użyciu tej technologii.
A taką niebieską niunię chętnie bym przydybał. To tak swoją drogą.

Historia komiksu w obrazkach.

2010-01-26T10:42:00.004+01:00

Powyżej komiks, który ukazał się w ostatnim numerze Magazynu Komiksowego KATASTROFA. Powstał jednak znacznie wcześniej, przypuszczam, że gdzieś z 10 lat temu, ale wrzucam go tu dopiero dziś.

I co teraz.

2010-01-21T07:20:00.002+01:00

Na kolejny tekst o historii komiksu musicie chwilkę zaczekać. Jest gotowy w 70%, acz wymaga uzupełnienia o jakieś ilustracje i daty, a na to, by zrobić to rzetelnie, potrzebuje jeszcze chwilę.
Tymczasem wraz z Karolem Konwerskim robimy komiks do kolejnego KOLEKTYWU. Powyżej plansza do wglądu.
W tym roku postaram się jeszcze bardziej regularnie uzupełniać bloga o nowe materiały, tym bardziej, że mam sporo różnych rzeczy do przedstawienia.
Goni mnie dedlajn, więc dziś już zapewne nic nowego nie wrzucę, ale na dniach zapewne podrzucę jakieś nowe ilustracje i komiksy.

SUBIEKTYWNA HISTORIA KOMIKSU W POLSCE (bez obrazków).

2009-12-26T22:48:00.006+01:00

Coraz częściej czuję się jak weteran sceny komiksowej.
Pamiętam czasy sprzed Internetu, a to coraz częściej tak, jakby pamiętać wojnę. Serio. Mówisz: „no wiesz, i przysłał mi komiks po terminie, bo poczta zawaliła”, i słyszysz: „no a nie mógł przez Internet?”.
No właśnie. Jak to właściwie było „przed Internetem”, przed czasami taniego druku cyfrowego na sztuki. Jak powstawały i ukazywały się wówczas komiksy. I dlaczego określenie „jakość ksero” stanowiło wtedy jeden z głównych wyznaczników wartości wydania...
Scena komiksowa ewoluuje, przychodzą nowi autorzy, młodzi jeszcze, dzieciaki, nastolatki, ludzie dla których PRODUKT był pierwszym w życiu polskim komiksem. Czytali go bez piętna Żbików, Tytusów, Kajtków Majtków. Wiedźmin to dla nich gra, a Truściński to koleś, który rysuje z podświetlanych fot do Wyborczej. I kto to do cholery jest Gawronkiewicz? Jakie MIKROPOLIS, chyba METROPOLIS – masz na myśli to anime Osamu Tezuki. Jeż Jerzy, tak, coś kojarzę, chyba zagra go Szyc, film robią co nie? Bagiński kręci chyba, bo coś tam adaptował jakiś komiks. Bo to wszystko, to wiesz, komiks upadł, bo autorzy nie umieli się promować, no pokaż mi który miał bloga, nie kojarzę żadnego z Digarta. Koleś od Losuxa, to robił super komiksy! Koszulkę mam.

A w rzeczywistości... no właśnie jak było w rzeczywistości, no i koto to do cholery jest Gawronkiewicz. I co było fajnego w latach '80?
Pozwolę się zatem cofnąć na chwilę w ten okres, jest to bowiem czas, stanu wojennego, wyżu demograficznego i okres wspólnych doświadczeń pokoleniowych całej rzeszy dzisiejszych ludzi w okolicach plus minus trzydziestki. Co takiego było? Szare osiedla, dużo betonu, dwa programy telewizji, plus słabo odbierający regionalny, plus u mnie dodatkowo (ach co za bonus) program telewizji czeskiej. W prasie... hmm, TRYBUNA LUDU, SPORT, no i schyłek ŚWIATA MŁODYCH, który wprawdzie publikował komiksy, ale jeśli ktoś był dzieciakiem w tamtych czasach, to raczej grał w piłkę, niż czytał komiksy. A jak czytał, to miał do wyboru, albo stare obdarte komiksy po starszym bracie, kuzynie, koledze lub podebrane z makulatury zanoszonej do szkół, albo też trafił gdzieś wypatrzone na bazarze lub z dużym trudem w kiosku RUCHu klasyczne TYTUSY. I to raz na rok, biorąc pod uwagę, że trafiły akurat do twojego miasta i nikt ich nie wykupił, bo przyszło całe 5 sztuk.
Telewizja wykształciła pewien zakres doznań, bez których nasze dzieciństwo nie byłoby takie intrygujące: „Domowe przedszkole”, „Piątek z Pankracym”, „Tik-Tak”, „5-10-15” „Pi i Sigma”, „Teleranek” i kilka innych kultowych programów. A kto nie znał piosenek Fasolek. Najlepsze fantasy i S-F? „Akademia Pana Kleksa” i „Pan Kleks w kosmosie”. Ooo masz Vibovit, sypnij trochę. Masz oranżadę w woreczku, podziel się, wypijemy na dwóch. Łoo, patrz, antena satelitarna.
Takie to były czasy. Żeby zobaczyć klocki lego, szło się do Pewexu popatrzeć przez szybkę, może i były w opakowaniu, ale za to kolorowym.
Schyłek lat osiemdziesiątych, to raczej okres spokojny, zwłaszcza w miastach prowincjonalnych. Czasem do miasta zawitały objezdne automaty do gry i strzelnica, czasem przydarzył się jakiś odpust przykościelny. Nie było komputerów, nie było hipermarketów, a video i antena satelitarna to był rarytas na skalę osiedla, ba, miasta. Grało się w piłkę i właziło na drzewa. W zabawach w policjantów i złodziei za pistolet uchodził byle patyk, a dialogi i tak były zawsze wzięte z „Gangu Olsena”. Gdzie w tym wszystkim komiksy?
Szara rzeczywistość sprawiała, że popularne było wszystko co kolorowe, co dawało jakiś inny obraz świata, niż ten, który prezentował się szaro za oknem. Byłeś wówczas dzieciakiem – łapałeś automatycznie wszystko co miało jakiś walor niezwykłości, nietypowości. Obrazki z gumy Donald, wchodzące na rynek obrazki z samochodami z gumy Turbo, które były osiedlową walutą. Kto był jednak starszy, czytał FANTASTYKĘ, tam właśnie szły drukiem pierwsze poważniejsze komiksy, kto wie, pewnie od czasów RELAXU.
Trzeba bowiem pamiętać, iż FANTASTYKA była w tamtym okresie swoistym oknem na świat, pismem, które nie tylko pokazywało, co się w dzieje w branży fantastycznej na świecie, ale także, poprzez swój lekko polityczny kontekst, ujawniała różne, pozaliterackie walory tej „mało poważnej” literatury. Nie bez znaczenia był też ogromny nakład tego pisma. Spora opiniotwórczość, ale też całkiem niezły smak redaktorów, pozwalał lansować pewne trendy, zjawiska i nazwiska, które wywarły wpływ na całe pokolenie ówczesnych czytelników, i czytelników, którzy stali się twórcami. To w FANTASTYCE w latach '80, w ramach konkursu na opowiadanie rozpisanego przez ten magazyn, pojawia się Wiedźmin Geralt, tam też debiutuje Funky Koval. Pismo przyczynia się niesamowicie do promocji twórczości Philipa K. Dicka. Stamtąd wywodzi się Rafał Ziemkiewicz, kiedyś super autor z głową pełną pomysłów i celnych uwag, dziś tylko fantasta, piszący od rzeczy. Idąc za ciosem, redaktorzy pod koniec dekady puszczają magazyn KOMIKS-FANTASTYKA. Rzecz ważną, choć zapewne nie aż tak spektakularną jaką mogłaby być jeszcze kilka lat wcześniej.
Okres przełomu dekad i zmiany systemowe w Polsce tamtego czasu nie sprzyjają rozwojowi tego typu przedsięwzięć. Komiksy stają się już pewnym reliktem. Wchodzą nowe kolorowe pisma, często gówniane, ale jednak poczytne. Komiks to już tylko rozrywka dla tej części czytelników fantastyki, którzy załapali się na niezłe materiały w KOMIKS-FANTASTYCE oraz dla tych, którzy wchodzą właśnie w okres czytania komiksów i rozrywki dla nastolatków. Nie można też zapomnieć o twórcach. Powstaje w tamtym okresie np. Studio Komiks Polski, ekipa zapaleńców, którzy puszczają nawet kilka numerów własnego czasopisma - AWANTURA, ale po różnych przejściach z wydawcami, sprawa pada.

To co charakterystyczne dla tamtego okresu, to totalny chaos jeśli idzie o regulacje wszelkiego typu. Przekręciarze robią w ciula chciwych ludzi, liczących na szybki zysk na procentach bankowych, powstają firmy-krzaki robiące przekręty na kim i na czym się tylko da. Jest to czas, gdy rodzą się gigantyczne fortuny, a cinkciarze na spekulacjach dorabiają się bogactwa z dnia na dzień. To w tamtym okresie nasileniu przybrały hasła typu „nakradł się to ma”, „może bogaty, ale na pewno złodziej”. Reformy Wilczka, a potem Balcerowicza wrzucają Polskę na nowe tory. Okupione jest to wszystko początkowym zamieszaniem, ale i dużą aktywnością Polaków na polu przedsiębiorczości. Każdy próbuje zrobić na czymś interes. Branża komiksowa, jako taka nie istnieje, ale wciąż chodzą legendy o nieprawdopodobnych nakładach komiksów w czasach komunizmu. Wielu przypadkowych, samozwańczych biznesmenów myśli więc, że wystarczy wydać jakiś komiks i samo się wszystko rozkręci, a pieniądze będą spływać strumieniem. Jak bardzo się mylili, pokazały zalegające półki księgarni dziesiątki tandetnych wydań różnych „ciekawostek” komiksowych, a niezapomniany CHRIS TELEPATA, to tylko wierzchołek góry lodowej. Lata dziewięćdziesiąte to bardzo dynamiczny okres.
ŚWIAT MŁODYCH upada, KOMIKS-FANTASTYKA przechodzi perturbacje i zmienia nazwę na KOMIKS. Dziesiątki inicjatyw komiksowych, często kuriozalnych pada na wstępie. Zraża to księgarzy, zraża hurtowników, sypie się dystrybucja, nakłady spadają. Tymczasem należy wiedzieć, że drukarnie tamtego czasu, niejednokrotnie jeszcze pod nadzorem państwa, żyły okresem, gdzie kilkadziesiąt tysięcy nakładu to było minimum, bo i można było papieru na lewo zagarnąć, a i przykładać się nie trzeba, bo jak pójdzie z roli kawał spierdolonego wydruku, to się przemieli, a i tak zapłaci klient. W pop-kulturze dzieje się już wówczas nieco. Wchodzi do masowego obiegu takie urządzenie jak odtwarzacz video, pojawiają się w domach jako np. prezenty komunijne pierwsze Amigi czy Commodore 64, a nawet gry telewizyjne na kadridże. Na rynku wydawniczym monopol TRYBUNY LUDU rozbija wcześniej GAZETA WYBORCZA, dla dzieciaków pojawia się POPCORN i BRAVO, z niezapomnianą rubryką o niedogodnościach płciowych, typu „mam problem z samogwałtem i czy można zajść w ciążę poprzez wodę na basenie, jeśli mam na sobie strój kąpielowy”. Wierzcie lub nie, ale zanim pojawił się TWÓJ WEEKEND, była to całkiem gorąca, jak na ówczesne czasy rubryka. W muzyce króluje disco polo i „majteczki w kropeczki”, pojawia się „Dynastia” i nawet zatwardziali fani „Niewolnicy Isaury” nie mogą wyjść z podziwu dla tego telewizyjnego cudu epoki „ojaca prać” i „oferty Zrembu zawsze na czasie”. Bloki reklamowe, to osobny temat, ale było tak ubogo i żałośnie, że ci, którzy to oglądali, mają przez to do dziś wypaczone pojęcie estetyki i zjebany zmysł wyczuwania jakości. To tamten okres przyczynił się do dzisiejszej reklamowej bylejakości na billboardach, na szyldach i afiszach. Królowała tandeta i powszechne przyzwolenie na dziadostwo estetyczne. Wielu spostrzegło, że należy iść w promocję poprzez silną markę i jakość, jednak do dziś zdecydowana większość tzw. przedsiębiorców tego nie rozumie. A nie zmieni się to, dopóki słabe rzeczy mają nabywców i kreują cennik na rynku.

Problemem na rynku komiksów stał się właśnie ten fakt, fakt pojawienia się tandety. I to nie tandety w znaczeniu popkulturowym, jako sposobu kreacji dzieła, jako maniery estetycznej poddanej wewnętrznemu dyskursowi. Była to najzwyklejsza kiła estetyczna, począwszy od marnej fabuły, beznadziejnego liternictwa, poprzez słaby rysunek, fatalne kolory, niechlujne wydanie i co gorsza - dużą cenę okładkową. Ukazało się tego na tyle dużo, że rynek komiksowy w pewnym momencie całkowicie siadł. Wydawcy okazali się jednorazowi i z przypadku. Autorzy często zostali wyruchani na kasie i pracach oddanych do druku. Hurtownicy i księgarze zrozumieli, że zalegające nakłady komiksów, to nie to co zbuduje ich pozycje rynkową poważnych rekinów biznesu. A dotychczasowi czytelnicy komiksów z braku porządnych dzieł, albo odeszli od komiksu całkiem, abo przerzucili się na rozrywkę innego typu, jak – dajmy na to – filmy video: „Rambo”, „Commando”, „Amerykański Ninja”, „Tango i Cash”, „Wężoidy” i klasyczne „Lody na patyku” wyszukiwane po stoiskach mięsnych, na których wymieniano za pieniądze także kasety video (byle nie z plastikowymi rolkami i etykietką pisaną ręcznie).

Na ratunek przyszli amerykańscy herosi. Dosłownie. Jest to ten moment, w którym zrozumiałem, że komiksy to jest sprawa, od której nie da się uciec. Nie wiem dlaczego pociągały mnie opowieści o umięśnionych kolesiach w kalesonach, na które zakładali potem jeszcze majtki i podkolanówki... Freud miałby zapewne w tej kwestii zapewne wiele do powiedzenia, ale jednak była to rzecz niespotykana. Superherosi, akcja, świetne sceny walki, dosyć ciekawe - jak wówczas sądziłem - postaci i historie. No i rysunki. Kino jeszcze było daleko za tak przedstawianymi scenami. A jeśli już trafił się jakiś świetny akcyjniak filmowy, to i tak bez super mocy.
TM-SEMIC, to zawsze będzie dla mnie wydawnictwo, które otwarło mnie na nowe postrzeganie świata, właśnie poprzez otwarcie na komiks jako komiks, który zacząłem traktować jako część życia. Tak jak piłka nożna tak i komiks, dwie integralne rzeczy wokół których kręciło się moje ówczesne życie.
A na rynku? KOMIKS przeżywa ciężkie chwile, wydając dobre rzeczy, wydawca nie osiąga sukcesów, zmiana czasów staje się faktem i postępuje wraz ze spadającymi nakładami. Dla odmiany dzieciaki zaczytują się w wydawanych wtedy właśnie przez TM-SEMIC spideramanami, batmanami i resztą superkalesoniarzy, wśród wydawanych przez tą oficynę komiksów miejsce znajdują także G.I. Joe i Transformery. Cała plejada popkulturowych symboli tamtej epoki. Wytwarza się też jakieś starcie między starą ekipą z obrębu pism FANTASTYKA oraz KOMIKS a właśnie wydawnictwem TM-SEMIC, które jest atakowane za infantylność publikowanego materiału, sprowadzanie sztuki do tandetnych komiksowych wydań z amerykańskimi superherosami. W rzeczywistości środowisko owo nie rozumiało za bardzo przemiany jaka nastąpiła w momencie zmian systemowych początku lat '90 na rynku komiksów. Nie zauważyli całego pokolenia dzieciaków, obytych skądinąd z nowo wchodzącymi symbolami popkultury.

Pokolenie które wchodząc wtedy w styczność z medium komiksowym, magazyn FANTASTYKA traktowało albo jako stos makulatury w pokoju starszego brata, albo w ogóle nie słyszało o jakimś tam Franku Kowalu, który rzekomo uderzał w komunistyczny system na siódmym kadrze na 19 stronie, w lewym górnym rogu, na trzecim planie popychając strażnika miejskiego symbolizującego terror ekipy Jaruzelskiego i aparat sowieckiej represji. Stał się więc TM-SEMIC na długie lata dominatorem rynku publikując przygody amerykańskich bohaterów, zaś KOMIKS próbując zdyskontować sukces Sapkowskiego, postanowił rzucić na rynek serię wiedźmińską i niestety poległ. Spekulacji niepowodzenia było mnóstwo, ale w rzeczywistości chyba okres nie sprzyjał takim, tak zrobionym przedsięwzięciom. Próbowano wdrożyć jakieś reformy, publikowano polskich twórców, ale ostatecznie magazyn w połowie lat '90 padł.

Wcześniej jednak pojawia się magazyn SUPER BOOM, rzecz jak dla mnie przełomowa - bez zadęcia, bez nadzwyczaj rozbudowanej publicystyki, pojawiają się w piśmie bardzo różnorodne komiksy. Kalejdoskop twórców i stylów, rzeczy które naprawdę oddziaływały na wyobraźnię młodego czytelnika. Obok klasycznych opowieści ze Spajderem i amerykańszczyzny, sporo tu komiksów europejskich, polskiej klasyki, niepublikowany dotąd Yans, pojawiają się graficzne eksperymenty Truścińskiego, młodzi twórcy pokazują pierwsze dokonania, przegląd zagranicznych wydawnictw, jakieś reklamy polskich komiksów o których dotąd się nie słyszało: AQQ, KOMIKS FORUM. To właśnie te reklamy motywują mnie do zdobycia tych czasopism. To wtedy dociera do mnie, że istnieją takie rzeczy jak komiksowe ziny, czyli nieosiągalne w kioskach czasopisma, wydawane nieoficjalnie lub na poły legalnie. SUPER BOOM, to kawał historii polskiego komiksu, mimo iż nie był ani nadzwyczaj popularny, ani jakoś rozpieszczany przez konkurentów na wydawniczym rynku komiksowym. Trochę plebejski, bardzo rozrywkowy, ale trafił w pewien target i na tamten czas, to pewien kamień milowy. Dla mnie osobiście zapalnik, który spowodował wybuch zainteresowania i wyszukiwania nowych polskich komiksów, wydawanych jak się potem dowiedziałem właśnie w drugim obiegu wydawniczym i kolportowanych głównie przez pocztę.
Ale to, to już historia na kolejny wpis...

BARACK XVI: THE GREAT PRESIDENT.

2009-12-10T14:25:00.004+01:00

Dzisiaj kolejna alternatywna wersja rzeczywistości, z cyklu: co by było gdyby... ?
Ze specjalną dedykacją dla PJPkowskiego za przypomnienie, iż nawet w języku angielskim istnieje coś takiego, jak poprawność gramatyczna.
W kolejce czekają kolejne klimaciarskie okładeczki, więc zaglądajcie tu co i rusz.
Buziaki.
Mariusz.

BENEDYKT OBAMOVITCH: SON OF GULAG.

2009-12-07T21:26:00.003+01:00

Dzisiaj okładka komiksu, który nigdy nie powstał. Nasiedziałem się przy tym, że hoho.
REVOLUTION, CHANGE, HOPE, COMMUNISM, POKOJOWA NAGRODA NOBLA. Jaki jest wspólny mianownik?

Tak - LECH WAŁĘSA.
OK, tymczasem praca wre, odwiedzajcie mojego bloga, cieszcie się nim i pochłaniajcie. Oto słowa moje.

SUPERBOHATERKA.

2009-12-06T20:48:00.004+01:00

Superbohaterka na miarę naszych czasów. Koncept numer 2. Oczywiście to jeszcze faza szkicu postaci, kombinuję nad doborem koloru, światłocień układam powierzchownie, ale coś już się dostraja ogólnie.

Krótka graficzna interluda.

2009-12-06T17:44:00.003+01:00

Szkic z mojego nowego projektu o superbohaterkach.

CYBERNOIR

2009-11-12T21:18:00.005+01:00

Dzisiaj kolejny komiks z cyklu: po cholerę wszędzie wciskasz tego impacta.
CYBERNOIR - bardzo dawny projekt, który jak kilka innych jest tradycyjnie nieskończony. W zamierzeniu miało być to takie SIN CITY w pozytywie, z dużą ilością kabli i VR. Poniższa zajawka poszła swego czasu w KGB, ale zin ten gdzieś się w międzyczasie zapodział i komiksu nie skończyłem. Póki co.
Zostały zatem dwie strony, które wyglądają tak:

Z tramwajowych opowieści...

2009-11-07T21:18:00.003+01:00

Dzisiaj komiks, który ukazał się w antologii OPOWIEŚCI TRAMWAJOWE. Antologia to inicjatywa Tomasza Kontnego i pojawiła się już parę lat temu, ale warto do niej sięgnąć, bo to prawdziwy przegląd młodych-zdolnych. Antologia jest, jak sama nazwa wskazuje, tematyczna. Prócz tego komiksu, ze stajni DOMU KOMIKSU, za sprawą Krzycha Kałuszki, pojawił się także epizod PASAŻERA 47, tym razem w wersji tramwajowej.

AGNOLOGMAT: reaktywacja.

2009-10-14T20:24:00.004+02:00

Pamiętacie jeszcze tą zapowiedź?
Tak, to najbardziej legendarny niezrealizowany polski komiks ostatniej dekady, a może i wszech czasów.
Reaktywujemy projekt. Rozmawiałem z Krzychem, jest pozytywnie nastawiony do sprawy. Pytanie teraz ile to wszystko znowu potrwa, ale determinacja, wytrwałość i siła woli - to cechy prawdziwego heroicznego twórcy komiksów. Także nie wiadomo akurat, czy to my nimi jesteśmy, ale kto wie, kto wie;)
Jak tak przeglądam, to komiks miejscami się zestarzał, a miejscami mimo wszystko trzyma poziom i poniżej tego poziomu nie zejdziemy przy upgrejdowaniu. Ni chuja.

Legendarna Kondycja Polskiego Komiksu - prolog.

2009-10-11T20:27:00.007+02:00

- Cześć, o czym rozmawiacie? - zapytał z zaciekawieniem Prezydent Kaczyński.
- O kondycji polskiego komiksu – odpowiedział z przejęciem Premier Tusk, wręczając wypowiedzenie Mariuszowi Kamińskiemu. Kamiński przełknął ślinę, zacisnął zęby i z przejęciem dopowiedział: - Ciężko jest, jest niedobrze.
Były już szef specsłużb przypadkowym pozornie ruchem ręki otarł ukradkiem łzę. Oblicze Prezydenta spochmurniało.

Taką oto scenę, co wnikliwsi widzowie TVN Turbo i Polsatu Sport, mogli ponoć zaobserwować po zakończonym niedawno MFKiG. Ta scena napawa smutkiem, troską, przejęciem. To sprawa rangi państwowej.
Zaniepokojenie wyraził podobno sam noblista, prezydent Obama, zaś w obronie Kondycji stanęły rzesze wyśmienitych postaci polskiej i światowej kultury. Dorota Stalinowska - aktorka w stanie spoczynku (z mocnym zacięciem publicystycznym) w proteście pokazała na balkonie nagie piersi. Klasyk polskiej sceny alternatywnej Paweł Kulkidz zbulwersowanym tonem wyrażał się o akcji przeprowadzonej przez kilku komiksiarzy w przebraniu Eriki Sztejen-Bach i już chyba wiemy o czym będzie jego kolejny przebój. Natomiast słynny i znakomity reżyser Krzysztof Zassij (nasz bezcenny materiał eksportowy) nie omieszkał dodać kilku krytycznych uwag, będąc surowym także wobec siebie: „to po części nasza wina, powinniśmy dbać o kondycję polskiego komiksu kiedy był jeszcze młody, trzynastoletni dajmy na to, teraz straszliwie się zeszmacił, stał się pełnoletnią kurwą, podczas gdy mógł nosić szczytne miano nieletniej prostytutki”.
W kwestii chamstwa w rodzimej komiksowej blogosferze głos zabrał sam redaktor Żakowy, żądając zakazu umieszczania komentarzy pod kontrowersyjnymi opiniami Legend Polskiego Komiksu. Nieoczekiwane słowa poparcia popłynęły ze strony redaktorów "Najdroższego Motywu" - branżowego serwisu dla nerdów (złych geeków): "to niedopuszczalne, że o komiksie wypowiadają się tylko, ci którzy go robią, jako środowisko musimy być otwarci na autorytety" - za przykład podając sławetnego blogera z SAOLO24.pl, kryjącego się pod tajemniczym pseudonimem CockON (ten zaś - jak go pieszczotliwie nazwano - zamaskowany bojownik, przyrównywany jest często do będącej obecnie w depresji, bo zdemaskowanej Tramtaryny).
Znaczącym głosem w sprawie, są też słowa "barda polskiej sceny komiksowej" (nie trzeba chyba przedstawiać), którego prace przed oficjalną publikacją przeciekły niedawno do internetu, a który jasno orzekł: "kto klika w kradzione, jest dla mnie kurwą, nawet gdyby był to sam Grzegorz Van Cham".
Kongres Kreatorów Wysokiej Kultury nie przyniósł oczekiwanych rezultatów. Padały wprawdzie słuszne uwagi o zadyszce polskiego komiksu, ale jednak, ci mniej życzliwi - nie bez racji zauważali, że są to raczej jęki masturbacyjnej rozkoszy, niż spazmatyczne odruchy płuc chwytających powietrze. Sporu nie rozstrzygnięto, sprawa została otwarta. Do czasu.
Tego czasu kiedy Trójka się zjednoczy. Czasu przemian, czasu Ludzi Wiernych Idei, czasu odnowy moralnej. Dziś kto żyw otwiera okna, by nasłuchiwać.
Nasłuchiwać jak nadchodzi nowe...

TOD ROBOT.

2009-10-11T08:11:00.003+02:00

Jakiś czas temu pojawiła się na rynku STREFA KOMIKSU 6 (3/2008). Przypomnę, iż jest to antologia prac poświęconych sympatycznemu robotowi, któremu na imię TOD. Kreatorami postaci są Łukasz „Boruf” Borowiecki i Jakub „Jonasz 3004” Słowik. Komiksy zamieszczone w antologii są graficznymi wariacjami innych rysowników na temat Toda, dla których punktem wyjścia są te same opowieści stworzone wcześniej przez samych autorów. O projekcie więcej przeczytacie tu.
Natomiast dwie plansze rysowane przeze mnie, prezentuję poniżej.

Pierwszy komiks:

i drugi:

MORFIUM co nowego u porucznika...

2009-10-10T19:26:00.002+02:00

Zrobiliśmy z Dismasem kolejny epizod. Miał pójść do ostatniego ZINIOLA, ale zawaliliśmy termin, jednak chyba dobrze się stało. Dzięki przesunięciu terminu publikacji uda nam się nanieść nieco poprawek, a szlif przyda się tu wyjątkowo.

Ten kto czytał, wie, że MORFIUM to dosyć specyficzny graficznie komiks. Istotną rolę odgrywa w nim kolor. Buduje klimat, odzwierciedla graficzne niuanse i ogólnie jakoś tak nastraja. ZINIOL niestety ukazuje się w czerni i bieli i druk MORFIUM w odcieniach szarości sprawia, że należy do materii podejść jeszcze inaczej. Póki co, ZINIOL nadal bez koloru i musimy nieco podciągnąć szarości w stronę większego kontrastu.
Tematem tej nowelki są utopce, demony czające się w głębinach jeziora. Przypuszczalnie jest to jedno z ostatnich krótkich opowiadań z porucznikiem, bowiem zamierzamy ruszyć z resztą zeszytów, czyli z główną osią fabularną świata mrocznego Śląska.
I to niebawem.

SuperHeroine Prodżekt.

2009-10-08T17:47:00.004+02:00

Kilka wpisów niżej zainicjowałem mój nowy projekt komiksowy, ten właśnie dotyczący superbohaterek. Tutaj, żeby nie robić rysunkowej wiochy przy proporcjach bohaterek, zdecydowałem się na dobry risercz. Natrzaskałem setki fot pięknym paniom, ale dorobię znacznie więcej. Dobrych fot ślicznych dziewczyn nigdy dość!
Na foteczce powyżej Ania:) Jeszcze nie obmyśliłem całej fabuły, ale Ania na pewno będzie jej istotnym graficznym elementem;)

MFKiG - relacja na zimno.

2009-10-05T21:40:00.005+02:00

Starzeję się.
Wiem to po tym, że na MFKiG, nie było mnie chyba rok, a już z łatwością zauważyłem zmianę pokoleniową w środowisku. Taka karma. To dobrze. Poza tym widzę na konwentach coraz więcej dziewczyn i to ładnych;) a coraz mniej zapoconych i zarośniętych gnomów śliniących się na samą myśl o autografie Rosińskiego.
Przyjechałem w niedzielę. Był to błąd. Program imprezy na ten dzień wydawał mi się ciekawszy, a ja wydawałem się sobie samemu mniej przeziębiony. Jak bardzo byłem w błędzie, mogłem przekonać się gdy wracałem pod koniec imprezy zaziębiony, przemoknięty i zmęczony z wrażeniem źle spędzonego dnia, gdy przez okno powrotnego autobusu zauważyłem uciekający ten drugi - właściwy, ale nie uprzedzajmy faktów...

Nie było w sumie źle, tyle tylko, że to, co ciekawego działo się, a działo się ponoć na sobotnim afterku, mnie akurat minęło. Także nie ma co się cieszyć.
Od razu po przyjeździe wpadłem na stoisko firmy Wacom, gdzie starałem się zagadać do Panny N metodą „na cycki” (hej super cycki!). Prezentowane tablety, to było coś, zwłaszcza ten najdroższy monitoro-tableto-wykurwiacz graficzny. Dobrze pomyślana sprawa z tym stoiskiem w sumie, firma trafiła w sprofilowany target.
Niedzielna część festiwalu, mimo świetnego w sumie programu spotkań i ciekawych gości, sprawiała wrażenie nieco opuszczonego baru przed świtem. Ludzie łazili niemrawo, spotkania nie były zbyt oblegane przez publiczność. Giełda działała szczątkowo. Nie wiem. Miałem nieustannie wrażenie, że przegapiłem swój transport na szkolną wycieczkę do fabryki czekolady, podczas gdy inne dzieci z klasy wracają syte i uśmiechnięte.
W południe w ogóle coś zaczęło się wyludniać, a potem to już nawet zaczął padać deszcz, więc nawet nie chciało mi się pozwiedzać innych wystaw rozproszonych po mieście.
Nie za wiele znajomych osób spotkałem, przybiłem sztamę z Maciejem i Dominikiem. Zagaiłem chwilę z Timofem i Radkiem Bolkowskim – kontynuatorem DRUGIEJ LIGI. Kaj-man narysował mi elegancki graf na egzemplarzu DEMONICZNEGO DETEKTYWA. Ponadto osobiście w końcu poznałem KRLa i przy okazji Grima (alias „Ten Od SZRAMY”) i swoim chamskim zwyczajem przerwałem im rozmowę... i to o legendarnej kondycji polskiego komiksu. Kondycji, której zapewne poświęcę odrębny wpis, a to także przy okazji powstającej inicjatywy Polskiego Stowarzyszenia Komiksowego. Inicjatywy, której sensu nie jestem za bardzo w stanie wychwycić, ale o tym innym razem.
Zakupów zrobiłem nie za wiele: ZINIOL 6, HARDKORPORACJA 4, premierowy KARTON, wspomniany DEMONICZNY DETEKTYW i katalog tegorocznej imprezy, gdzieś przegapiłem ŁAUMĘ, CYRKIELNIĘ i nowego BINIO BILLA, chciałem też jeszcze wyczaić gdzieś nowy KOLEKTYW, ale tylko rzuciłem okiem na egzemplarz Panny N.

Najciekawsze stały się jednak spotkania z autorami, choć frekwencyjnie było trochę słabo.
Ramon Perez, Marvano, KRL, Bogusław Polch. Ten ostatni zdradził kilka informacji na temat planowanej adaptacji komiksu FUNKY KOVAL: Bez oddechu. Budżet filmu zasila już ponoć suma 30 milionów $, a ma być więcej. Fabuła będzie raczej odbiegać od komiksowego pierwowzoru, jak bardzo? Nie wiadomo. I ten news jest chyba dosyć krzepiącą informacją mimo wszystko. Nie jestem jakimś fanem Kovala, natomiast z przyjemnością zobaczę adaptację, nawet gdyby miała trącić produkcjami Tromy.

W drodze powrotnej, idąc na dworzec spostrzegłem, że na łódzkim szarym niebie pojawiła się tęcza. Cóż za optymistyczny symbol... Mimo tego, czułem się jak stetryczały dziad, któremu dzień minął tak sobie. Marzyłem o szybkim powrocie do domu, by wskoczyć pod cieplutką kołderkę. To marzenie perfidnie roztrzaskała szara, nocna, gliwicka rzeczywistość, gdy wsiadając do autobusu, nie zwróciłem uwagi, że to nie ten. Moje marzenia o szybkim powrocie na chatę legły w gruzach.

PS Dzięki Angelika raz jeszcze za wsparcie, gdyby nie Ty, sczezł bym na Placu Piastów, zaś moje zlodowaciałe zwłoki do dziś walałyby się od Złotego Kurczaka, aż po GCH:)

ZINIOL numer 5.

2009-10-03T12:13:00.002+02:00

Przeczytałem ZINIOLA 5.
To wbrew pozorom bardzo znacząca informacja, jest to pierwszy numer, który ogarnąłem w tak krótkim czasie od otrzymania. Nie miałem wrażenia nużących przestojów w akcji, nie było odkładania tekstów „na potem”, w ogóle jakoś tak śmignąłem go w kilka chwil wręcz.
Przy poprzednich numerach odpuszczałem w niektórych momentach, odkładałem na półkę, by egzemplarz pokrył się warstwą szlachetnego kurzu. Numer piąty jest zatem chyba najlepszym z dotychczasowych. W każdym bądź razie, w moim odczuciu wygląda na taki.
Jest sporo tekstów nawiązujących do publikacji na ziniolowym blogu. Jest sporo sympatycznych komiksów. Jest Świetna okładka. Jest w końcu MORFIUM: STRH. Kolejny epizod naszej – Dismasa i mojej – serii. Kolejny raz mam podobne, wewnętrzne uczucie niedosytu, gdyż i tym razem Dismas sięgnął graficznych szczytów, więc brak kolorów daje w kość, choć i tak jest git.
Kwestii serii MORFIUM poświęcę niebawem kolejny wpis, tym bardziej, że jest gotowy kolejny epizodzik – o utopcach.
Wracając jednak do ZINIOLA... muszę wpleść w ten tekst kilka uwag odnośnie samego pisma, gdyż zacna to inicjatywa.
Mamy obecnie sytuację, w której magazyny gdzieś padły i leżą, czy to w hibernacji jak ZNAKOMIKS, czy to na skraju planowanego zejścia jak STREFA KOMIKSU, ZESZYTY KOMISOWE są raczej zjawiskiem okazyjnym, jest jeszcze kilka zinów, a raz na jakiś czas pojawia się jakaś nowa inicjatywa jak np. debiutujący KARTON.
W tej sytuacji coś takiego jak ZINIOL, jest właściwie jedynym regularnie ukazującym się magazynem komiksowym i sam nie wiem czy się z tego cieszyć. Nie dlatego, że jest, nie dlatego, że jest z nim coś nie tak (bo wszystko jest właściwie OK), tylko zwyczajnie dlatego, że nie ma nic równoległego (unikam słowa konkurencyjnego, bo byłoby to w sumie dziwne stwierdzenie patrząc na tzw. rynek). Startujący KARTON wydaje się być dobrą inicjatywą, ale mam nadzieję, że autorzy nie zawieszą się w pewnym momencie jak my, przy DEMONACH SEKSU.
Nie chce mi się tu za bardzo rozpisywać ani na temat legendarnej kondycji polskiego komiksu, ani nawet o zawartości piątego ZINIOLA, ale chyba już przy okazji premiery kolejnego, szóstego numeru (premiera na MFKiG) można już się pokusić o wstępną analizę dokonań Dominika Szcześniaka jako redaktora tego zacnego pisma. I zaręczam, że warto zajrzeć do ZINIOLA niezależnie czy lubicie komiksy czytać, czy czytać o komiksach.
Także jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, to jutro pojawię się pewnie gdzieś tam na konwencie, zaopatrzę się w egzemplarz i napiszę coś więcej.

Reżyser Romek i Filozof Krzysiek.

2009-09-30T22:46:00.005+02:00

Jeden zgwałcił pijaną trzynastoletnią dziewczynę, drugi twierdzi, że to nic nienormalnego. Jest jeszcze trzeci, który stwierdził, że niemożność pracy w Hollywood i wakacje w Alpach, to dla reżysera zboczeńca wystarczająca kara.
To są kurwa symbole polskiej kultury? Jeszcze kurwa za moją kasę z podatków jakieś filmy kurwa chujowe kręcić chce jeden z drugim? Wypierdalać pojeby! Leczyć się kurwa.

PS Chciałem jakiś zabawny, ironiczny post napisać i pisząc zacząłem się wkurwiać. No ale co zrobić.

Kaj jo je i kaj jo cisna?

2009-09-25T13:56:00.005+02:00

OK, nadszedł ten czas, nadszedł ten czas albowiem, albowiem już pora.

Tym posępnym zdaniem intro, pragnę zainicjować nowy sezon tego bloga. Nie żeby stary się skończył, ale jakoś tak dobrze to brzmi, kiedy wraca się po czasie nieobecności i rzuca tak mocnym akapitem.
Zapytasz Drogi Czytelniku, czymże Cię teraz zaskoczę, jaką nową informacją, nietuzinkowym rozwiązaniem graficznym, jakie nowe inspiracje i motywacje kierują całą tą komiksową twórczością...
Na pewno tak zapytasz i nie mów, że nie.

DRUGA LIGA. Czy skończona? Skończona. Poniekąd. Do czasu ukazania się komiksu, mam zazwyczaj ochotę coś dodać, zmienić, poprawić. I tak właśnie się dzieje tym razem. Komiks zasadniczo jest skończony, ale czymże by był, gdyby nie bonusowe dwie strony, które postanowiłem dorysować po zakończeniu produkcji. Przykładowy kadr powyżej.
Co jeszcze... Otóż od kilku lat chodzi mi po głowie taki, niecny dosyć pomysł, na komiks o superheroinach. Wiecie, dużo cycków, fruwające potargane ciuchy, krótkie spódniczki, spod których zerkają na, przemiłego skądinąd, czytelnika - bardzo sympatyczne majteczki. Dużo walki, super moce, zrywanie koszulek i wystające z głębokich dekoltów biusty. O tym właśnie będzie ten komiks.
Na razie jeszcze projektuję postaci, ale babeczki będą, jak mniemam, bardzo hot&sweet&sexy.
Przykładowy projekt poniżej.
O postępach i innych kwestiach postaram się informować na bieżąco.

DRUGA LIGA - ekipa w pogotowiu.

2009-09-11T20:10:00.003+02:00

Niebawem więcej info. No i ogólnie wznowię działalność na tym blogu w końcu;)

Wieści.

2009-07-12T10:37:00.003+02:00

Wracam oto po latach nieobecności. Już jestem po Transfomerach i pisząc w skrócie - film jest w pyteczkę, pomijając ten drobny fakt, że jest głupi. Przy czym głupota tego filmu w rzeczywistości pomaga zaakceptować fakt, że roboty z kosmosu zamieniające się w auta i ratujące świat od zagłady są niejednokrotnie tłem dla wypinającej się na wszelkie sposoby Megan Fox. Hektolitry oleju i megatony śrubek latające po ekranie są w stanie urzec każdego fana dużych zderzaków i dobrze zamocowanego podwozia... wprawdzie nie wiem teraz czy piszę o Megan czy Megatronie, no ale na jedno wychodzi. Jest dobrze, polecam.
Z nowości komiksowych Dismas ciachnął pinupa do DRUGIEJ LIGI.
Natomiast ja dzisiaj śmigam ostatnią stronkę. Choć może w międzyczasie coś jeszcze dorysuję. Jakąś niepokojąco wypasioną scenę wybuchu:)
A z rozpędu kilka kadrów.

MORFIUM nowy epizod w produkcji.

2009-05-02T16:24:00.003+02:00

Pierwsza plansza do nowego epizdu MORFIUM, który to epizodzik pojawi się zapewne w nowym ZINIOLU.
Dismas wymiata ostatnio fest. Nie wiem kiedy on śpi, ale komiksy czesze zajebiaszczo. Składamy teraz wersję angielską pozostałych szorciaków, dzięki Tymkowi Masiakowskiemu, który nam to wszystko zgrabnie przetłumaczył. Dismas składa w całość filmik o poruczniku... No dzieje się, dzieje.

ZLOT SUPERBOHATERÓW!

2009-05-02T10:30:00.002+02:00

Dostałem właśnie info, to wrzucam:) Ciekawym co z tego wyjdzie.

APOKALIPSA część 1.

2009-04-13T14:53:00.007+02:00

Święta, a zatem garść wolnego czasu. Czasu wolnego od kompa. Spożytkowałem te kilka chwil na nadrobienie wszelkich zaległości, dzięki temu przeczytałem to i tamto. Wśród lektur znalazła się STREFA KOMIKSU: APOKALIPSA, część 1. Odkładałem ten komiks wielokrotnie z braku czasu, tym razem wszedł mi za pierwszym podejściem.
Ten numer STREFY, to akurat zbiór 10 komiksów, które wybrał redaktor i wydawca całego przedsięwzięcia - Robert Zaręba. Wszystko pod kątem tematyki postapokaliptycznej – rozumianej dosyć szeroko, o czym świadczy choćby PASAŻER 47.
Także mamy 10 komiksów przyozdobionych niezłą okładką Mariusza Gandzela.
Komiksy w różnym klimacie, od madmaksowego pojutrza, do dzisiejszej rzeczywistości w krzywym zwierciadle.
Rafał Bąkowicz przedstawił niezłą „Apokalipsę według Świętego Mnie”, komiks o astronaucie, ostatnim człowieku, skonfrontowany ze wspomnieniami o dziadku, ciekawy zabieg narracyjny. Forma niezła, chociaż przydałoby się gdzieniegdzie uporządkować bardzo swobodnie prowadzoną, choć śmiałą i niezłą kreskę. Na pierwszy rzut oka za wiele się dzieje na raz, natomiast uspokojenie tu i tam choćby ramek kadrów, chyba nie zaszkodziłoby, no ale ja to tak typowo czepialsko piszę.
Całkiem niezły „Remo” Pawła Gierczaka, ale tu mam kilka uwag stałych w przypadku tego autora, odnośnie anatomii postaci. To także czepialska uwaga, ale jednak odnoszę czasem wrażenie, że narysowane przez niego postaci pozbawione są szkieletów, zaś ich ciała wypełnia jedynie jakaś mięsno-kauczukowa masa, która przybiera raz taką – raz inną formę. Ogólnie opowiastka wyszła ciekawa, klimat postapokaliptyczny jest w 100%, także zasadniczo wyszło ok.
„Marionetki” Krzysztofa Wyrzykowskiego - to bardzo udana graficznie nowelka. Oczywiście, alegorie biblijne w treści ładnie przedstawione, scenariusz niezły. Natomiast graficznie to porządna rzecz. Bardzo lubię technicznie dopracowane w ten sposób rysunki. Lubię dlatego, że wiem ile taki styl wymaga wysiłku i pracy. Autor nie folguje sobie w przedstawianiu wizjonerskich scen, komiks jest stonowany, kreska klasyczna, nie przekombinowana. Czytelność przekazu, estetyka. Cenię to.
KRL dwa razy w ciekawych szorciakach, z których wybieram jednostronnicówkę o spełnionych życzeniach. Ubaw taki, że można się pociąć ze zgryzoty, ale jednak bawi. Tak sobie obmyśliłem dosyć głupi patent czytając komiksy KRLa, że mógłby stworzyć jakiś komiks o nazwie „Wary” - byłby wówczas komentowany jako Karlowe „Wary”. Wiem, wiem – nieśmieszne i głupie. Jedziemy zatem dalej.
„Co by było gdyby...” Nikodema i Patryka Cabałów o cywilizacji z kosmosu, która odbudowuje ludzkość, na wzór rysunków z komiksów, miejscami bawi, ale całość nie wgniata specjalnie w fotel. Rozbawiło mnie zdanie „(...)komiksy, bo tylko one przetrwały próbę czasu”. LOL, Bardzo ładnie wymyślone.
Jest Likwidator Ryszarda Dąbrowskiego. Poza tym, że zmieniają się twarze zabijanych przez Likwidatora postaci, opowieść nie wnosi wiele nowego, nie różniąc się od wszystkich innych historii z tym antyherosem. Kto lubi, temu zapewne podejdzie.
„Bezból” Filipa Myszkowskiego to bezpardonowa, pozbawiona większej głębi opowieść o zabijaniu w sposób groteskowo-szybki. Kadry wprawdzie poupychane jeden na drugim, a przy ilości kresek jakie serwuje w tych rysunkach autor, to czasem kłopot, ale nie jakiś straszny. Wszystko jest na miejscu – peniol Bezbóla śmiga po mieście niczym prącie Doktorara Manhattana po twarzach przerażonych nastolatek na projekcjach THE WATCHMEN. Bohater zabija spektakularnie i krwawo. Cel tego komiksu to szybka, niezobowiązująca rozrywka (jeśli ktoś lubi takie opowieści) w lobowych klimatach z niezłą kreską, acz widziałbym to w większych kadrach wszystko, dłuższe i z ciut rozbudowaną fabułą.
No i jest PASAŻER 47, tu warto nadmienić, że większość tego epizodu to praca Krzycha Kałuszki. Mamy dosyć zawiły sposób prac nad komiksami, gdzie niejednokrotnie w ramach jednego szortu, czy serii rysunki i scenariusz robimy wspólnie. Tutaj akurat mój wkład był symboliczny. Także przy tym konkretnym epizodzie, winno chyba widnieć - koncept MZ i Krzych, rysunki i scenar Krzych. To już tak gwoli ścislości.
Antologię zamyka trafnie podsumowujący całość, szorciak Zygmunta Similaka.
Tak to w skrócie o STREFIE KOMIKSU. Warto nabyć, warto mieć w zbiorach. Polecam.

Hallelujah!

2009-04-12T22:03:00.002+02:00

SMĘTARZ.

2009-04-05T12:36:00.007+02:00

Poniżej SMĘTARZ, komiks, który opublikowany został w STREFIE KOMIKSU o tematyce apokaliptycznej.
Początkowo miał się ukazać w kolorze, ale tak się złożyło, że akurat nie dało rady, i poszedł w czerni i bieli. W tych szarościach jest sporo ponurego klimatu, ale jednak kolor to kolor. Także wrzucam plansze poglądowe z wersji pierwszej, kolorowej.
Scenar opracowałem na bazie szorciaka Dismasa, potem Dismas dorzucił trochę dialogów i zajebiaszczo zilustrował, tak w skrócie wyglądał proces tworzenia. Efekt poniżej. Endżoj.

DRUGA LIGA - okładka.

2009-04-01T12:43:00.004+02:00

Grzegorz Mitas. To właśnie on stworzył ilustrację na okładkę DRUGIEJ LIGI.
Okładka to twardziel. Nie ma to tamto.
Dojdzie jeszcze trochę tradycyjnego stuffu na front, ale ogólnie tak właśnie się prezentuje. Grzegorz Mitas, zapamiętajcie tego gościa.

DRUGA LIGA 2 - filmowy niemal kadr.

2009-03-26T20:04:00.001+01:00

Ten kadr chyba tak będzie jednak wyglądał. Takie filmowe ujęcie spreparowałem.

Ewolucja bejbe.

2009-03-21T20:52:00.004+01:00

Rysunek: Krzych Kałuszka, koncept ja.
Zrobiliśmy kilka lat temu parę rysunków jakiemuś bucowi, który poleciał sobie w ciula, ale to i tak mało ciekawa historia... Oto jeden z owych rysunków.

Janusz Christa. Mistrz.

2009-03-16T21:32:00.003+01:00

A tutaj taki rarytas z mojej kolekcji. Znalazłem przeglądając jakieś stare foty. Nawet się uśmiechnąłem, może to na widok tak zabawnej scenki, czy też może był to zwyczajnie nostalgiczny grymas twarzy. Nie wiem.
Szkoda, że już nic nie wyjdzie spod ręki Mistrza. Na szczęście pozostały komiksy.

Komiks w sloł mołszyn.

2009-03-16T20:02:00.003+01:00

Jestem mistrzem w robieniu komiksów w zwolnionym tempie. Dlatego dzisiaj krótki wpis, bo korzystając z wolnej chwili robię dalej, co mam do zrobienia.

Obserwowałem Obserwatorów. Strzegłem Strażników.

2009-03-07T10:02:00.006+01:00

Byłem, zobaczyłem, zwyciężyłem.
No, może z tym zwycięstwem to bez sensu, ale jakoś tak pasuje bardziej, a że chciałem mieć fajny wstęp, to musi zostać tak jak jest:P
Byłem na premierowym seansie z czwartku na piątek i w zasadzie nie dałem rady po powrocie nic skrobnąć, bo musiałem chwilkę się zdrzemnąć przed robotą, zaś po pracy odsypiałem dalej – do teraz. Zjadłem śniadanie i przetrawiłem ten film. Poranna kawa już tam się parzy w ekspresie, więc mogę na spokojnie napisać jak ten film na mnie zadziałał. Będą spoilery. Drobne.
Jest dobrze. Ten film ogląda się jak film. Brzmi banalnie? Możliwe, ale w kwestiach adaptacji zawsze istnieje niebezpieczeństwo, że autorzy obrazu filmowego pofolgują sobie w którymś kierunku, kierunku, który niekoniecznie wyjdzie prezentowanej opowieści na dobre. Z SIN CITY akurat zabieg przeniesienia komiksu 1 do 1 wyszedł, jak dla mnie idealnie, zarówno dla opowieści jak i samego filmu. Natomiast z VENDETTĄ autorzy już się pogubili, bo o ile film można obejrzeć bez znajomości komiksu, to sama fabuła robi się miałka, bez charakteru, bez większego sensu. Z WATCHMEN jest całkowicie inaczej. Jest to droga środka, mityczna trzecia droga. Zack Snyder to kawał dziarskiego skurczysna. Poradził sobie, choć film nie jest wolny od kilku drobnych wad. Pozostańmy jednak przy tym, że sobie poradził, całkiem nieźle.
Film zaczyna się od przedstawienia całej sceny z motywem zabójstwa Komedianta. Nie było go wprawdzie w komiksie, ale dzięki temu, autorzy obrazu wprowadzają niemal za uszy cały główny (jak się zdaje nieobeznanemu z komiksem widzowi) motyw na przedbiegi i już wiadomo od czego zacząć wyścig. Przy okazji zostajemy od razu wprowadzeni w świat alternatywnej rzeczywistości, za pomocą prostego patentu na jaki wpadli scenarzyści filmu. I jest to właśnie bardzo trafiony motyw – mianowicie siedzący na swoim fotelu Komediant ogląda m.in. debaty polityczne z których jasno wynika, że jest to środek lat osiemdziesiątych i Nixon zostaje na kolejne lata prezydentem. Proste, skuteczne. I tu pojawiają się napisy. Zacnie zrobione, bo w tle widzimy kronikarskie zapisy działań starej ekipy Minutemanów, w tle leci świetna muzyczka a napisy są elegancko wpisane w kadry, miodzio. Z napisów bije w oczy, mnie w każdym bądź razie, oświadczenie, że jest adaptacja powieści rysunkowej ZILUSTROWANEJ przez Dave'a Gibbonsa, co definitywnie potwierdza, że Alan Moore odciął się w całości od filmu, ech, no szkoda, szkoda, bo to najlepsza z adaptacji jego fabuł. I kto wie czy będzie okazja do lepszej.
Przy okazji konstrukcji sekwencji napisów początkowych już można mniemać jaki to będzie film, mianowicie zachowujący z komiksu ile się da, z wtrąceniami autorskimi, tam gdzie będzie to przydatne filmowi i biorąc pod uwagę muzykę – z muzyką ilustrującą wszystko w pewien autorski sposób (czyli dobór bardziej na zasadzie komentarza niż ilustracji).
Było od początku wiadomo, że nawet kilka godzin, to zbyt mało, żeby upchać cały geniusz konstrukcji fabularnej komiksu. Snyder zdecydował się na pewien patent upraszczający zmyślny konstrukt Moore'a, za to nie psujący sensu całości, zaś pasujący do filmu jak ulał. Dzięki temu, pozbył się za jednym, zamachem kilku wątków głównych, kilkunastu pobocznych, zaś sens pozostał. Trzeba pamiętać o specyfice filmu i to, co by nie mówić – filmu akcji. Snyder nie zapomniał.
Jest akcja, sceny walki brutalniejsze niż gdziekolwiek dotąd w filmach superbohaterskich, fabuła jest zwarta, krew jest gęsta a kości łamią się widowiskowo. Na konkretne urazy możemy spojrzeć okiem slow motion, co jest niewątpliwym plusem:)
No i jest oto pierwsza w filmie superbohaterskim, świetna scena gwałtu i niezła długa sekwencja seksu, skrajnie lepsza niż Neo posuwający Trinity, dużo lepsza niż Seth Rogen pukający nieśmiało Elizabeth Banks i tylko nieco gorsza niż najlepsze sceny z Rocco. Zresztą księżyc i Archie robią dla klimatu swoje. Hallelujah.
Rorschach rządzi, jest i-de-al-ny, kurewsko idealny. Na początku nieco zaskakuje, że jest zwinny jak małpa, ale nie utracił nic ze swojego mrocznego charakteru. Z facjaty, z aparycji, z jego drugiej mroczniejszej facjaty (zgadnijcie która to), z ogólnego zachowania – no gość od doboru ekipy spisał się mistrzowsko. Malin Akerman aka Silk Spectre II jest miau i grr zarazem, Nite Owl wymiata, Komediant dobrany jak ulał, jedynie Dr Manhattan (zwany w polskich napisach dla niepoznaki Dr.) zbyt świeci, zaś mimika czasem przeszkadza. Najfajniej wygląda w garniaku w debacie tv. No i co by nie mówić, to dobrze, że w nagich scenach ma siusiaka na wierzchu, bo obawiałem się tutaj chamskiej kastracyjnej cenzury.
Rażą trochę sceny komputerowe – na dzisiejsze czasy trochę dziwne to. Pomijając zbyt przerysowanego i świecącego Manhattana, można dorzucić kilka scen w pamiętnej szklanej marsjańskiej konstrukcji, a także Bubastisa – zwierzątko Ozymandiasza, które jednak zajeżdża CGI na kilometr.
A no i Ozzy, trochę chudy wyszedł, mało atletyczny, jak na pierwowzór, mało kwadratowoszczękowy. Nie wiem, jak na kilka scen, na których się pojawił, można było dobrać nieco bardziej związaną wizualnie z pierwowzorem postać, ale ujdzie. No i ma powerrangersowy kostium z plastiku, ale też ujdzie:)
Przed filmem przeczytałem po raz kolejny pierwszy tom polskiego wydania. W tej części sceny zgadzają się niczym w zegarku, a że jak mawiał Eistein – czas jest względny, to i wszystko w tym filmie jest względem komiksu... względne. W pozytywnym tego słowa znaczeniu.
Muzyka jak już wpomniałem, została dobrana na zasadzie komentarza bardziej niźli ilustracji, stanowi wręcz uzupełnienie scen, niemal podprogowo wzbogaca o różne konotacje z innymi dziełami, nawiązuje do innych sytuacji, nadaje nowego wymiaru dla przedstawianych właśnie wydarzeń. Jest sporo drobnych smaczków, mnie najbardziej urzekły motywy z Blade Runnera w trakcie prowadzenia śledztwa przez Rorschacha. Jest dużo fajniejszych scen z podkładem muzycznym, ale to już każdy na własną rękę odkryje zapewne.
Całość robi bardzo dobre wrażenie.
Film jest dobrą adaptacją komiksu. Nie jest tak mistrzowski dla całej sztuki filmowej, jak był komiks dla sztuki komiksu, ale nie tego oczekiwałem od tego filmu. Jest to świetne widowisko, dobrze zrealizowany film, wyśmienita adaptacja, dzieło na nasze czasy. Szczerze polecam.
WATCHMEN rządzą!